Hobbyjager veroordeeld tot geldboete van 11’200 euro nadat zijn jachthond vier buurtkatten doodbeet

Ook dit geval is geen op zichzelf staand incident.

Kater «Robin» was niet het eerste slachtoffer van «Rufus», de Duitse staande draadharige. De hond van een Marburgse jachtpachter had het kennelijk gemunt op de huisdieren van de buurvrouw: vóór Robin had Rufus al drie andere katten van de 78-jarige vrouw doodgebeten. Al in 2025 stond de hobbyjager hiervoor terecht. Tegen het toenmalige vonnis ging hij in beroep. Zowel het eerste als dit nieuwe vonnis zijn tot nu toe niet onherroepelijk.

«Uit de auto gesprongen»: de versie van de hobbyjager

Voor de rechtbank schetste de hondengeleider het dodelijke incident op kerstavond als volgt: «Rufus» zou uit de auto zijn gesprongen en plotseling zonder muilkorf zijn weggerend. Kater «Robin» zou op dat moment onder een andere auto vandaan zijn gekomen, en de hond was niet meer te houden.

Voor de rechtbank was deze voorstelling van zaken geen ontlastend argument, maar het kernprobleem. De rechtbank hield de man voor dat bekende risico's beter hadden moeten worden afgedekt. Tijdens de zitting ging het onder meer over een mogelijke muilkorf of een eerdere beveiliging van de hond tijdens het transport. Doorslaggevend was voor de rechter niet de jachtdrift van het dier, maar de verantwoordelijkheid van de eigenaar. Omdat het gevaar al bekend was, waren aanvullende voorzorgsmaatregelen nodig geweest.

Met andere woorden: wie weet dat zijn jachthond katten doodt en hem toch zonder muilkorf uit de kofferbak laat, neemt de volgende dode kater op de koop toe.

Weinig inzicht, veel schadebeperking

De verdediger van de man verklaarde dat zijn cliënt op de eerdere voorvallen had gereageerd: de hond zou alleen nog aangelijnd op het terrein worden uitgelaten en anders binnenshuis worden gehouden. Bovendien zou de man hekken hebben besteld. De verdediger wilde bereiken dat de hobbyjager slechts een waarschuwing kreeg. De rechtbank ging hier niet in mee.

Bijzonder pikant: in totaal zou de hondenhouder weinig inzicht hebben getoond. Volgens een getuige die tijdens het proces verklaarde, zou de man hebben gezegd dat hij er niets aan kon doen als zijn buurvrouw steeds weer een nieuwe kat aanschafte.

De schuld dus niet bij de houder die zijn hond niet onder controle heeft, maar bij de vrouw die na drie dode dieren nog steeds niet ophoudt van katten te houden. Een redenering die de houding van sommige hobbyjagers tegenover het leven van andere dieren tamelijk nauwkeurig weergeeft.

Geen verbod op het houden van dieren, maar een duidelijk signaal

Ondanks de veroordeling legde de rechtbank geen verbod op het houden van dieren op. Volgens de rechter spreken de inmiddels getroffen maatregelen ertegen dat een soortgelijk geval zich herhaalt. Voor de betrokken buurvrouw verandert dat weinig. In de kern ging het in de procedure niet alleen om een strafzaak, maar ook om het herhaalde verlies van meerdere huisdieren. Of de beklaagde ook tegen dit vonnis in beroep gaat, valt af te wachten.

Wanneer de «goed afgerichte» jachthond een killer wordt

Het geval voegt zich in een lange reeks voorvallen waarbij jachthonden uit de hand lopen, huisdieren doodbijten of vee verwonden. De zelfpresentatie van de hobbyjacht, volgens welke jachthonden bijzonder streng worden gekeurd, braaf en betrouwbaar zouden zijn, houdt keer op keer geen stand tegen de realiteit. Een Duitse staande draadhaar is een krachtige staande hond met een uitgesproken jachtinstinct. Wie zo'n dier houdt, neemt verantwoordelijkheid op zich, en wel voor elk afzonderlijk levend wezen dat binnen zijn bereik komt.

Dat er vier dode katten, twee gerechtelijke procedures en een geldboete van vijfcijferige hoogte nodig zijn voordat dit punt aankomt, zegt meer over de hobbyjachtcultuur dan welke imagofilm van een jachtvereniging ook.

Lied: «Wanneer de honden komen»