Recreatieve Jager veroordeeld tot 11'200 euro boete nadat zijn jachthond vier buurkatten doodbeet

Ook dit geval staat niet op zichzelf.

Kater «Robin» was niet het eerste slachtoffer van «Rufus», de Duitse staande draadharige hond. De hond van een Marburgse jachtpachter had het blijkbaar voorzien op de huisdieren van de buurvrouw: vóór Robin had Rufus al drie andere katten van de 78-jarige vrouw doodgebeten. Al in 2025 stond de recreatieve jager hiervoor terecht. Tegen dat vonnis ging hij in beroep. Zowel het eerste als dit nieuwe vonnis zijn tot nu toe niet onherroepelijk.

«Uit de auto gesprongen»: de lezing van de recreatieve jager

Voor de rechtbank schetste de hondengeleider het dodelijke incident op Kerstavond als volgt: «Rufus» zou uit de auto zijn gesprongen en plotseling zonder muilkorf zijn weggerend. Kater «Robin» kwam op dat moment onder een andere auto vandaan, en de hond was niet meer te houden.

Voor het kantongerecht was deze lezing geen verzachtende omstandigheid, maar juist de kern van het probleem. Het gerecht verweet de man dat bekende risico's beter hadden moeten worden afgedekt. Tijdens de zitting ging het onder meer over een eventuele muilkorf of het eerder beveiligen van de hond tijdens het vervoer. Doorslaggevend voor de rechter was niet de jachtinstinct van het dier, maar de verantwoordelijkheid van de eigenaar. Omdat het gevaar al bekend was, waren extra voorzorgsmaatregelen noodzakelijk geweest.

Met andere woorden: wie weet dat zijn jachthond katten verscheurt, en hem toch zonder muilkorf uit de kofferbak laat, neemt de volgende dode kater op de koop toe.

Weinig inzicht, veel schadebeperking

De advocaat van de man verklaarde dat zijn cliënt had gereageerd op de eerdere incidenten: de hond zou alleen nog aangelijnd op het terrein lopen en verder binnenshuis worden gehouden. Bovendien had de man hekken besteld. De advocaat wilde bereiken dat de recreatieve jager slechts een waarschuwing zou krijgen. De rechtbank ging hier niet in mee.

Bijzonder pikant: in het geheel genomen zou de hondenhouder weinig inzicht hebben getoond. Volgens een getuige die tijdens het proces verklaarde, zou de man hebben gezegd dat hij er niets aan kon doen als zijn buurvrouw steeds weer een nieuwe kat in huis haalde.

De schuld ligt dus niet bij de houder, die zijn hond niet onder controle heeft, maar bij de vrouw die, na drie dode dieren, nog altijd niet stopt met katten liefhebben. Een redenering die de houding van sommige recreatieve jagers ten opzichte van het leven van andere dieren vrij nauwkeurig weergeeft.

Geen houdverbod, maar wel een duidelijk signaal

Ondanks de veroordeling legde de rechtbank geen houdverbod op. Volgens de rechter pleiten de inmiddels genomen maatregelen ertegen dat een vergelijkbaar geval zich herhaalt. Voor de betrokken buurvrouw verandert dat weinig. In de kern ging het in de procedure niet alleen om een strafzaak, maar ook om het herhaalde verlies van meerdere huisdieren. Of de beklaagde ook tegen dit vonnis in beroep gaat, valt nog af te wachten.

Wanneer de 'goed afgerichte' jachthond een moordenaar wordt

Deze zaak sluit aan bij een lange reeks incidenten waarbij jachthonden de controle verliezen, huisdieren verscheuren of landbouwhuisdieren verwonden. Het zelfbeeld van de recreatieve jacht, waarin jachthonden bijzonder streng worden getest, braaf en betrouwbaar zouden zijn, houdt telkens weer geen stand tegenover de werkelijkheid. Een Deutsch-Drahthaar is een krachtige staande hond met een uitgesproken prooidrift. Wie zo'n dier houdt, neemt verantwoordelijkheid op zich, en wel voor elk afzonderlijk levend wezen dat binnen zijn bereik komt.

Dat er vier dode katten, twee gerechtelijke procedures en een boete met vijf cijfers nodig zijn voordat dit punt doordringt, zegt meer over de cultuur van de recreatieve jacht dan welke imagofilm van een jachtvereniging dan ook.