Pigwa: Przyjemność, na którą trzeba zasłużyć

W sieciach handlowych żółty owoc rzadko można znaleźć – nadal spotkamy go na targach lub w sklepiku gospodarskim prosto od rolnika.

Ale nawet tam podaż jest niewielka: z powodu wysoce zakaźnej zarazy ogniowej, która szaleje w Szwajcarii od 1989 roku, wiele drzew pigwowych zostało wyciętych – i nie zastąpiono ich nowymi. Pigwy są szczególnie podatne na zarazę ogniową. W związku z tym często pozostają już tylko nostalgiczne wspomnienia o galaretce pigwowej babci.

Przyjemność dla podniebienia z leczniczymi właściwościami

Gdy jednak zdobędzie się złociste owoce w meszkowatej skórce, okazują się one niezwykle wszechstronne: kulinarnie pigwa ma naprawdę wiele do zaoferowania i jest bardzo elastyczna. Oprócz galaretki, pigwy można przetwarzać na syrop, kompot czy nalewkę, a także dodawać potrawom szczególnego charakteru: jako pigwy z chili, zapiekane z miodem do twardego sera, jako tarta lub jako chutney do dań mięsnych, takich jak jagnięcina czy dziczyna. Na surowo jednak pigwy są niejadalne.

Ten owoc pestkowy jest jednak nie tylko przyjemnością na talerzu, ale od wieków znany jest również jako środek leczniczy. W maściach czy kremach nasiona pigwy pomagają na spierzchniętą skórę i popękane wargi. Ponadto pigwa zawiera wiele zdrowych składników, takich jak potas, wapń i żelazo. Jest również bogata w witaminę C oraz witaminy z grupy B, a także w błonnik.

Przybyła ze słońcem z Wschodu

Owoc, pochodzący pierwotnie z Kaukazu, był uprawiany już 6000 lat temu. Starożytni Grecy nazywali pigwę «Kydomalon», co w tłumaczeniu oznacza «jabłko z Kydonii». Kydonia dziś nazywa się Chania i leży w północno-zachodniej części wyspy Krety, gdzie pigwa najprawdopodobniej po raz pierwszy była uprawiana ręką człowieka.

Z «Kydonii» z biegiem lat wykształciło się niemieckie słowo «Quitte» (pigwa). Do dziś rośnie ona w formie dzikiej w Armenii i Iranie. Później Rzymianie rozpowszechnili drzewa pigwy w całej Europie, gdzie jako drzewo ozdobne cieszyły się dużą popularnością w parkach dworów książęcych.

Dojrzałe do zbioru

Na całym świecie znanych jest około 200 odmian pigwy, jednak w Szwajcarii uprawia się tylko kilka z nich. Gdy owoce zaczynają upajająco pachnieć i stopniowo żółkną, nadchodzi czas zbiorów. W zależności od odmiany może to nastąpić już pod koniec września, a szczyt sezonu przypada na okres od października do listopada.