Delirium van een recreatieve jager onder cocaïne: wanneer gewapende vrijetijdsbesteding gevaarlijk wordt voor iedereen

Precies dit scenario speelde zich half oktober af in het departement Tarn-et-Garonne in Zuid-Frankrijk.

Volgens de regionale krant La Dépêche testte de recreatieve jager bij de politie positief op cocaïne en amfetamine en staat hij nu terecht.

Het incident is schokkend, maar komt niet uit de lucht vallen. Het is symptomatisch voor een systeem dat het als normaal beschouwt dat particuliere vrijetijdsjagers met vuurwapens, honden, alcohol en blijkbaar ook harddrugs in bossen en langs openbare wegen opereren, en daarbij het geweldsmonopolie van de staat feitelijk ondermijnen.

De zaak in Tarn-et-Garonne: geweld na de recreatieve jacht

Half oktober 2025 neemt de man deel aan een recreatieve jacht op wilde zwijnen. De jachthonden steken een departementale weg over nabij de gemeente Molières; één van hen redt het niet op tijd en wordt aangereden door een auto. De bestuurder is gehandicapt en rijdt blijkbaar niet te hard, maar de probleemjager ziet rood. Hij gaat op de man af, slaat hem meermaals in het gezicht en beschadigt zijn voertuig. Pas de politie maakt een einde aan het delirium. De daaropvolgende drugstest bevestigt het vermoeden.

Het beeld is absurd en tegelijk veelzeggend:

• Een gewapende man gebruikt vrijwillig harddrugs.
• Hij beweegt zich in het kader van een hobby met dodelijke wapens in de buurt van wegen, huizen en onbetrokken mensen.
• Na een ongeval met een voor de jacht ingezette hond ontlaadt zijn geweld zich niet tegen zijn eigen kringen, maar tegen een toevallige verkeersdeelnemer die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is.

De jachtverenigingen zullen nu benadrukken dat het gaat om een betreurenswaardig incident. Maar daarachter schuilt de fundamentele vraag: wat zegt het over een systeem als iemand onder invloed van drugs toch gewapend kan deelnemen aan een recreatieve jacht?

Wapens, drugs en recreatieve jacht: systeemfout, geen incident

Zo'n delirium is niet slechts een persoonlijk falen. Het is een veiligheidsdrama op meerdere niveaus.

1. Wapenbezit en een cultuur van toegeeflijkheid
   In Frankrijk staan volgens de Fédération nationale des chasseurs ongeveer 960.000 mensen actief geregistreerd als recreatieve jager, met een licht dalende tendens. De recreatieve jacht wordt politiek behandeld als een belangrijke culturele pijler, waardoor de toegang tot wapens en munitie navenant ruim is. Regelmatige alcoholcontroles in jachtgebieden, systematische drugstests of grondige psychologische geschiktheidskeuringen zijn eerder uitzondering dan regel.
2. Openbare ruimte als jachtveld
   Drijfjachten vinden plaats langs wegen, in de buurt van woonwijken en wandelpaden. Precies daar ontstaan gevaarlijke mengsituaties: auto's, gezinnen met kinderen, joggers, hondenuitlaters, en daartussen zwaarbewapende particulieren die wild uit de bossen drijven.
3. Grenzeloos geweld tegen mens en dier
   De aanleiding voor de woede-uitbarsting in Tarn-et-Garonne was de dood van een jachthond. Voor het slachtoffer was het een tragisch ongeval, voor de dader kennelijk een vrijbrief voor geweld. Al het feit dat de hond überhaupt voor een hobby in zo'n gevaar werd gebracht, blijft in de dominante jachtberichtgeving meestal onzichtbaar. Hier overlappen dierenmishandeling en gevaar voor mensen elkaar: het dier wordt misbruikt als munitie in het systeem van de recreatieve jacht, zijn dood als emotionele lont voor fysiek geweld tegen derden.

Geen misstap: recreatieve jacht als veiligheidsrisico

De Franse jachtlobby wijst er graag op dat het aantal jachtongevallen de afgelopen decennia is gedaald. Dat klopt, maar het verhult iets essentieels. Volgens cijfers van het Franse bureau voor biodiversiteit (OFB) werden in het seizoen 2023/24 in totaal 97 jachtongevallen geregistreerd, tegenover 78 het jaar ervoor.

