Trofeejacht: gecultiveerde perversie ten koste van wilde dieren

Dieren doden voor trofeeën is deels crimineel, maar altijd verkeerd – een wanbeschaving.

In de militante tijdschriften van de jagersgemeenschap en op jachtbeurzen maken recreatieve jagers en reisorganisatoren reclame met de «Thrill to kill» tijdens de trofeejacht in het buitenland.

Bruine beer in Kroatië of nijlpaard in Malawi? Luipaard in Namibië of zelfs een olifant in Botswana? Wat veel leken nauwelijks voor mogelijk houden, wordt steeds meer een lucratieve business voor gespecialiseerde bureaus en hun handlangers. Gepassioneerde vrijetijdsjagers met het nodige geld vliegen de hele wereld over om zich de (nog niet uitgestorven) prooidieren voor de loop te halen. De trofeeën worden vervolgens opgezet en in de woonkamer gehangen – niet altijd helemaal legaal.

Met edelhert, gems, vos of marmot in de Alpen zijn de recreatieve jagers niet meer tevreden te stellen. Wie iets wil voorstellen, moet een beer schieten. Op dit moment worden afschoten aangeboden in Kroatië en Roemenië (bruine beer vanaf 4.600 euro) of ook in Rusland (vanaf 6.500 euro inclusief twee weken reiskosten) http://huntexperts.com. Hoe zeldzaam de dieren daar zijn, speelt daarbij geen rol.

Geen schroom voor bedreigde soorten

De grootwildjacht in Afrika, vroeger een domein van Britten en Amerikanen, beleeft inmiddels ook in het Duitstalige gebied een enorme opmars. Een nijlpaard of krokodil in Malawi kost «buitenlandse jagers» momenteel bijna 10.000 euro, plus 800 euro trofeeënheffing. In Zuid-Afrika krijg je een “luipaardpakket” voor 10.000 euro. “Leeuwenpakketten” zijn er vanaf 15.000 euro, in Mozambique gaat het een leeuw voor 24.000 dollar aan de kraag en een luipaard vanaf 17.000 dollar. Tanzania is duurder: daar kosten luipaardafschotten 30.000 dollar met 14 dagen verblijf, leeuwen zijn te krijgen voor 50.000 dollar, terwijl de olifantenpopulatie inmiddels is ingestort. Tanzania heeft de afgelopen jaren meer dan 65.000 olifanten verloren – meer dan welk ander land ook.

Een olifantenafschot “zonder limiet” in Zimbabwe is te koop voor 23.000 dollar (inclusief 14 dagen verblijf), in Mozambique moet je daarvoor 43.000 dollar neertellen, in Tanzania 35.000 dollar.

Insiders zien momenteel geen al te grote hindernissen voor de verderfelijke jacht op grote en exotische dieren, maar blijkbaar ook geen imagoproblemen. Integendeel: wie het zich kan veroorloven zulke bedragen neer te leggen voor een aantrekkelijk afschot, geniet in de jagerskringen respect en erkenning – hoe simpel het afschot uiteindelijk ook was. De deels machtige trofeeën maken indruk. Hoe zou een nijlpaard of een olifant ook kunnen ontkomen aan het geweer? De recreatieve jagers kunnen vanaf een veilige afstand gemakkelijk op de loer gaan liggen. De rest regelt de professionele jachtleider.

De militante recreatieve jagers gaan zelfs zo ver dat ze de trofeejacht ophemelen als bijdrage aan de soortenbescherming en ontwikkelingshulp. De jacht met al zijn dierenmishandeling als middel tot soortbehoud is een failliet verklaring van perverse denkbeelden.

In werkelijkheid reizen steeds meer recreatieve jagers naar Afrika voor de snelle kill. Er zijn een heleboel andere dingen die je kunt doen om dieren te beschermen. Bij nadere analyse blijkt meestal dat in Afrika vooral buitenlandse jachtreisorganisatoren profiteren van dit miljoenengeschäft, de lokale bevolking ontvangt volgens een recente studie van de Internationale Unie voor het Behoud van de Natuur (IUCN) in het beste geval een “hongerloon”. Zij heeft berekend dat de lokale bevolking gemiddeld slechts 0,2 € per persoon per jaar verdient aan jachttoerisme, voor zover zij er al bij betrokken wordt. Vaak vinden jachten sowieso plaats op particulier landbouwgrond – daar profiteren noch de staatskas noch de arme bevolking, die slechts wordt misbruikt als vijgenblad om de trofeejacht maatschappelijk acceptabel te maken.

