DJV: de fatale misvatting van de recreatieve jagers

Met de wasbeerhond, de wasbeer en de nutria breiden zich al decennialang nieuwe diersoorten uit in Europa.

In tegenstelling tot de voortdurend herhaalde bewering van probleemjagers dat wasbeer, wasbeerhond en co. vijanden van de inheemse fauna zouden zijn, oefenen zij als typische opportunistische voedselzoekers en verzamelaars geen aanzienlijke jachtdruk uit op mogelijke prooipopulaties. Dit wordt al jaren aangetoond door actuele studies.

Voor restpopulaties van zeldzame soorten kunnen ze plaatselijk een bijkomend probleem vormen. Een grootschalige bestrijding is daarom noch noodzakelijk, noch doeltreffend.

De Duitse jagersvereniging (DJV) ondersteunt met veel geld dodelijke onderzoeksprojecten om deze soorten in te dammen.

In een beschaafde samenleving zou het niet mogen volstaan dat sukkeljagersverenigingen wilde dieren beschuldigen en lastercampagnes tegen hen starten. Het is juist noodzakelijk om ethisch verantwoorde oplossingen te vinden die wetenschappelijk onderbouwd en actueel zijn.De jachtpraktijken van de DJV en hun militante onderzoeksresultaten zijn al decennialang aantoonbaar volledig mislukt.

Wie de wasbeer en co. dus als belangrijkste oorzaak van soortenachteruitgang bij vogels en amfibieën aanwijst,zoals de Duitse jagersvereniging doet, miskent de werkelijke oorzaken. Daartoe behoren veeleer krimpende leefgebieden, een opgeruimd cultuurlandschap en een steeds intensievere landbouw. Het ligt dan ook voor de handdat de intensievere jachtinzet van sukkeljagers, bijvoorbeeld met vallen, nog meer dierenleed veroorzaakt, maar geen enkel probleem op het gebied van soortenbescherming oplost.Vooral in Duitsland leveren sukkeljagers geen belangrijke bijdrage aan de bescherming van dijken en soorten door op de nutria en veel andere wilde dieren te jagen. Hoe meer deze dieren bejaagd worden, hoe hoger hun voortplantingssnelheid!

Hoewel nutria's volstrekt onschadelijk zijn en hun verantwoordelijkheid voor rivieroverstromingen niet altijd onomstotelijk bewezen is, zijn ook nutria's de afgelopen jaren door de DJV bestreden in een ware uitroeiingscampagne.

Het zinloze gedrag van de sukkeljagers ten opzichte van de zogenaamde „Invasieve soorten“ (ook al schrijft de EU het doden ervan niet voor, maar beveelt eerder de toepassing van andere niet-dodelijke maatregelen aan) is heel duidelijk af te leiden uit de ontwikkeling van de jachtstrekken in Duitsland.

Niet alleen in Italië worden populaties, bijvoorbeeld in Lombardije, Piëmont, Veneto, Emilia-Romagna of Toscane, al jaren zeer succesvol beheerst en duurzaam verminderd door middel van sterilisatie,omdat de jacht, zoals men uit jarenlange ervaring weet, slecht is voor de landbouw, de dierenwereld en het milieu.

Met deze projecten wordt aangetoond dat het mogelijk is bloedeloze en effectieve oplossingen te vinden: co-existentie is mogelijk,zonder terug te grijpen op de extreme en wrede oplossingen van de sukkeljagersmen hoeft het alleen maar te willen!

Door de sterilisatie en de daaropvolgende herintroductie in het gebied blijven de aan de dieren beschikbare oppervlakken bezet door dezelfde individuen, waardoor een herbezetting wordt voorkomen en vooral wordt gewaarborgd dat het aantal individuen niet toeneemt.

Wie of wat is een nutria?

De nutria (Myocastor coypus) is een uit Zuid-Amerika afkomstige knaagdiersoort die voorkomt in Brazilië, Argentinië en Peru.

De eigenlijke naam is COYPU; in Italië noemt men het in de volksmond ook wel Castorino, in Duitsland in de volksmond ook wel moerasbever of beverrat.

Volwassen exemplaren, bijvoorbeeld mannetjes, kunnen een lengte van 60 cm en een gewicht van 10 kg bereiken. Met hun zeer karakteristieke gebit, de twee zeer robuuste snijtanden die bedekt zijn met een oranjekleurig tandglazuur, zijn ze gemakkelijk te herkennen.

Het is een semi-aquatisch dier, overwegend vegetarisch, actief in de schemering, maar ook overdag actief om voedsel te zoeken. Het heeft een uitstekend gehoor- en reukvermogen, maar een zwak gezichtsvermogen, wat het tot een schuw en voorzichtig dier maakt.

Het heeft een tam gemoed, helemaal niet agressief, waardoor het in Zuid-Amerika ook bekend staat als huisdier.

In zijn eigen habitat stoort het geen andere soort; het leeft zeer vreedzaam samen met andere dieren, zoals nutria-info.com schrijft.