Imker krijgt schadevergoeding voor glyfosaat in honing

Het imkersechtpaar Sebastian en Camille Seusing had zijn bijenvolken sinds mei 2018 opgesteld aan een
bosrand in het district Barnim.

In april 2019 vonden de bijen op het aangrenzende veld een rijkgedekte tafel: de paardenbloemen stonden in volle bloei. De pachter van het veld, een door Nederlandse investeerders geleide landbouwonderneming, bespoot de paardenbloemen met glyfosaat om het veld voor maisteelt voor te bereiden. Seusings bijen bleven met glyfosaat besproeide stuifmeel en nectar verzamelen, voordat de paardenbloemen na twee dagen afstierven. Laboratoriumanalyses van de honing toonden aan dat de toegestane maximale residugehalten voor glyfosaat tot 152 keer werden overschreden. Imker Seusing moest meteen tonnen honing weggooien, omdat deze niet meer verkoop- en consumptieklaar was. Vanwege de economische schade heeft Seusing zijn familiebedrijf inmiddels opgegeven.

Pesticiden mogen op het veld alleen zo worden gebruikt dat de geldende maximale residugehalten in honing worden nageleefd. Daarom wijst de plantenbeschermingsdienst van de deelstaat Brandenburg landbouwers al jaren erop dat het gebruik van glyfosaathoudende herbiciden op bloeiende planten achterwege moet blijven om residuen in honing te voorkomen. Toch komen vergelijkbare schadegevallen steeds weer voor.

Landbouwers moeten opdraaien voor schade die zij veroorzaken door het gebruik van pesticiden. Dat heeft de rechtbank van Frankfurt (Oder) op 20 juni 2022 beslist in een baanbrekend vonnis.

Ze heeft een imker schadevergoeding toegekend tegen een landbouwonderneming, omdat zijn honing wegens glyfosaatvervuiling moest worden vernietigd. Zoals de rechtbank hiermee bevestigt, is de gedaagde landbouwonderneming volledig verantwoordelijk voor de gevolgen van haar glyfosaatgebruik.

Dr. Georg Buchholz, advocaat van imker Sebastian Seusing, verklaart hierover: «De rechtbank heeft vandaag duidelijk gemaakt dat degenen die pesticiden gebruiken, ervoor moeten zorgen dat daardoor geen schade
ontstaat. Imkers en consumenten moeten erop kunnen vertrouwen dat de
honingproductie niet onmogelijk wordt gemaakt door het gebruik van pesticiden. Dat schrijft ook
de wetgeving inzake gewasbeschermingsmiddelen zo voor. Het is daarom niet meer dan logisch dat imkers schadevergoeding kunnen eisen wanneer pesticideresten de toegestane grenswaarden overschrijden. Uiteindelijk kan de residuvrijheid van honing alleen gewaarborgd worden als er geen pesticiden op bloeiende planten worden gespoten. Tijdens de mondelinge behandeling heeft de rechtbank duidelijk gemaakt dat de landbouw indien nodig ook extra inspanningen moet aanvaarden om een totale schade voor imkers te voorkomen.«

Thomas Radetzki, bestuurslid van de Aurelia Stiftung, becommentarieert: «Het vonnis van vandaag heeft een belangrijke
signaalfunctie die veel verder reikt dan Brandenburg. Tot nu toe blijven imkers meestal met hun schade zitten wanneer hun honing door landbouwpesticiden verontreinigd en vernietigd moet worden. Het feit dat boeren aansprakelijk kunnen worden gesteld voor schade door pesticiden,
helpt hopelijk om dit soort schade minder vaak te laten voorkomen. De Aurelia Stiftung zet zich al jarenlang in voor de
bescherming van wilde bijen en honingbijen en van de imkerij, en pleit voor een landelijk verbod op
het spuiten van pesticiden op bloeiende gewassen.«