Volgens de IUCN zijn de dieren in het wild uitgestorven. Ze leefden ooit in de Sahara. Door ongecontroleerde jacht, die tot het laatst vanuit auto's en vliegtuigen plaatsvond, werd de sabelantiloop in het wild volledig uitgeroeid. Omdat hun leefgebied geen mogelijkheid bood om zich te verschuilen, verliep dit proces razendsnel. Paradoxaal genoeg is de in het wild niet meer voorkomende sabelantiloop de na-één-meest-gehouden antiloop in dierentuinen; alleen de hertgeitantiloop komt nog vaker voor.

Ook het argument van de arbeidsplaatsen houdt geen stand

De jacht zou in de acht belangrijkste Afrikaanse jachtlanden 15’000 deeltijdbanen creëren – bij een totale bevolking van 140 miljoen mensen. Aan de staatsbegroting draagt zij een belachelijke 0,006 procent bij. Fotografietoerisme daarentegen genereert miljarden en creëert een veelvoud aan arbeidsplaatsen. Niet voor niets heeft Kenia volledig gekozen tegen de jacht en voor fotografietoerisme: Kenia verdient jaarlijks 1 miljard US-$ aan fotografietoerisme – via trofeejacht zou dat 30 miljoen US-$ zijn, aldus prowildlife.de.

Trofeejagers vernietigen de cultuur en traditie van inheemse volkeren. Niet zelden worden hele stammen van hun land verdreven om hun leefgebied te verpachten voor de macabere jachtpartijen van buitenlandse trofeejagers. Jacht is een negatief voorbeeld. Het overgrote deel van de toeristen wil een intacte dierenwereld zien, en daar profiteert ook de bevolking op lange termijn van.

Niet alles wat legaal is, is ook ethisch juist

Jacht bevordert stroperij, onethisch gedrag, smokkel en corruptie, evenals criminele praktijken. Bij de af en toe voorkomende conflicten met wilde dieren is vaak de mens de oorzaak, die het gedeelde leefgebied voor de wilde dieren belemmert. In veel natuurreservaten in Afrika mag op groot wild worden gejaagd. Men mag leeuwen en ook olifanten schieten. Een recente studie van Duke University in de Amerikaanse staat North Carolina brengt alarmerende feiten aan het licht.

De Afrikaanse leeuwenpopulatie is de afgelopen 50 jaar gedaald van bijna 100’000 tot 35’000 dieren. In 25 Afrikaanse landen zouden er al geen leeuwen meer zijn en in 10 andere landen staan ze op het punt van uitsterven. De koning der dieren zou daarmee binnenkort als bedreigde soort kunnen gelden. De schuld daarvan ligt naast de voortschrijdende vernietiging van het leefgebied bij de trofeejacht op de grootste katachtigen van Afrika. De reisbestemming Zuid-Afrika is booming. Niet alleen voor natuurliefhebbers, ook voor jagers is het een paradijs. Duizenden jachttoeristen uit Europa en de VS reizen elk jaar naar de regio. In plaats van foto's nemen ze een leeuwenvel of de kop van een wild dier als souvenir mee naar huis. En de vraag naar leeuwentrofeeën stijgt gestaag, naarmate er meer reclame wordt gemaakt voor de trofeejacht. Schiet je de verkeerde leeuw neer, dan dood je daarmee misschien nog 7 andere leeuwen, want één mannetje kan verantwoordelijk zijn voor een groep leeuwinnen en welpen. Verdwijnt de beschermer, dan komen er nieuwe mannetjes in het territorium en doden de jonge dieren en soms zelfs de vrouwtjes: schiet er één, dood er 8.

