Oostenrijk: dierenwelzijn betekent een verbod op bijvoeren

De voorgewende 'dierenliefde' van de jagerij is niets dan misleiding: waarom worden in Oostenrijk alleen die wilde dieren bijgevoerd die trofeeën leveren, maar alle andere niet? Wie van dieren houdt, zorgt in gelijke mate voor herten en vossen. In werkelijkheid zien de recreatieve jagers in ree en hert geen individuele dieren, maar wandelende trofeeën.

In de winter hebben alle wilde dieren het zwaar, dat is de prijs voor een vrij leven in de natuur. Of het nu gaat om bever, otter, eekhoorn, wasbeer, wild zwijn, das, muis, marter of Vlaamse gaai: ze moeten allemaal hun schaarse voedsel zoeken of zich door de sneeuw wroeten. Ree en hert nemen daarin geen bijzondere positie in. De jagerij pocht keer op keer met haar liefde voor dieren, omdat ze ree en hert bijvoert. Waarom eigenlijk alleen ree en hert? Als het om nood gaat, geldt dat voor veel meer diersoorten in dezelfde mate! Het antwoord ontmaskert de werkelijkheid: ree en hert dragen trofeeën. En daar gaat het de jagers om: zo groot mogelijke trofeedragers kweken. Zonder rekening te houden met ecologie, bos en dierenwelzijn. Door het gerichte bijvoeren van deze twee diersoorten zijn hun populatiedichtheden namelijk zo sterk toegenomen dat er niet alleen grote bosschade ontstaat, maar dat het inmiddels ook een dierenwelzijnsprobleem wordt. De dieren lijden onder stress, onder het door henzelf beschadigde bos en onder steeds vaker voorkomende ziekten en parasieten. Ree en hert ontwikkelen zich daardoor tot half tamme dieren en verliezen hun vrijheid en zelfstandigheid. Ze raken afhankelijk van de mens en worden in Oostenrijk vaak genoeg meer dan 8 maanden of langer per jaar opgesloten in winteromheiningen. Terwijl alle inheemse dieren in onze streken zijn aangepast aan de winter en uitstekend in staat zijn die te doorstaan. Alleen leidt de voedselschaarste ertoe dat slechts een deel van de dieren nakomelingen krijgt. Een natuurlijke geboortebeperking, die door het bijvoeren van de jagerij doelbewust buiten werking wordt gesteld.

Het antwoord is duidelijk: geen bijvoeren van wilde dieren, behalve in echte rampsituaties, wanneer er dagenlang enkele meters verse sneeuw valt of een langdurige strenge vorst de bodem bevriest. Het is positief dat de Oostenrijkse Bundesforste en enkele overheidsinstanties zich in deze richting bewegen. Toch zou de overgang van volledig Winterbijvoering naar het einde ervan behoedzaam moeten verlopen, gespreid over enkele jaren.

De vos wordt door de jagers niet alleen in de winter niet gevoerd, maar het hele jaar door, dag en nacht, als een bezetene achtervolgd. In het jachtjaar 2017/18 werden in Oostenrijk 68.000 vossen gedood, dat zijn er zelfs 7.000 meer dan herten. Dat bewijst dat het de jagers bij hun voederacties niet om onbaatzuchtige dierenliefde gaat. Wie van dieren houdt, zorgt even goed voor herten als voor vossen. In werkelijkheid zien recreatieve jagers in ree en hert geen individuele dieren, maar wandelende trofeeën. Dat blijkt uiterlijk uit het woord 'stuk', dat ze voor deze dieren gebruiken. Omdat een dier geen stuk is maar een levend wezen, kunnen de recreatieve jagers daarmee alleen de gewei bedoelen. De krokodillentranen om de herten die door reductieafschot worden bedreigd, zijn geveinsd en pure oplichterij. Wanneer reeën en herten in de winter worden bijgevoerd, planten ze zich sterk voort en moet men ze in het najaar bij bosjes neerknallen. En daarvoor staan de jagers dan in de rij en betalen ze goed geld. Dat is de keerzijde van de voedermedaille en duidelijk een dierenwelzijnsprobleem.