Brigitte Bardot is overleden: een stem tegen de jacht

Wie het vandaag over recreatieve jacht heeft, belandt al snel bij dezelfde steeds terugkerende slogans: «hegen», «bestand», «traditie».

Bardot heeft dit vocabulaire nooit geaccepteerd. Voor haar was recreatieve jacht geen «beheer», maar geweld, vaak vermomd als vrijetijdsbesteding. Haar radicaliteit was niet altijd comfortabel, maar ze heeft het debat verschoven.

Bardot trok zich in 1973 terug uit de film en wijdde zich daarna bijna uitsluitend aan de dierenbescherming. In 1986 richtte ze de Fondation Brigitte Bardot (FBB) op. De stichting positioneert zich tot op de dag van vandaag uitdrukkelijk jachtkritisch en spreekt van wrede, archaïsche praktijken die schadelijk zijn voor het milieu en de veiligheid.

Die helderheid was haar handelsmerk. Ze argumenteerde niet binnen de jachtlogica, maar stelde de fundamentele vraag: waarom moeten dieren sterven als de mens alternatieven heeft?

Recreatieve Jacht als vrijetijdsbesteding en het probleem van de normalisering

Recreatieve Jacht is niet alleen een schot. Recreatieve Jacht is ook een verhaal dat geweld maatschappelijk aanvaardbaar maakt: als «folklore», als «verbondenheid met de natuur», als «noodzaak». Bardot viel precies deze normalisering aan. Ze legde de morele scheefgroei bloot waarbij dieren als «hulpbron» verschijnen en lijden tot een voetnoot wordt.

In de communicatie van de FBB wordt recreatieve jacht niet geromantiseerd, maar beschreven als een risico voor onbetrokkenen en als een ingreep in ecologische evenwichten. Dat is een tegenperspectief op de PR van de jachtlobby, die in veel landen al jaren probeert kritiek af te doen als «emotioneel».

Wat Bardot concreet tegen de recreatieve jacht deed

Bardots invloed was nooit alleen symbolisch. Haar bekendheid bracht bereik, geld, media-aandacht, en daarmee druk.

• Institutionalisering van het protest: met de FBB ontstond een blijvend vehikel dat campagnes kan voeren en eisen kan herhalen, ook wanneer de nieuwscyclus verder trekt.
• Internationale campagnes tegen het doden van wilde dieren: Bardot gebruikte haar bekendheid al vroeg om jachtpraktijken wereldwijd aan de kaak te stellen, bijvoorbeeld rond zeehondenslachtingen, die ook met jachtlogica en vermarkting verbonden zijn.
• Druk op politiek en publiek: in necrologieën wordt benadrukt dat zij haar laatste decennia consequent aan dierenwelzijn wijdde en daarmee een van de bekendste figuren van de beweging bleef.

De brief aan bondsraad Albert Rösti: Bardots noodkreet tegen de politieke afschietreflex

Toen Zwitserland in het najaar van 2023 een massale «regulering» van de wolf aankondigde, liet Brigitte Bardot ook hier van zich horen. In oktober 2023 richtte zij op X een open brief aan bondsraad Albert Rösti en hekelde de afschietplannen als «dodelijke waanzin» en «een schande». Zij waarschuwde voor een politiek die van conflictbeheer een veldtocht maakt. «U kunt geen oorlog voeren tegen dit dier», schreef Bardot, een dier «dat hieraan geen schuld heeft» en «waardevol is voor de biodiversiteit».

In deze interventie blijkt hoe consequent Bardot dacht: niet alleen recreatieve jacht als vrijetijdsvermaak, ook door de staat gelegitimeerd doden wordt problematisch wanneer het tot symboolpolitiek verwordt. In plaats van de predator als zondebok te behandelen, eiste zij in wezen wat in elk eerlijk debat eerst komt: doeltreffende kuddebescherming, preventie en verantwoordelijkheid bij de mens. Bardots brief was daarmee minder een opwinding rond een beroemdheid dan een morele stresstest voor een samenleving die graag de natuur bezweert, maar bij het eerste conflict naar het geweer grijpt.

Een schande. U kunt geen oorlog voeren tegen dit dier, dat waardevol is voor de biodiversiteit.

Een ongemakkelijk icoon: dierenwelzijn en controverses

Bardot was niet alleen een icoon van dierenwelzijn, zij was ook een polariserende persoon. In de berichtgeving wordt naast haar inzet voor dieren ook haar politieke nabijheid tot Franse extreemrechtse standpunten aangesneden. Dat doet niet automatisch afbreuk aan het reële nut van haar dierenwelzijnswerk, maar het maakt de figuur tegenstrijdig, en tegenstrijdigheden horen bij de waarheid.

Juist daarom loont de blik op het werk in plaats van op de cultus: welke argumenten blijven houdbaar, ook zonder persoonsverheerlijking? Bij Bardot is dat de simpele, harde vraag naar de legitimatie van het doden als vrijetijdsbesteding.

Wat haar dood betekent voor de jachtkritische beweging

Bardots dood beëindigt een tijdperk, maar niet het debat. Integendeel: wie recreatieve jacht bekritiseert, kent de strategie van de tegenpartij om kritiek als «gevoelsgestuurd» af te doen. Bardot heeft aangetoond dat emotionaliteit geen gebrek is als het om lijden gaat, maar vaak het begin van ethiek.

Als bewegingen willen groeien, hebben ze meer nodig dan verontwaardiging: betrouwbare gegevens, lokale voorbeelden, goede beelden, heldere taal. Bardot leverde vooral het laatste: helderheid.

Doe-mee-actie: Vraag bij uw gemeente vanwege het rampzalige beleid van bondsraad Albert Rösti (SVP) een verzoek tot kwijtschelding van de federale en kantonale belastingen aan vanwege de recent goedgekeurde afschot van wolven in Zwitserland. De voorbeeldbrief kunt u hier downloaden: https://wildbeimwild.com/ein-appell-fuer-eine-veraenderung-in-der-schweiz/