Geen aanklacht wegens het afschieten van een goudjakhals

Een wildbeheerder in de regio Einsiedeln schoot een goudjakhals neer.

De wildbeheerder uit het kanton Schwyz werd op 23 maart 2016 opgeroepen om een verzwakte “vos” uit zijn lijden te verlossen. Na de daad stelde de wildbeheerder vast dat het dier een goudjakhals was. Hij meldde dit aan de jachtadministratie, omdat het om een beschermd dier ging. Omdat het de eerste goudjakhals in het kanton Schwyz betrof, werd het publiek hierover geïnformeerd via een persbericht.

De IG Wild beim Wild oordeelde daar anders over en diende een strafaangifte in wegens vermoedelijke overtreding van de dierenbeschermingswet en de jachtwet. Volgens art. 37 JSG moet het milieuagentschap bedreigde diersoorten beschermen en het behoud van de soort waarborgen. Een dier dat honger lijdt, is geen ziek dier, maar een verzwakt dier. Na de winter zijn veel wilde dieren verzwakt. De wildbeheerder heeft het dier verwaarloosd in de zin van art. 26 TSchG, door het niet naar een dierenarts of opvangcentrum te brengen. De wildbeheerder had de natuur ook gewoon zijn gang kunnen laten gaan, of juist eerste hulp moeten verlenen.

In onze cultuurkring schieten we ook geen mensen overhoop alleen omdat ze verzwakt zijn.

De wildbeheerder heeft het afgeschoten dier vooraf niet correct beoordeeld, oftewel geïdentificeerd, wat een ernstige overtreding is van de federale wet op de jacht en de bescherming van in het wild levende zoogdieren en vogels, en van art. 51 JWG. De goudjakhals is gelijkgesteld aan de beschermde lynx, de wolf of de beer. Deze wildbeheerder had bij de beschermde goudjakhals niet zonder vergunning dodelijk mogen ingrijpen.

De wildbeheerder van het milieudepartement heeft een beschermde goudjakhals die zich in nood bevond uit baldadigheid gedood en daarmee niet alleen zijn waardigheid op ernstige wijze miskend.

Onderzoek ondersteunde het afschot in het kader van wildbeheer

De goudjakhals werd voor nader onderzoek naar het Instituut voor Wildpathologie van de Universiteit van Bern gestuurd. Uit het onderzoek bleek dat het dier geen vetreserves meer had en sterk veranderde nieren en een insufficiënt hart vertoonde. De afwijkingen wezen erop dat de goudjakhals ook zonder het ingrijpen van de wildbeheerders in het wild geen overlevingskans zou hebben gehad.

Stopzetting van de strafprocedure

Met de stopzettingsbeschikking van 26 augustus 2016 en het afzien van hoger beroep is de procedure nu beëindigd. De aanklachten tegen de wildbeheerder werden op alle punten ingetrokken. Zowel de wildbeheerder als het jachtbestuur stelden zich op het standpunt dat het ging om een beheerafschot om het dier van zijn lijden te verlossen.

Wild beim Wild heeft nooit een schrijven ontvangen over een stopzettingsbeschikking van 26 augustus van het openbaar ministerie van Schwyz en kon de procedure dus helemaal niet voortzetten bij een hogere instantie. Van deze voldongen feiten vernamen wij pas vandaag, 21 oktober 2016, via een artikel op 20min.ch. Bovendien hebben wij niets op met deze vorm van dodelijk 'beheer'. Werd de goudjakhals weken later, na de strafaangifte en waarschijnlijk al half in staat van ontbinding, naar de wildpathologie in Bern gestuurd?