Zürich: Regeringsraad wijst initiatief «Wildbeheerders in plaats van jagers» af

De Regeringsraad ziet geen voordeel in het verbieden van de beproefde miliciaire jacht en het overdragen van het wildbeheer aan door de staat betaalde wildbeheerders.

Hij verwijst naar het goede functioneren van de jacht in de huidige jachtreviere en naar de grote deskundigheid van de jagers. Zonder hen vreest hij hoge kosten en schade aan landbouwgewassen en in het bos. Hij verzoekt de Kantonsraad het volksinitiatief «Wildbeheerders in plaats van jagers» zonder tegenvoorstel af te wijzen.

De traditionele miliciaire jacht door goed opgeleide jagers en jaagsters om de wildstand te reguleren heeft zich in het kanton Zürich al tientallen jaren bewezen. Een kantonaal volksinitiatief wil de jacht echter verbieden en het toezicht op de wildstand overdragen aan door de staat betaalde wildbeheerders. De ontwikkeling van de wildstand in ons door land- en bosbouw en recreanten intensief gebruikte cultuurlandschap wil het grotendeels aan zichzelf overlaten. De Regeringsraad wijst dit voornemen af. Hij wijst op de gebrekkige effectiviteit van een louter staatlijk wildbeheer, op de te vrezen hoge schade in land- en bosbouw en op de hoge kosten – afhankelijk van de berekeningswijze tussen 20 en 30 miljoen frank per jaar. Hij verzoekt de Kantonsraad het volksinitiatief «Wildbeheerders in plaats van jagers» zonder tegenvoorstel af te wijzen.

Dierenpopulaties reguleren zichzelf alleen in de wildernis

De regering wijst erop dat de jacht er is om de biologische behoeften van wilde dieren en de belangen van de mens in ons intensief gebruikte cultuurlandschap met elkaar in evenwicht te brengen. De jachtmatige regulering van de wildstand en het ingrijpen bij zieke en gewonde wilde dieren is in een door de mens gebruikt landschap absoluut noodzakelijk en wetenschappelijk erkend. Alleen in een door menselijke invloeden onaangeraakte wildernis kunnen de populaties wilde dieren zichzelf reguleren. Als de populaties reeën, herten en wilde zwijnen in het kanton Zürich daarentegen niet meer zouden worden gereguleerd, zouden deze ongecontroleerd toenemen en de beschikbare leefgebiedcapaciteit snel aanzienlijk overschrijden. Dat zou een massale omheining van landbouwgewassen en jong bos vereisen, wat buitengewoon omslachtig zou zijn en de toch al sterk gefragmenteerde leefgebieden van de wilde dieren nog veel verder zou versnipperen. Omdat dit nauwelijks haalbaar is, zouden zeer grote vraat- en verbijtschade in veld en bos, maar ook schade in woongebieden onvermijdelijk zijn. De hogere wilddichtheid zou bovendien aantoonbaar leiden tot meer ongevallen met wilde dieren in het wegverkeer en tot de verspreiding van wildziekten.

Pachters kennen hun jachtrevier

De huidige miliciejacht in de grotendeels naar gemeentegrenzen ingedeelde jachtrevieren is daarentegen een goed op elkaar ingespeeld systeem. Overheden en verbonden, land- en bosbouw, natuurbescherming en jacht werken nauw samen. De jagers beschikken over de noodzakelijke nauwkeurige plaatselijke kennis, de lokale verankering en de grote aanwezigheid in het revier, die de weinige kantonnale wildbeheerders niet zouden hebben – de initiatiefnemers spreken van 40, de regering gaat uit van minimaal 80 tot 90 benodigde wildbeheerders. Daar staan de huidige ruim 850 jagers en jaagsters tegenover, die via pacht verantwoordelijk zijn voor een revier. Zij besteden in hun vrije tijd en zonder betaling gemiddeld ongeveer 400 uur per jaar aan de bejaging, het onderhoud van hun reviere, de preventie van wildschade en de inzet bij ongevallen met wilde dieren – op alle uren van dag en nacht, in totaal ongeveer 400.000 uur per jaar.

Jagers zijn uitstekend opgeleid

Actief lid van een jachtgezelschap, dat via pacht verantwoordelijk is voor een jachtrevier, kan alleen worden wie een meerjarige jachtopleiding heeft afgerond. Allereerst moet een theorie- en een schietexamen worden afgelegd. Bij het theorie-examen moet naast het jachtambacht ook uitgebreide kennis worden aangetoond op het gebied van wildbiologie, soorten-, leefgebied- en dierenbescherming, ecologie en de wettelijke grondslagen van de jacht; bij het schietexamen gaat het om het veilige gebruik van jachtwapens en om trefzekerheid. Daarna volgen minstens twee jaar jachtpraktijk in een opleidingsrevier. Bij het eigenlijke jagersexamen worden de theoretische en praktische jachtkennis ten slotte nogmaals uitgebreid getoetst. De trefzekerheid wordt bovendien elk jaar opnieuw getest. De jagers zijn dus uitstekend voorbereid op hun veeleisende taak ten dienste van de gemeenschap.

Het bewezen systeem niet op het spel zetten

De jachtgezelschappen zijn verplicht om in hun revier de wildstand te reguleren volgens de voorschriften van het kanton. Zij betalen jaarlijks een pachtsom en moeten een deel van de te vergoeden wildschade dragen. Ze verrichten dus zeer veel gratis werk. Daarmee is de huidige miliciejacht, niet in de laatste plaats om financiële redenen, een goede oplossing voor het kanton en de bevolking. De regering wil dit goed uitgebalanceerde en beproefde systeem niet op het spel zetten, maar er met overtuiging aan vasthouden.

• Besluit van de Regeringsraad nr. 1040/2017