Van 1999 tot 2009 werden in Zimbabwe 800 leeuwen gedood door jagers met een vergunning. Wetenschappers uit Oxford schatten het aantal illegaal bejaagde leeuwen in dezelfde periode op even veel. Met 100 vergunningen staat Zimbabwe momenteel de op één na hoogste afschotquota voor leeuwen in heel Afrika toe (na Tanzania). Toch weten de Zimbabwanen (en Tanzanianen) niet eens precies hoeveel vrij levende leeuwen hun land nog herbergt. De cijfers schommelen tussen 500 en 1680.

Omdat de vraag niet alleen met in het wild levende dieren kan worden gedekt, bloeit in Zuid-Afrika de handel in gefokte leeuwen. Naar schatting 5.000 leeuwen leven op ongeveer 160 Zuid-Afrikaanse fokfarms, en hun lijdensweg begint al kort na de geboorte. Drie dagen na de geboorte scheiden de fokkers hen van de moeder, voeden ze met de hand op en verhuren de jongen vervolgens als toeristische attractie. Zodra ze te groot zijn om te worden geknuffeld, worden ze opgenomen in fokprogramma's en komen ze op de afschietlijst. Ze worden in krappe verblijven opgesloten en via internet aangeboden aan kapitaalkrachtige trofeejagers uit de hele wereld. De leeuwen worden voor het afschot naar een omheind gebied gebracht. Veel dieren vertonen geen schuwheid voor mensen en lopen de trofeejagers letterlijk voor de loop. Sommige worden bovendien met medicijnen rustig gehouden en met lokaas aangelokt, zodat de trofeejagers zich nog niet eens hoeven in te spannen om ze te doden.

In Zuid-Afrika kan iedereen op leeuwenjacht gaan – een jachtakte of aantoonbare jachtervaring is niet nodig. VIER PFOTEN heeft meermaals getest hoe gemakkelijk je, vermomd als jachttoerist, via internet een leeuw kunt bestellen om te doden. 'Talloze Zuid-Afrikaanse fokkers boden ons leeuwen aan voor het afschot', verklaart Thomas Pietsch. 'Een paar e-mails volstonden en we hadden al talrijke leeuwen om uit te kiezen. Mannelijke leeuwen kosten, afhankelijk van leeftijd, grootte en lichamelijke kenmerken zoals de kleur van de manen, tussen 10.000 en 25.000 euro of meer, vrouwtjes zijn al te krijgen voor 3.000 euro.'

Trofeejacht is decadentie in reinste vorm, een onderdeel van het repertoire van een bloeddorstige en militante sekte, waarvan de aanhangers hoofdzakelijk recreatieve jagers zijn.

Wild beim Wild

Het doden van dieren door trofeejagers is onethisch en in strijd met de dierenwelzijnswet. Louter voor het plezier van het doden decimeren jagers de populaties van wilde dieren over de hele wereld. Het bemachtigen van een jachttrofee en het bevredigen van de jachtdrift vormen geen redelijke grond om een dier te doden.

Corruptie en fraude gaan hand in hand met trofeejacht

In Zambia ontsloeg minister van Toerisme Sylvia Masebo onlangs het hoofd van de nationale natuurbeschermingsdienst en andere leidinggevenden wegens grootschalige corruptie bij de toewijzing van concessies voor jachtgebieden. Zij verklaarde dat de inkomsten uit de trofeejacht veel te laag zijn in vergelijking met de omvang van de vernietiging die corruptie en het meedogenloos doden van wilde dieren veroorzaken. In de afgelopen decennia hebben noch de Zambiaanse regering noch de plaatselijke bevolking geprofiteerd van de commerciële jacht, omdat die wordt gedomineerd door buitenlanders en Zambianen van buitenlandse afkomst. De jacht op grote katachtigen wordt in Zambia volledig opgeschort, omdat de populaties dramatisch zijn gedaald.

