Wolf Takaya: trofeejacht-controverse in Canada
Fotografe Cheryl Alexander was «geschokt» toen ze zag dat haar iconische foto van de Canadese zeewolf Takaya werd gebruikt voor een advertentie voor wolvenjacht.
Fotografe Cheryl Alexander was «geschokt» toen ze zag dat haar iconische foto van de Canadese zeewolf Takaya werd gebruikt voor een advertentie voor wolvenjacht.
Sinds hij in 2020 door een recreatieve jager werd gedood, is de Canadese zeewolf Takaya overal in de wereld te zien.
Schilderijen, gedichten, sculpturen en standbeelden – waaronder een 68 kg zware mix van drijfhout, schelpen en gedroogd zeewier – hebben een monument opgericht voor een wolf wiens erfenis de complexe relatie tussen mens en dier weerspiegelt.
Maar fotografe Cheryl Alexander, die zich onvermoeibaar inzet tegen de door de overheid goedgekeurde wolvenafschot, was geschokt toen ze zag dat haar beroemdste foto werd gebruikt in de reclame van een groot-wildjachtbedrijf.
Ik was geschokt en tot op zekere hoogte ontzet, en het maakte me echt woedend dat een bedrijf Takaya als reclame gebruikte om naar Canada te komen en een wolf te doden». «Het deed ook pijn omdat Takaya in veel opzichten een internationaal symbool is geworden van positief samenleven met de mens.»
Het onwaarschijnlijke verhaal van de wolf, die zich jarenlang had geïsoleerd, boeide de bewoners van Vancouver Island, van wie sommigen langs de rotsen en windgeteisterde bomen peddelden in de hoop het dier te zien. Maar op een dag eind maart maakte het geweer van een recreatieve jager voortijdig een einde aan het leven van de wolf.
Alexander ontdekte onlangs dat het in British Columbia gevestigde bedrijf Terminus Mountain Outfitters met haar foto adverteerde voor zijn wolvenjachtpakket. Op haar Instagrampagina deed ze een oproep aan haar 33.000 volgers om het bedrijf op te roepen zijn beslissing om de foto te gebruiken te heroverwegen.
De eigenaar van Terminus zei in een verklaring dat hij met de foto niemand had willen «beledigen».
«Een webdesignbedrijf koos enkele foto's van levende wilde dieren om op de website te gebruiken. Op 27 juli werd ik gecontacteerd door een boze persoon die zich opwond over een wolvenfoto, die zij herkende als een wolf genaamd Takaya. Ik had geen idee welk verhaal er achter deze wolf schuilging en wist zelfs niet welke van de drie foto's op mijn website van Takaya was. Ik vroeg mijn webontwikkelaar … gewoon alle drie de foto's te verwijderen. Op 29 juli werden ze verwijderd. «Noch ik, noch mijn webontwikkelaar hadden de bedoeling om iemand te beledigen», zei hij. «Helaas krijgen we nu, door de media-aandacht, e-mails die dreigend en behoorlijk boos zijn, hoewel wij niets te maken hadden met de gekozen live-beelden. Wij zijn een legaal familiebedrijf».
Zowel de foto als de pagina over de wolvenjacht zijn inmiddels van het internet gehaald.
In Brits-Columbia worden elk jaar honderden wolven – die als ongedierte worden beschouwd dat uitgeroeid moet worden – voor de sport gedood. De recreatieve jagers nemen doorgaans alleen de huiden mee en gooien de rest weg. Om de groeiende verontwaardiging te kanaliseren – en de perceptie te veranderen – hebben Alexander en lokale natuurbeschermingsgroepen een petitie gestart die een moratorium op de wolvenjacht in Brits-Columbia eist en die tot nu toe meer dan 65’000 handtekeningen heeft verzameld. Alexander heeft bovendien de non-profitorganisatie Takaya’s Legacy opgericht, die zich inzet voor de bescherming van wolven.
Terwijl Takaya's erfenis overeenkomt met de doelen van natuurbeschermingsgroepen, riep zijn nieuwsgierigheid – of het gebrek aan angst – ook lastige vragen op over de relatie die de plaatselijke bevolking met de wolf had opgebouwd en die uiteindelijk tot zijn dood leidde.
«Ik was boos over de foto, maar er is ook een lichtpuntje, want het maakt het mogelijk om informatie te verspreiden over wat er in Canada gebeurt op het gebied van trofeejacht – het hele scala aan wilde dieren dat in Canada wordt bejaagd, is behoorlijk weerzinwekkend», zei Alexander. «We kampen met verlies van biodiversiteit. Dat trofeejagers deze dieren blijven bejagen puur voor plezier en ontspanning, is onaanvaardbaar.»
Dossier: De wolf in Zwitserland: feiten, beleid en de grenzen van de jacht
Meer over recreatieve jacht: Wat het onderzoek daarover zegt, toont Jacht in de feitencheck: de stand van het onderzoek.
Het standpunt van IG Wild beim Wild: IG Wild beim Wild wijst de recreatieve jacht af. Ons voorbeeld is kanton Genève, dat sinds 1974 zonder recreatieve jacht functioneert: zonder jachttijden, zonder jachthonden, zonder drijfjachten, zonder hoogzitten, zonder de dierenmishandeling en de criminaliteit die elders bij het jachtseizoen horen. Wat daar al meer dan vijftig jaar werkt, weerlegt elk positiepaper van JagdSchweiz. Een organisatie die haar beleid baseert op beweringen die zij in haar eigen documenten zelf weerlegt, is geen vakorganisatie, maar een fabriek voor desinformatie.
Ondersteun ons werk
Met jouw donatie help je dieren te beschermen en hun stem te laten horen.
Nu doneren →