Tegelijkertijd stijgt het aantal zogeheten “incidents”, dus schoten met materiële schade die op een haar na mensen raken. De dierenbeschermingsorganisatie ASPAS spreekt voor het seizoen 2024/25 van 135 van dergelijke voorvallen, met treffers op 58 huizen, 27 voertuigen en 50 huisdieren.

Deze balans laat zien:

• Niet alleen recreatieve jagers brengen zichzelf in gevaar,
• steeds weer komen ook onbetrokkenen en hun dieren in de vuurlinie terecht,
• De grens tussen een ‘bijna-ongeluk’ en een dodelijke afloop is vaak pure toevalligheid.

Tegen deze achtergrond oogt een recreatieve jager onder invloed van cocaïne en amfetamines niet als een exotisch uitzonderingsgeval, maar als een geëscaleerde versie van een structureel probleem: een vrijetijdsactiviteit die dodelijke wapens en werkelijk geweld normaliseert, brengt onvermijdelijk situaties voort waarin mensen en dieren lijden of sterven.

Maatschappij wil beperking, politiek levert privileges

Terwijl incidenten zoals in Tarn-et-Garonne de risico's zichtbaar maken, voelt de Franse politiek vooral de druk van de jachtlobby. Tegelijkertijd groeit de kritiek onder de bevolking.

Een Ipsos-enquête in opdracht van de organisatie One Voice laat zien: in 2023 gaf 53 procent van de Fransen aan de recreatieve jacht in het algemeen af te wijzen, de hoogste tot nu toe gemeten waarde.

Toch slaagt de lobby er telkens weer in om beperkingen te voorkomen of terug te draaien. Het recente besluit om de recreatieve jacht op de in heel Europa sterk afgenomen tortelduif in Frankrijk weer toe te staan, hoewel de soort nog steeds als ‘kwetsbaar’ geldt, illustreert deze politieke scheefheid heel duidelijk.

Er ontstaat een paradoxaal beeld:

• De meerderheid van de bevolking beschouwt de recreatieve jacht in toenemende mate als gevaarlijk, achterhaald en wreed.
• De politiek houdt vast aan privileges voor een krimpende minderheid van recreatieve jagers.
• De prijs van deze scheefgroei wordt betaald door mensen, huisdieren en wilde dieren.

Wat de ‘recreatieve jager in delirium’ blootlegt

Het geval van de onder cocaïne staande recreatieve jager in Tarn-et-Garonne werkt als een vergrootglas. Het toont in extreme vorm wat in het dagelijks leven meestal milder verloopt, maar structureel vergelijkbaar is.

• De jacht staat particulieren toe om met wapens in de openbare ruimte op te treden,
• zij normaliseert geweld tegen dieren als ‘sport’,
• zij creëert een cultuur waarin agressie, bezitsdenken en mannelijkheidsrituelen worden gecombineerd met vuurwapens,
• en zij brengt regelmatig situaties voort waarin onbetrokken mensen slachtoffer worden.

Wie zo'n systeem in stand houdt, kan zich niet eerlijk verbazen wanneer recreatieve jagers onder invloed van drugs door het lint gaan. De vraag is niet of er «zwarte schapen» bestaan, maar waarom een samenleving een hobby accepteert waarin een «delirium» met een geladen geweer überhaupt mogelijk is.

Zolang politiek en overheid buigen voor de jachtlobby, blijft elke wandeling door een jachtgebied, elke autorit door een jachtgebied een berekenbaar risico. Voor mensen die simpelweg willen leven. En voor dieren die door een gewelddadig vrijetijdsmodel worden gedegradeerd tot bewegende doelwitten.

En precies daarom is het schandaal in Tarn-et-Garonne niet voorbij zodra het vonnis tegen de individuele recreatieve jager is uitgesproken. Het eigenlijke proces moet nog komen: dat over de toekomst van de recreatieve jacht als geaccepteerde vrijetijdsbesteding in een zogenaamd beschaafde samenleving.