Studie toont aan: stabiele wolvenroedels doden minder

De studie onderzocht in Noord-Italië gedurende meerdere jaren welke factoren het foerageergedrag van wolven beïnvloeden en wanneer wolven overschakelen op vee.

Het resultaat was ondubbelzinnig: wolven die als disperser onderweg zijn, dus zonder vast roedel en zonder vertrouwd territorium, grepen aanzienlijk vaker naar schapen en runderen dan dieren in gevestigde roedelstructuren. Honkvaste roedels joegen bij voorkeur op wilde dieren, kenden hun territorium en meden doorgaans actief bewerkte landbouwgronden.

Deze bevinding werd in vervolgonderzoek meermaals bevestigd. Een studie uit Denemarken en Sleeswijk-Holstein (Mayer et al., 2022) toonde aan dat dispersers in agrarisch gedomineerde gebieden met een lage wildpopulatie het grootste deel van alle veeschade veroorzaakten, terwijl roedelleden in beschermde gebieden aanzienlijk minder schade aanrichtten.

Afschot destabiliseert precies die structuren die bescherming bieden

Dat is de ultieme ironie van het huidige wolvenbeleid: wie een leiderdier doodt of een deel van een roedel wegvangt, vernietigt precies die sociale stabiliteit die veeschade voorkomt. De overblijvende roedelleden dispersen, verliezen hun binding met het territorium en worden de opportunistische eenlingen waarvoor Imbert et al. al in 2016 waarschuwden.

Een studie uit Montana, Wyoming en Idaho (Wielgus & Peebles, 2014) liet het nog duidelijker zien: het aantal aanvallen op vee nam in het jaar na afschot van wolven doorgaans juist toe, niet af. Pas bij een afschotpercentage van meer dan 25 procent van de populatie daalden de schadecijfers – een percentage dat biologisch niet houdbaar is en onvermijdelijk leidt tot destabilisatie van de totale populatie.

Toch blijft de politiek schieten

In Zwitserland werden in de reguleringsfase 2025/26 in totaal 89 wolven gedood, waaronder volgens beschermingsorganisaties talrijke dieren uit sociaal functionerende roedels zonder gedocumenteerd schadebewijs. Toch steeg het aantal roedels naar 43, omdat verlaten territoria snel opnieuw werden bezet. Dit bevestigt: afschot lost het probleem niet op; het verplaatst het slechts in ruimte en tijd.

In Neder-Oostenrijk trad op 3 februari 2026 een wijziging van de jachtwet in werking die de wolf als bejaagbare soort aanmerkt. In de Duitse Bondsdag werd eind januari 2026 gedebatteerd over opname van de wolf in de federale jachtwet. Beide voornemens zijn gebaseerd op politieke druk, niet op wetenschappelijk bewijs.

Wat wél werkt

Imbert et al. (2016) benoemen ook expliciet de oplossing: consequente, correct toegepaste Kuddebescherming. Elektrische afrasteringen, kuddebeschermingshonden, nachtelijk opstallen – ze werken, zoals gegevens uit Graubünden en Wallis laten zien, waar het aantal aanvallen afnam ondanks stabiele of groeiende wolvenpopulaties. Het Lupus-instituut vat het samen: zolang onbeschermd vee beschikbaar blijft, zullen wolven het pakken, ongeacht of er eerder afschot heeft plaatsgevonden.

De studie is tien jaar oud. De boodschap ervan is duidelijker dan ooit: stabiele roedels zijn geen probleem dat opgelost moet worden. Wie ze destabiliseert, schept juist de voorwaarden voor de conflicten die hij beweert te willen voorkomen.

De wolf in Zwitserland: feiten, beleid en de grenzen van de jacht · De wolf in Europa: waarom recreatieve jacht geen oplossing is · Wolf in het jachtrecht: Oostenrijk en Duitsland

Redactionele toelichting voor transparantie: De studie van Imbert et al. werd in 2016 gepubliceerd in Biological Conservation en is geen nieuw onderzoek. De hernieuwde aandacht in de Italiaanse pers (La Stampa, februari 2026) laat echter zien hoe actueel de bevindingen blijven in de context van het huidige wolvenbeleid.