Wirsing: een veelzijdige koolsoort uit Zwitserland

Wirsing wordt ook wel savooiekool genoemd.

Zijn Duitse naam gaat terug op het Lombardische woord «verza», wat «groene gewassen» betekent. Wirsing onderscheidt zich niet alleen door zijn vorm en kleur, maar bevat ook een aanzienlijke hoeveelheid foliumzuur en andere belangrijke vitaminen.

In Zwitserland kan wirsing het hele jaar door worden gegeten – hij heeft altijd seizoen. In de lente is de mildere vorm van wirsing verkrijgbaar, de vroege wirsing, terwijl in de herfst of winter de langhoudende wirsing beschikbaar is, die een intensere smaak heeft. De vroege wirsingsoorten hebben lichter loof dan de latere. In Zwitserland wordt wirsing geteeld op meer dan 170 hectare, waarvan 42 in biologische landbouw.

Gekrulde bladeren als onderscheidend kenmerk

Wirsing onderscheidt zich van andere koolsoorten vooral door zijn sterk gekrulde bladeren en zijn snellere groei in vergelijking met bijvoorbeeld witte kool of rode kool. Hoewel hij vermoedelijk later dan andere koolsoorten werd ontdekt, heeft hij zich snel gevestigd als een goedkoop en voedzaam ingrediënt in de keuken.

De kool is vermoedelijk afkomstig uit Noord-Italië en wordt in het Frans naast «chou frisé» ook wel «chou de Milan» genoemd. Sinds de 18e eeuw wordt wirsing in Duitsland en vermoedelijk ook in Zwitserland geteeld. Meer over plantaardige voeding leest u hier.

Veelzijdige wirsingkeuken

In de keuken kan wirsing op verschillende manieren worden bereid. De zachte binnenste bladeren kunnen fijn worden gesneden en rauw in salades worden gegeten. Dankzij zijn gekrulde bladvorm is hij ook geschikt als decoratief ingrediënt voor salades. Hij kan ook worden gebruikt als eenvoudige groentebijgerecht, als vulling voor stoofpotten zoals de vurige pot-au-feu, of voor koolrolletjes. Zwitsers eten per hoofd en per jaar bijna een half kilo wirsing. Meer interessante bijdragen vindt u in onze categorie Educatie.