Recreatieve jagers overvallen een dorp tijdens een drijfjacht

Een scène die symbool staat voor wat de recreatieve jacht in werkelijkheid betekent: opjagen, paniek, controleverlies.

Maar in plaats van zelfkritiek kwam de bekende geruststellende pil van de jachtvereniging: “De jacht is gereguleerd.” Een zin die alles zou moeten zeggen en niets verklaart.

Tijdens een drijfjacht in de middag zocht het opgejaagde dier zijn toevlucht in het dorp. De politie moest worden opgeroepen, de honden werden teruggeroepen en het dier mocht dit keer ontsnappen. Een kort moment van menselijkheid in een systeem dat verder nauwelijks genade kent.

Maar nauwelijks was het hert in veiligheid, of er ontstond een ruzie: jachttegenstander Michaël, lid van de beweging AVA – Abolissons la Vénerie Aujourd’hui (Schaf de jacht vandaag af), was met stomheid geslagen.

Zelfs in de tuin joegen de honden het hert op. De recreatieve jagers moesten de politie bellen omdat ze wisten dat wij filmden. Anders hadden ze het gedood.

Hij vertelt over recreatieve jagers die privéterrein betraden, en over gevaarlijke situaties: een van zijn collega's zou bijna zijn aangereden terwijl hij filmde. Zoveel dus over de “gereguleerde jacht”.

Wanneer voorschriften een dekmantel worden

De jachtvereniging Aisne haastte zich om het incident te sussen. Woordvoerder Nicolas Voyard prees de reactie van de jagers en verklaarde:

“Als een dier een dorp binnendringt, wordt het gespaard, worden de honden weggehaald en wordt het gebied afgezet. Iedereen heeft zijn eigen mening, maar de jacht is gereguleerd.”

Deze uitspraak “de jacht is gereguleerd” is het lievelingsmantra van de lobby van de recreatieve jacht. Het moet degelijkheid en controle suggereren, terwijl in werkelijkheid keer op keer dieren in paniek dorpen in vluchten, honden wilde dieren opjagen en wandelaars in gevaar worden gebracht.

Maar regulering is geen morele vrijbrief. Wanneer het regelgevingskader dient om geweld tegen dieren te legaliseren, beschermt het niet, maar verhult het.

De mythe van orde in de drijfjacht

Het incident in Longpont laat zien hoe dun het façade van de zogenaamde “beheersjacht” inmiddels is geworden. In werkelijkheid gaat het om een hoogst problematische vrijetijdsbesteding die zich verschuilt achter de dekmantel van “traditie” en “regulering”.

Dat recreatieve jagers pas terughoudendheid tonen zodra de camera loopt of de politie arriveert, zegt meer over het systeem dan welke jachtwet dan ook.

Wanneer een dier in doodsangst toevlucht zoekt tussen auto's, muren en mensen, dan is dat geen ongeluk, maar het directe gevolg van een praktijk die wilde dieren in een permanente noodtoestand brengt.

Ethiek is geen mening

“Iedereen heeft zijn eigen mening”, zegt de vereniging voor recreatieve jacht. Maar ethiek is geen mening. Geweld blijft geweld, ook als het “gereguleerd” is.

Het mantra van regulering dient om kritiek te ontwapenen. Het moet de suggestie wekken dat het doden van wilde dieren een kwestie van organisatie is, niet van geweten. Maar geen formulier, geen wetsartikel, geen jachtwet kan het schot in het bos moreel rechtvaardigen.

De waarheid is: zolang dieren voor mensen moeten vluchten, zolang bloed en angst deel uitmaken van een hobby, blijft de jacht een anachronisme, hoe “gereguleerd” ze zich ook noemt.

Conclusie: wanneer vluchten de laatste vrijheid wordt

Het ree van Longpont overleefde het, dankzij toeval, burgermoed en publieke aandacht. Maar het staat symbool voor wat er dagelijks gebeurt: dieren die vluchten omdat mensen het doden goedpraten. “Gereguleerd” is hier niets anders dan het excuus.

De natuur heeft geen geweren nodig om in evenwicht te blijven, alleen rust voor hen die menen haar te moeten beheersen.