Ondanks dierenmishandeling: postduivenhouderij moet immaterieel cultureel erfgoed worden

Geen eerbetoon aan dierenmishandeling: de postduivenhouderij, waartoe ook duivenwedvluchten behoren, wordt momenteel door de postduivenbond voorgedragen voor opname in het landelijke register van het immaterieel cultureel erfgoed van de Duitse Unesco-commissie.

De instantie Immaterieel Cultureel Erfgoed NRW had de postduivenhouderij als nieuwe vermelding in het deelstaatinventaris opgenomen en genomineerd voor het landelijke register van het immaterieel cultureel erfgoed. Uiterlijk in oktober zou beslist worden of de postduivenhouderij in het register wordt opgenomen. Aangezien de zogeheten postduivensport gepaard gaat met aanzienlijk leed voor de dieren, wendde PETA zich eind juli tot de bevoegde instanties: de Duitse Unesco-commissie e.V., de instantie Immaterieel Cultureel Erfgoed NRW en het secretariaat van de conferentie van cultuurministers. In haar brief deed de dierenrechtenorganisatie een beroep op de verantwoordelijken om de met groot dierenleed gepaard gaande postduivenhouderij niet in het landelijke register van het immaterieel cultureel erfgoed op te nemen.

«Het gebruik van duiven voor wedvluchten is geen culturele verworvenheid, maar dierenmishandeling. Zulke wantoestanden mogen net zomin als stierengevechten door de Unesco worden geëerd», aldus Peter Höffken, vakreferent bij PETA. «Ook traditie rechtvaardigt geen dierenleed. Wij hopen daarom dat de postduivenhouderij in een moderne samenleving met morele beginselen en in een land waar dierenbescherming grondwettelijk verankerd is, niet in het register van het immaterieel cultureel erfgoed wordt opgenomen.»

Verliespercentages van meer dan 50 procent

In Duitsland nemen ongeveer 25.000 van de bijna 50.000 postduivenfokkers deel aan wedvluchten. Naar schatting leven er 2,5 miljoen zogenaamde postduiven in Duitse duivenhokken. Bij de «postduivensport» staat de prestatie van de vogels centraal, hun welzijn speelt doorgaans geen rol. In een studie becijferen dr. med. vet. Warzecha et al. bij duivenwedvluchten verliespercentages – dus dieren die de eindbestemming niet bereiken – van gemiddeld 53 procent.

Volgens een studie van de Zwitserse dierenbescherming (STS) liggen de verliespercentages bij onderzochte wedvluchten in Zwitserland op ongeveer 75 procent. Een onderzoek van PETA USA uit 2012 toonde aan dat bij sommige Europese duivenwedvluchten zelfs tot 90 procent van de dieren de thuisbestemming niet bereikt. Blijven de vogels achter bij de verwachtingen en zijn ze ongeschikt voor verdere fokkerij, dan doden fokkers hen vaak zonder verdoving.

PETA eist een verbod op duivenwedvluchten. Meer over dierenrechten en over het dierenwelzijnsprobleem.

Hoe het afliep: eerst afgewezen, daarna toch erkend

In december 2018 volgde de Duitse Unesco-commissie het protest van de dierenbeschermingsorganisaties en wees ze de opname van de postduivensport af. Als reden noemde ze onder meer twijfels over de naleving van de dierenbeschermingswetten. Meer daarover in het vervolgverslag «Dierkwellende ‹postduivensport› wordt geen Duits Unesco-cultureel erfgoed».

De Verband Deutscher Brieftaubenzüchter gaf echter niet op en diende in oktober 2019 opnieuw een aanvraag in. In maart 2022 besloten de Kultusministerkonferenz en de Duitse Unesco-commissie op aanbeveling van het expertencomité dan toch de postduivensport op te nemen in de landelijke lijst van Immaterieel Cultureel Erfgoed. Als reden werd gegeven dat de verband zich had opengesteld voor een dialoog met dierenbeschermingsorganisaties.

Dierenbeschermingsverenigingen reageerden met scherpe kritiek. De Deutsche Tierschutzbund sprak van een beslissing die de fundamentele dierenbeschermingskritiek negeert: van de fokkerij via de huisvesting, training en transport tot aan de wedvluchten zijn stress, lijden en dood van de duiven systeeminherent. Volgens de critici wordt daarmee onder het mom van traditie een praktijk geadeld waarbij nog steeds een groot deel van de dieren de eindbestemming niet bereikt. Meer over dierenrechten.