Thun: Bont en trofeeën 2026, een stap terug

Update 2026: Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd op 12-02-2017 en voor 2026 volledig herschreven.

Het evenement en de data werden geactualiseerd naar de huidige bont- en vellenmarkt en de trofeeëntentoonstelling in Thun (30 en 31 januari 2026). Wat als «traditie» wordt verkocht, is in werkelijkheid een prestige- en handelsformat waarbij lichaamsdelen van dieren tot objecten worden en de recreatieve jacht als maatschappelijk geaccepteerde normaliteit in scène wordt gezet.

Het oorspronkelijke artikel had betrekking op 11 februari 2017: toen werd de «Berner trofeeëntentoonstelling bont- en vellenmarkt» in Thun voor de 83e keer gehouden. Reeds in 2017 was zichtbaar waar het in de kern om gaat: om een bijeenkomst van recreatieve jagers die «successen» via trofeeën zichtbaar maakt en de slachtoffers van de recreatieve jacht tot decor degradeert.

In 2026 is het belangrijk dit duidelijk te onderscheiden: het evenement is niet slechts een historische episode, maar vindt nog steeds plaats en werd organisatorisch gemoderniseerd, niet ethisch.

Trophäenschau Thun: Makaberes Hobby-Jägertreffen

Wat er vandaag gebeurt: trofeeën, bekroningen, marktlogica

Op het programma staan trofeeëntentoonstelling, exposanten, bekroningen en bont- en vellenhandel. Deze combinatie van tentoonstelling, wedstrijd en markt is het beslissende punt: wilde dieren verschijnen niet als voelende individuen, maar als meetobjecten, decoratie en grondstof.

Vrijdag 30 januari 2026: trofeeëntentoonstelling (19:00 tot 21:30, hal 7), exposanten (17:00 tot 22:00, hal 0), officieel gedeelte met onderscheidingen (19:30, manege).

De IG Wild beim Wild bekritiseert dat hiermee een omgang wordt genormaliseerd die duidelijk indruist tegen de verwachtingen rond dierethiek: duizenden gedode wilde dieren in het kanton Bern volgens de jachtstatistiek staan centraal, lichaamsdelen worden opgemeten, beoordeeld en bekroond.

Waarom het argument «hegen» hier niet opgaat

De organisatoren presenteren dergelijke formats vaak als «hegen» of «toestandsanalyse». Maar serieuze monitoring heeft geen trofeeënwand nodig, maar wetenschappelijke instrumenten en transparante gegevens, niet de zelfpresentatie via gewei en hoorns. Bovendien blijft systematisch onzichtbaar wat bij de jachtrealiteit hoort: misschoten, gewonde dieren, nazoekacties, lijdenswegen.

De vos als schietschijf: stigma in plaats van ecologie

De vos wordt in het jachtjargon tot op de dag van vandaag vaak gekleineerd. Toch is hij als predator een stabiliserend onderdeel van het ecosysteem. Reeds de oorspronkelijke tekst benadrukte: recreatieve jacht is bij vossen geen zinvolle «regulator», maar een verstorende factor die door reproductie wordt gecompenseerd.

Kinderen, publiek, gewenningseffect

Bijzonder problematisch is dat dergelijke evenementen maatschappelijk als «onschuldig gebruik» kunnen overkomen. Vanuit het oogpunt van dierenwelzijn is het bedenkelijk wanneer kinderen en jongeren worden geïntroduceerd in een setting die geweld romantiseert en dode wilde dieren als statussymbolen presenteert.

Wat wij eisen

Thun moet zich de vraag laten stellen welk publiek kader de stad aan dergelijke formats wil geven. De IG Wild beim Wild eist een afkeer van trofeeënwedstrijden en pelshandel als «event», naar een eigentijdse, respectvolle omgang met wilde dieren.

Volgens de opvatting van de IG Wild beim Wild zijn voor hobby-jagers jaarlijkse medisch-psychologische geschiktheidsbeoordelingen nodig naar het voorbeeld van Nederland, evenals een bindende maximumleeftijdsgrens. De grootste leeftijdsgroep onder de recreatieve jagers is tegenwoordig 65+. In deze groep nemen leeftijdsgebonden beperkingen zoals afnemend gezichtsvermogen, vertraagde reactietijden, concentratiezwaktes en cognitieve tekorten statistisch duidelijk toe. Tegelijkertijd tonen ongevalsanalyses aan dat het aantal ernstige jachtongevallen met gewonden en dodelijke slachtoffers vanaf de middelbare leeftijd significant stijgt.

De regelmatige meldingen over jachtongevallen, dodelijke misgrepen en het misbruik van jachtwapens maken een structureel probleem duidelijk. Het particuliere bezit en gebruik van dodelijke vuurwapens voor vrijetijdsdoeleinden onttrekt zich grotendeels aan een continue controle. Vanuit het oogpunt van de IG Wild beim Wild is dit niet langer verantwoord. Een praktijk die op vrijwillig doden berust en tegelijkertijd aanzienlijke risico's voor mens en dier creëert, verliest haar maatschappelijke legitimiteit.

Hobby-jacht berust bovendien op speciesisme. Speciesisme beschrijft de systematische degradatie van niet-menselijke dieren louter op grond van hun soort. Het is vergelijkbaar met racisme of seksisme en noch cultureel noch ethisch te rechtvaardigen. Traditie vervangt geen morele toetsing.

Juist op het gebied van recreatieve jacht is kritische toetsing onmisbaar. Nauwelijks een ander terrein is zozeer getekend door vergoelijkende verhalen, halve waarheden en gerichte desinformatie. Waar geweld wordt genormaliseerd, dienen narratieven vaak ter rechtvaardiging. Transparantie, verifieerbare feiten en een open maatschappelijk debat zijn daarom onmisbaar.