Voorbehoedmiddel voor meeuwen: oplossing voor steden?

Vergelijkbare methoden werden al met succes gebruikt om duiven te beheersen in verschillende grote Europese toeristengebieden. De geïrriteerde bewoners van de wijk Blackpole in Worcester vroegen om hulp nadat ze tijdens het broedseizoen door meeuwen waren aangevallen.

Hun brutale gehap naar chips, hun duikvluchten en hun agressieve gekrijs hebben meeuwen de reputatie bezorgd de plaag van kuststeden te zijn, tot ergernis van zowel argeloze toeristen als omwonenden.

«Veilige seks voor meeuwen»

En nu de plunderende vogels het binnenland zijn ingetrokken en zich in steden hebben gevestigd, hebben steden hun toevlucht genomen tot spikes, netten en zelfs roofvogels om ze af te schrikken. Nu lijkt de gemeenteraad van Worcester een nieuwe escalatiestap in de strijd tegen de vogels te overwegen: vogelvoorbehoedmiddelen.

Geïnspireerd door experimentele duivenbestrijdingsprogramma's in Barcelona en Venetië, omschreef Labour-gemeenteraadslid Jill Desayrah de aanpak als «veilige seks voor meeuwen». «Ik maak me zorgen dat het groeiende aantal meeuwen uit de hand loopt», zei ze volgens een bericht van de Mirror.

Voorbehoedmiddelen zijn met wisselend succes ingezet als humane aanpak om de populaties van kangoeroes, wilde paarden, prairiehonden, grijze eekhoorns en ratten in de metro van New York te beperken. Niet-dodelijke methoden voor populatiebeheersing winnen wereldwijd aan belang.

Effectiviteit blijft twijfelachtig

Ook rijst de vraag naar de effectiviteit: meeuwen zouden de pil dagelijks moeten innemen. Aangezien etensresten echter overal ruim voorhanden zijn, is er geen garantie dat de met voorbehoedmiddelen verrijkte voorraden van de gemeente de voorkeur krijgen.

«Meeuwen kunnen veel dingen eten», zegt Cecilia Soldatini, een senior wetenschapper aan de Universiteit van La Paz in Mexico, die zich richt op de ecologie van zeevogels. Haar team gebruikt frietjes met kaas om meeuwen aan te trekken, maar de vogels weigeren friet die door de regen zacht is geworden.

«Ze zijn niet verplicht om te eten wat men hen geeft», zegt Soldatini, die eerder onderzoek deed naar het gebruik van anticonceptiemiddelen bij verwilderde duiven in Venetië.

Volgens Soldatini hebben meeuwen een voedselradius van 10 tot 15 km, wat betekent dat ze niet afhankelijk zijn van de hulpbronnen uit een klein, afgebakend gebied. De sleutel ligt erin om de hulpbronnen die meeuwen aantrekken, bij de bron weg te nemen, aldus de expert. «Bied hen geen voedsel aan, maar ruim afval op. Dat is de enige manier.»

Ze voegde eraan toe: «Ik begrijp dat sommige stadsbesturen wanhopig op zoek zijn naar een oplossing.»

Kay Haw, de directeur van UK Squirrel Accord (UKSA), zei dat injecteerbare anticonceptiemiddelen al met succes zijn ingezet bij andere diersoorten, zoals wilde paarden in de VS. UKSA onderzoekt momenteel samen met de dier- en plantgezondheidsautoriteit van de regering orale anticonceptiemiddelen voor eekhoorns. «Er zijn ongeveer 3 miljoen grijze eekhoorns in Groot-Brittannië», zei ze. «Je kunt ze niet allemaal vangen en injecteren.»

Een belangrijke voorwaarde is dat de anticonceptiemiddelen alleen bij de doeldiersoort terechtkomen – in dit geval via een speciaal voedertoestel dat rode eekhoorns niet kunnen bedienen. Haw zei dat het gebruikte eiwitgebaseerde anticonceptiemiddel zo snel wordt afgebroken dat «een roofdier 1’000 eekhoorns zou moeten opeten» om erdoor beïnvloed te worden.