De vossenjacht is gelegaliseerd bandengeweld

Geen afschotplannen voor vossen

Het zinloos martelen en doden van dieren is asociaal gedrag en dierenmishandeling. Voor Vossen bestaan geen afschotplannen.

Wie zijn hond zou blootstellen aan het geweld dat recreatieve jagers tegen vossen uitoefenen, zou zelf wegens dierenmishandeling worden aangeklaagd. Wat zouden zijn kinderen zeggen als ze zouden begrijpen wat het betekent? Dat vossen tijdens hun paartijd in januari en februari worden bejaagd, dat agressieve jachthonden vossen treiteren, dat vossen worden afgeslacht om hun vel? De landelijke beschermde periode voor vossen loopt slechts van 1 maart tot 15 juni. Alleen de kantons Genève en Neuchâtel jagen niet op vossen tijdens de paartijd.

Recreatieve jacht verstoort de natuurlijke regulatie

Uit jachtvrije gebieden weten we dat de sociale structuur onder vossen ervoor zorgt dat ze zich niet overmatig voortplanten. Als vossen met rust worden gelaten, leven ze in stabiele familiegroepen waarin alleen de dominante vrouwtjesvos jongen krijgt. Het geboortecijfer is relatief laag en de populatiedichtheid blijft constant.

Dat blijkt onlangs opnieuw uit het sinds 15 maart 2015 geldende vossenjachtverbod in Luxemburg, de 50 jaar zonder recreatieve jacht in het kanton Genève of in het Zwitserse Nationaal Park. Zonder de recreatieve jacht is nergens een merkbare verandering in het aantal vossen vast te stellen. In het Nationaal Park is dat overigens ook niet het geval bij de gemzen.

Zodra dit stabiele systeem echter wordt verstoord door de recreatieve jacht, valt het uiteen. Vrijwel elke vrouwtjesvos draagt bij aan de voortplanting en het aantal welpen per worp neemt toe. Dat is een door de natuur voorzien, volledig normaal proces. De diersoorten verhogen hun reproductie om bestandsverliezen te compenseren en zo de soort in stand te houden.

Sadisme en obsessie

Geweldsvermaak wordt voornamelijk door mannen geregisseerd en geconsumeerd.

Het onrechtmatig tonen van geweld tegen dieren is ook een strafbaar feit; recreatieve jagers filmen live de benadering en het bergen, met actioncamera's zowel de honden als zichzelf, en de angst van de dieren voor de dood. Vossen met bloedende ogen, die in paniek raken en worden opgejaagd door met gps uitgeruste honden tijdens de drijfjacht, getuigen van sadisme en de obsessie van recreatieve jagers om dieren te martelen.

Het probleem is zonder twijfel het persoonlijkheidstype dat zich aangetrokken voelt tot de recreatieve jacht. Wie vindt het nu leuk om iemand te doden die in het nadeel is? Wie geeft er iets om als velen tegenover één staan? Wie leert honden andere dieren te martelen? Wie vangt vossen om ze te doden?

In Zwitserland zijn er bijna 10.000 jagers op klein wild die zich hebben verplicht om meer dan 15.000 vossen te doden (2022). Vredige vossen, de favoriete dieren van veel Zwitsers, die echter maar weinig mensen in het echte leven zien, worden verkocht aan hooligans en trofeejagers. Het duizelingwekkende aantal vossen dat elk jaar in Zwitserland onnodig wordt gedood, toont aan dat het doden hetzelfde verslavingspatroon volgt dat seriemoordenaars drijft in hun zoektocht naar de adrenalinestoot die zij bij elke moord voelen. Recreatieve jagers leven om dieren te doden, meestal voor hun plezier.

Psychologische parallellen met seriemoordenaars

In het Engels wordt geschreven en onderzocht wat trofeejagers psychologisch drijft. Psychologieprofessor Geoffrey Beattie citeert in zijn zeer actuele boek «Trophy Hunting, a Psychological Perspective» (2020) criminoloog Xanthe Mallett met de woorden dat het opzettelijk schade toebrengen aan dieren een eerste indicator is voor emotionele kilheid en afstomping die schuilgaat achter psychopaten. Omdat bij de trofeejacht dieren opzettelijk worden verwond en gedood, wijst Mallett erop dat trofeejagers eigenschappen delen met seriemoordenaars: bereidheid om risico's te nemen, emotionele kilheid, gebrek aan empathie, fixatie op wapens, narcisme en onverschilligheid tegenover het lijden van anderen.

Ook wildbioloog en auteur Gareth Patterson wijst op verontrustende overeenkomsten tussen seriemoordenaars en trofeejagers. Beide categorieën plannen hun acties van tevoren. In jachttijdschriften volgt de beeldesthetiek dezelfde mannelijke blik als in geweldspornografie. Grijnzende recreatieve jagers achtervolgen hun slachtoffers of manipuleren dieren. De jachtwapens zijn naar het dier toegericht, bij voorkeur centraal in beeld, als mannelijk potentiesymbool voor de lust en kracht om te doden.

Volgens John Douglas, een van de topprofielschetsers van de FBI, verzamelen seriemoordenaars souvenirs en trofeeën van hun slachtoffers en laten ze zich inspireren door pornografische beelden van geweld om hun geweldsfantasieën te verlengen. Dit lijkt op de manier waarop trofeejagers zich laten opwinden door foto's van zichzelf met gedode dieren op sociale media en door hun huizen te versieren met trofeeën.

De Zwitserse natuur wordt tegenwoordig verminkt met wildcamera's en verraderlijke lokmiddelen, om vooraf precies in kaart te brengen waar dieren zich ophouden. De ambtenaren van de kantonale jachtinstanties, die veel bloed aan hun handen hebben, organiseren dit trieste gedoe.

Strafanzeige gegen Amt für Jagd in Graubünden

Wanneer het om mensen gaat, spreekt men van onrechtmatige achtervolging (stalking) of poging tot mishandeling. Wanneer het vossen betreft, wordt het rechtmatige vervolging en gelegaliseerde mishandeling, met als doel de vos te doden en hem voor het plezier zijn leven te ontnemen. Dat heeft niets met jacht te maken, maar is een ernstige pathologische stoornis.

Dossiers: De vos in Zwitserland: het meest bejaagde roofdier zonder lobby | Vossenjacht zonder feiten: Hoe JagdSchweiz problemen verzint