Nedersaksen: vallenjacht en afschot van katten toegestaan

Vergunning om te doden: de in februari door het kabinet van Nedersaksen goedgekeurde novelle van de deelstaatjachtwet bevat talrijke ernstige stappen terug op het gebied van dierenwelzijn.

Het verbod op het gebruik van nachtrichttechniek moet worden opgeheven, zodat recreatieve jagers en jaagsters wilde zwijnen en nachtactieve ingeburgerde soorten zoals wasbeer, wasbeerhond, beverrat, goudjakhals en Nijlgans gemakkelijker kunnen doden. De bescherming van ouderdieren wordt onder meer door vage formuleringen uitgehold. Bovendien is landbouwminister Otte-Kinast van plan huiskatten als 'stropend' aan te merken en vrij te geven voor afschot zodra ze zich meer dan 300 meter van het dichtstbijzijnde woonhuis bevinden – ongeacht of ze andere dieren achternazitten of niet. Meedogenloze jachtpraktijken zoals het gebruik van dodende vallen of de Bouwjacht, die in sommige deelstaten in het kader van jachtwetherzieningen grotendeels zijn verboden, moeten in Nedersaksen toegestaan blijven, net als de recreatieve jacht op vossen en andere roofdieren. PETA roept Barbara Otte-Kinast en de deelstaatregering op het ontwerp in te trekken en te herzien met betrokkenheid van dierenwelzijnsorganisaties.

De geplande wijzigingen in de jachtwet van Nedersaksen zijn achterhaald en een knieval voor de lobby van recreatieve jagers, die ook in de deelstaatregering prominent vertegenwoordigd is. Als het wetsontwerp in deze vorm erdoor komt, zullen de pijnkreten in de bossen van Nedersaksen niet te negeren zijn. Dierenwelzijn heeft grondwettelijke status en moet bij de wijziging van de deelstaatjachtwet in aanmerking worden genomen.

Peter Höffken, vakspecialist bij PETA

Recreatieve jacht is wreed en wildbiologisch overbodig

Het jachtrecht van Nedersaksen staat nu al talrijke wrede praktijken toe, bijvoorbeeld de africhting van jachthonden op levende dieren, de holenjacht of de Vallenjacht met doodslag- of levendvangvallen. Bij de valjacht worden veel dieren vaak letterlijk geplet of verkeren ze lang in paniek, voordat ze met een kopschot worden gedood. Vooral bij drijfjachten, waarbij ook steeds weer mensen gewond raken, sterft volgens de Tierärztliche Vereinigung für Tierschutz (Vereniging van dierenartsen voor dierenwelzijn) tot twee derde van de wilde dieren niet onmiddellijk. Met aan stukken geschoten botten en uitpuilende ingewanden vluchten de wilde dieren, lijden ze vaak dagenlang onder hun verwondingen en sterven ze een pijnlijke dood als ze bij het zogenaamde nazoeken niet worden gevonden.

Het Genève-model bewijst: het kan ook zonder recreatieve jacht

Erkende wildbiologen bevestigen dat de recreatieve jacht vanuit ecologisch oogpunt niet nodig is. Volgens de gerenommeerde bioloog prof. dr. Josef Reichholf reguleren diersoorten die in het bos leven hun populaties zelf via omgevingsfactoren, bijvoorbeeld door het weer, het voedselaanbod of ziekten. De kanton Genève – waar de recreatieve jacht al meer dan 40 jaar verboden is – is daar slechts één voorbeeld van. Hier mag de natuur zich bijna volledig zelf reguleren. Het gevolg: een hoge biodiversiteit en gezonde, stabiele populaties wilde dieren. Bij wilde zwijnen toonden wetenschappers aan dat de geslachtsrijpheid van vrouwelijke dieren in bejaagde populaties eerder optreedt, waardoor het geboortecijfer stijgt. Een hoge jachtdruk zorgt er dus voor dat de populatie van de betreffende wilde dieren in het gebied toeneemt.