Oostenrijk: het bijvoeren van wilde dieren als probleem voor de natuur

Naar aanleiding van de brede discussie over de gatterjacht, die in heel Oostenrijk tot verboden leidde, zag de jagerslobby kennelijk de noodzaak om haar imago op te poetsen. Daarvoor greep zij de hevige sneeuwval van januari in Oostenrijk aan en verkocht zij haar massale winterbijvoeding als betere dierenbescherming. Sommige dierenbeschermers trapten erin. Juist de problematiek van de jachtgatters heeft echter laten zien welke dierentragedies de bijvoeding met zich meebrengt. Niet alleen vernietigen de door de bijvoeding veel te grote populaties in de gatters hun eigen levensgrondslag, het bos, volledig. Onvermijdelijk volgen in het najaar dan de grote bloedbaden tijdens de drijfjacht. En dat is de eigenlijke reden voor deze bijvoeding, niet de dierenbescherming: zoveel mogelijk kapitale trofeedragers in het jachtveld houden om ze af te schieten.

De VGT (Verein Gegen Tierfabriken Österreich) probeerde daarom meer zakelijkheid in de discussie te brengen en nodigde drie erkende deskundigen uit voor een persconferentie over de jachtbijvoeding van trofeedragende wilde dieren in Café Landtmann:

De voormalige jager van vele jaren en ambtelijk dierenarts, prof. dr. Rudolf Winkelmayer, vertelde over de jachtuitstapjes met zijn vader uit zijn kindertijd, toen er nog niet werd bijgevoerd. Toch overleefden de reeën en herten destijds veel sneeuwrijkere winters. Hij waarschuwde voor de domesticatie van wilde dieren door de bijvoeding en eiste dat vanaf 21 december alle jacht moet rusten. In andere landen zonder jachtveldsysteem is het jachtseizoen aanzienlijk korter. In Oostenrijk daarentegen wordt het hele jaar door gejaagd.

Dr. Hans Frey, gepensioneerd universitair docent diergeneeskunde, herinnerde eraan dat er vroeger in onze streken naast ree en hert ook de eland, twee machtige soorten wild rund en wilde paarden leefden, en dat er desondanks een aanzienlijke soortenrijkdom aan bomen en andere vegetatievormen mogelijk was. Tegenwoordig worden flora en fauna echter beperkt tot soorten die economisch en voor de jacht bruikbaar zijn. Het edelhert heeft cultstatus. Ook hijzelf werd in zijn jonge jaren door de jagersgemeenschap onder druk gezet om jachtkritische ecologische inzichten te verhullen, zodat de jacht op grote trofeedragers ongestoord kon doorgaan.

Als laatste sprak wildbioloog dr. Karoline Schmidt, die het bijvoeren als gif bestempelde. Het zou niet alleen leiden tot de vernietiging van het bos, maar ook tot grote nadelen voor de bijgevoerde wilde dieren zelf. Ten eerste neemt met de omvang van de populatie de jachtdruk toe en uiteraard ook het aantal doodgeschoten dieren, en ten tweede dwingt men herten en reeën daarmee tot onnatuurlijk gedrag, zoals nachtelijke activiteit, vroegtijdige vlucht voor de mens en verblijf in ongeschikte biotopen. Herten en reeën zijn goed aangepast aan de winter en kunnen die ook zonder bijvoeren doorstaan, als de populatieomvang daarop is afgestemd en de dieren in de winter niet door de jacht worden gestrest.

VGT-voorzitter DDr. Martin Balluch gelooft de jagers hun dierenliefde niet:

„Waarom worden alleen herten en reeën bijgevoerd, maar bijvoorbeeld geen wilde zwijnen of vossen? Alle dieren hebben het in de winter moeilijker om aan voedsel te komen. In plaats daarvan worden vossen het hele jaar door doodgeschoten. En dat is volkomen zinloos, zoals het voorbeeld van de stad Wenen laat zien: daar heeft men op 58.000 ha de vossenjacht volledig stopgezet, met positieve gevolgen voor de natuur. De meedogenloze vossenjacht, ook in de winter, laat zien: het bijvoeren van reeën en herten dient slechts de trofeecultus, maar zeker niet het dierenwelzijn.“

[toggle title=»Download» load=»show»]Persmap
Schermpresentatie[/toggle]