Dierenwelzijnschendende vossenweken van de recreatieve jagerschap

Het Deutsche Tierschutzbund uit scherpe kritiek op de zogenaamde “vossenweken”, waartoe jachttijdschriften en delen van de sukkelige jagerschap momenteel op veel plaatsen oproepen.

Daarbij moeten, mede door het uitloven van prijzen, zo veel mogelijk vossen worden gedood. De aanhoudende wedstrijden vallen midden in de paar- en draagtijd van de dieren en deels ook al in de fase waarin jongen worden grootgebracht. Dat door het afschieten van oudertdieren verweesde vossenwelpen daardoor jammerlijk moeten verhongeren, wordt kennelijk op de koop toe genomen. Dierenwelzijnschendende methoden zoals de vallen- of de bouwjacht worden op veel plaatsen toegepast, bekritiseren de dierenbeschermers. De vereniging eist een fundamentele hervorming van de jachtwetgeving.

De vossenjacht is wreed en in strijd met het dierenwelzijn. Vossen worden bejaagd met dodelijke vallen en levendvangkooien, met jachthonden uit hun holen verjaagd of met lokroepen of ‘aasplaatsen’ gelokt en doodgeschoten. Algemene rustperioden bestaan in veel deelstaten niet; alleen oudervossen zouden tijdens de opgroeitijd eigenlijk ontzien moeten worden. Niet zelden worden echter eerst de vossenjongen en daarna de dan welpenloze ouders doodgeschoten – een macaber, zinloos doodwedstrijdje onder het mom van de door de jagerschap zo geroemde ‘waidgerechtigkeit’.

James Brückner, hoofd van de vakafdeling Soortenbescherming bij de Deutsche Tierschutzbund.

Vossenjacht geen bijdrage aan soortenbescherming

Jaarlijks doden Duitse jagers ongeveer 450.000 vossen. Zij rechtvaardigen de bejaging van vossen en andere roofdieren met het argument dat ze daarmee bedreigde soorten kunnen helpen. Om het aantal vossen te reguleren, is echter in principe geen menselijk ingrijpen nodig, aldus de dierenbeschermers. De populatie reguleert zichzelf, bijvoorbeeld door ziekten, een beperkt voedselaanbod en hun sociale structuur, die voorkomt dat ze zich te sterk vermenigvuldigen. De achteruitgang van bedreigde grondbroeders zoals patrijzen of kieviten is daarentegen vooral te wijten aan de vernietiging van leefgebieden en voedselbronnen door intensieve landbouw en de aanleg van wegen en steden. “De argumenten van de jagers schieten tekort – en de vos wordt de zondebok voor door mensen veroorzaakte problemen”, becommentarieert Brückner. De bejaging is zinloos, omdat lege territoria doorgaans snel weer door andere vossen worden bezet. Bovendien vervullen vossen een belangrijke functie in hun ecosystemen: ze houden muizenpopulaties onder controle, die niet alleen in steden maar ook bij landbouwers doorgaans ongewenst zijn.

Geen jacht „zonder redelijke grond”

De dierenbeschermingswet verbiedt het eigenlijk al lang om dieren pijn, lijden of schade toe te brengen „zonder redelijke grond”. De bejaging van vossen is noch diervriendelijk mogelijk, noch verenigbaar met de beginselen van de dierenbeschermingswetgeving. De kans op een grondige herziening van de federale jachtwet in die zin werd in 2021 opnieuw gemist. Zo zijn wettelijk gezien nog steeds noch diervijandige jachtmethoden verboden, noch is de „redelijke grond” als vereiste voor het doden van dieren in de jachtwetgeving verankerd.