Postduivensport: uitputting, honger en dodelijke aanvaringen

Geen enkele andere sport in Zwitserland gaat zo roekeloos met dieren om.

Ver van de openbaarheid en zonder toezicht van de overheid worden postduiven door Zwitserse fokkers bij sportevenementen in binnen- en buitenland tot topprestaties gedwongen. Onderzoek van Schweizer Tierschutz STS toont aan: veel sportduiven worden in strijd met de dierenwelzijnswetgeving gehouden en aan het einde van een vliegseizoen is tot de helft van alle dieren dood.

In 2015 waren er bij de Zwitserse postduivensportbond SBV 137 actieve fokkers geregistreerd. Zij 'produceren' jaarlijks ongeveer 25.000 jonge vogels. Sommige fokkers houden enkele honderden duiven in hun hokken.

De kwaliteit van de dierhouderij loopt daarbij zeer sterk uiteen. Uit angst voor roofvogels of dieven houden nogal wat duivensporters hun dieren de hele winter opgesloten in donkere, bedompte hokken zonder de wettelijk voorgeschreven buitenvolière. In grote renstallen geniet bovendien waarschijnlijk slechts een fractie van de vogels regelmatig vrije vlucht, terwijl tientallen, zo niet honderden dieren als louter reserve hun leven slijten in krappe duiventillen.

Zorgwekkend hoge uitvalpercentages

Tijdens het wedstrijdseizoen maken duivensporters gebruik van de 'weduwschapmethode': steeds opnieuw scheiden ze de duivenparen, die een leven lang monogaam zijn, en zetten ze een van de partners in bij wedvluchten, zodat die zo snel mogelijk weer naar huis vliegt. Per seizoen wordt een Zwitserse postduif 12 tot 14 keer in krappe, overvolle transporten tot in Oost-Duitsland of Tsjechië gebracht. De wedstrijdafstanden bedragen tot 600 km, die de overlevende duiven in slechts zeven tot acht uur afleggen. Maar slechts een fractie van de duiven bereikt ooit weer het thuishok: afhankelijk van het weer, de vluchtafstand en de individuele conditie van de vogels moet worden gerekend op een uitval van 10 tot 50%! Sommige sportduiven keren pas laat terug – ze worden gevonden door dierenvrienden, door dierenasiels opgelapt en bij de eigenaar teruggebracht, voor zover die de duif nog wil terugnemen. Anderen keren nooit terug. Ze sterven van uitputting en honger, worden gegrepen door roofvogels of botsen tegen hoogspanningsleidingen. In elke andere dierensport zouden wedstrijden met zulke hoge uitvalpercentages worden verboden. De duivensport leidt echter een bestaan dat grotendeels buiten het zicht van toezicht door de overheid blijft.

Onaanvaardbare instrumentalisering van dieren: volgens de Schweizer Dierenbescherming STS is de met militaire nostalgie doorspekte traditie van de postduivensport in haar huidige vorm een onaanvaardbare instrumentalisering en overbelasting van dieren. De STS bekritiseert de slappe wettelijke voorschriften voor het houden van duiven evenals het ontbreken van overheidstoezicht in de duivensport.

Er bestaat geen rechtvaardiging voor deze vorm van uitbuiting van dieren. De huidige vorm van postduivenfokkerij en postduivensport overvraagt het natuurlijke aanpassingsvermogen van de dieren. Daarmee handelen ze in strijd met de beginselen van de Dierenwelzijnswetgeving. Op middellange termijn moet de Bond met een studie uitzoeken of de postduivensport überhaupt diervriendelijk kan worden beoefend of volledig moet worden verboden.

Gerelateerde dossiers en bijdragen:

• Dossier: Jacht en dierenwelzijn
• Dossier: Jachtwetten en controle
• Dossier: Een einde maken aan vrijetijdsgeweld tegen dieren
• Dossier: Jacht en biodiversiteit
• Actief worden