Botswana en Zambia kiezen voor fototoerisme in plaats van trofeejacht

De president van Botswana verklaarde eind 2012 dat de regering de trofeejacht vanaf 2014 volledig zou verbieden, omdat die niet te verenigen is met soortenbescherming en bovendien de lokale toerismesector in gevaar brengt. Tegenover de jachtinkomsten van 20 miljoen dollar stonden in 2013 inkomsten uit fotosafari's van 350 miljoen dollar. In Botswana sterft geen enkele leeuw omdat een jager zijn ego wil strelen. Toch hoeven de grote katachtigen daar niet uit te sterven. Dat maakt het land tot een probleem voor de jagerslobby. Als aanleiding voor de jachtverboden noemden de regeringen van beide landen dat de populaties van veel bejaagde soorten achteruitgaan en dat zij in de toekomst willen inzetten op natuurvriendelijk fototoerisme. In de Okavango-delta van Botswana creëert fototoerisme nu al 39 keer zoveel banen als de jacht. Fototoerisme levert miljarden op en creëert een groot aantal arbeidsplaatsen voor de mensen ter plaatse. De bewering dat de trofeejacht de soortenbescherming en de ontwikkelingshulp dient, blijkt bij nader inzien al snel hypocriete propaganda van de jagers.

Wie de trofeejacht tolereert, bevordert duurzaam geweld en een macabere jagerscultuur. De trofeejagers vernietigen de sociale structuren van wilde dieren en de gezonde genenpool.

In 1992 werd in het akkoord van Rio, dat door 189 landen werd ondertekend, duidelijk vastgelegd dat de jacht op beschermde dieren niet bevorderd mag worden. Trofeejacht heeft geen positief effect op duurzaamheid of biodiversiteit. In plaats daarvan zou ecotoerisme gestimuleerd moeten worden, waarmee de lokale bevolking 15 keer meer verdient dan met de decadente en militante trofeejagers. Ecotoerisme creëert arbeidsplaatsen en verhoogt de levensverwachting van zowel de bevolking als de dierenwereld.

Geen enkele groep wilde dieren heeft een slechtere ecologische voetafdruk dan de recreatieve jagers. Recreatieve jagers brengen op alle continenten vernietiging in de natuur en veroorzaken een onevenwicht tussen de soorten. Naar schatting boeken tienduizenden recreatieve jagers uit het Duitse taalgebied eenmaal per jaar zo'n jachtreis. De trofeejacht heeft een heel duidelijke seksuele connotatie, aangezien ook geslachtsdelen als trofeeën worden verzameld.

Albert Schweitzer, die lange tijd in Afrika woonde, zou zich schamen voor de trofeejagers, bij wie het ontzag voor het leven en het respect voor de natuur ontbreken.

Giraffen zijn over de hele wereld geliefd vanwege hun eigenaardige verschijning en zachtaardige aard.

Maar de talloze schokkende video's en foto's van de jagersgemeenschap laten zien hoe recreatieve jagers naar Afrika en andere continenten reizen om voor hun plezier wilde dieren dood te schieten. Het liefst de stieren, omdat die het grootst zijn. Zulke jachtsafari's duren telkens 3 tot 5 dagen. De toeristen worden onder andere bewapend met .458 Winchester Magnum-geweren en betalen niet zelden hoge vijfcijferige bedragen voor een all-inclusivepakket, soms met afschietgarantie! Het gaat daarbij alleen om doden voor de lol!

De nieuwste statistieken laten bijvoorbeeld zien dat het aantal giraffen sinds 1988 bijna gehalveerd is, van meer dan 140.000 naar minder dan 80.000 exemplaren. Aangenomen wordt dat giraffen in Angola, Mali en Nigeria zijn uitgestorven. In Zuid-Afrika, Zimbabwe en Namibië is het nog legaal om op giraffen te jagen.

Recreatieve jagers beleven duidelijk veel plezier aan het toebrengen van leed aan andere levende wezens en het verstoren van de natuur. De VN gaat ervan uit dat een hoog percentage van alle uitgestorven diersoorten is uitgestorven met behulp van de morbide recreatieve jagers. Het is aantoonbaar dat recreatieve jagers bijdragen aan de afname van de biodiversiteit.

Trophäenjagd: Wenn Töten zum Statussymbol wird