Jagerslatijn over het thema lynx in Zwitserland

JagdSchweiz is volgens haar jagerslatijn niet tegen de aanwezigheid van lynx, wolf en beer in Zwitserland, mits deze dieren zich op natuurlijke wijze vestigen. 

Het vangen en weer uitzetten wijst JagdSchweiz daarentegen principieel af.

Deze aanpak is een onnodige ingreep in de natuur, lynx en wolf zijn geen huisdieren of gebruiksdieren, maar wilde dieren. Grote roofdieren moeten, net als andere beschermde soorten, bijvoorbeeld de steenbok, duurzaam beheerd worden. De tot nu toe door de Bond gevolgde strategie van totale bescherming moet veranderen in een praktisch en oplossingsgericht beheersstrategie. Alle wilde dieren hebben recht op dezelfde bescherming. Dit geldt vooral ook voor reeën en gemzen, als belangrijkste prooidieren van de lynx. De lynx komt tegenwoordig in heel Zwitserland voor. In sommige regio's, zoals de noordwestelijke Alpen en de zuidelijke Jura, zijn de lynxpopulaties enorm te hoog. De ree- en gemzenpopulaties zijn aantoonbaar sterk afgenomen en kunnen zich niet meer herstellen. JagdSchweiz roept de bevoegde federale autoriteit op om de verzoeken van de kantons voor ingrepen bij schadeveroorzakende dieren of bij veel te grote populaties goed te keuren, en dit niet te verhinderen met buitensporige, nauwelijks te overwinnen hindernissen. schrijft JagdSchweiz in een persbericht.

Een onnodige en schadelijke ingreep in de natuur is in de eerste plaats de recreatieve jacht, zoals we weten uit jachtvrije gebieden zoals bijvoorbeeld Genève of Nederland. Overal waar er geen recreatieve jagers zijn, vinden we een rijkere biodiversiteit. Mensen ervaren een zichtbare meerwaarde aan levenskwaliteit en wilde dieren hebben een soorteigener bestaan, wanneer hun sociale verbanden niet worden kapotgeschoten en ze niet gedwongen worden tot onnatuurlijke nachtactiviteit. Wilde dieren zijn immers geen gebruiksdieren en behoren ook niet toe aan de recreatieve jagers (res nullius).

Wilde dieren moeten vooral beschermd worden tegen recreatieve jagers en hun jagerslatijn. Het is een natuurlijk en dynamisch verloop in de natuur dat de reeënpopulatie lokaal afneemt en de roofdieren vervolgens nieuwe leefgebieden zoeken.

Kennelijk heerst er bij de militante vereniging JagdSchweiz opnieuw een extreem groot tekort aan kennis over ecologische samenhangen, dus de relaties en wisselwerkingen tussen de leefgemeenschappen van dieren en planten in hun leefgebied. Er is geen enkel geval bekend waarin roofdieren diersoorten hebben uitgeroeid, in tegenstelling tot de recreatieve jagers (die dan liegen als volgt: «De reeën- en gemzenpopulaties zijn aantoonbaar drastisch afgenomen en kunnen zich niet meer herstellen«)

Omgekeerd betekent de jagerslatijn-eis van JagdSchweiz dat er niet meer gejaagd zou moeten worden op plaatsen waar de reeën- en gemzenpopulaties sterk zijn afgenomen! De kleine lynxpopulaties zijn in Zwitserland verre van landelijk gevestigd. Bovendien is sterilisatie of verplaatsing ethischer en zinvoller dan afschot, zoals recreatieve jagers steeds opnieuw eisen.

In 1971 werden in Zwitserland, in het kanton Obwalden, lynxen opnieuw uitgezet, nadat ze door jagers waren uitgeroeid. Naar schatting tweehonderd tot driehonderd lynxen leven momenteel voornamelijk in de Zwitserse Alpen en de Jura. Al decennialang is de lynx in Zwitserland beschermd door de jachtwet. Een lynx doodt ongeveer 50 hoefdieren per jaar. In dezelfde periode schieten de ongeveer 30.000 jagers, meestal voor hun plezier, 55.446 reeën en gemzen dood. Recreatieve jagers doden jaarlijks ongeveer 160.000 zoogdieren en vogels in Zwitserland. Het auto- en treinverkeer eist eveneens veel meer slachtoffers onder reeën en gemzen dan de lynx.

Slechts één op de vier lynxen wordt in het wild in Zwitserland ouder dan twee jaar. Een aanwijzing over de doodsoorzaken levert het systematisch onderzoek van dode lynxen op. Daaruit blijkt dat de mens verantwoordelijk is voor minstens 60 procent van de sterfgevallen. Naast veel verkeersongevallen is vooral stroperij een probleem. 21 procent van de bijna 300 dieren die de afgelopen 40 jaar dood werden aangetroffen, waren illegaal doodgeschoten of vergiftigd. Dat komt overeen met ongeveer 60 gestroopte lynxen. Bij ongeveer 50 procent van alle lynxen die op de wegen of op spoorwegen stierven, werd hagel in het lichaam aangetroffen. Het aantal niet-gemelde gevallen ligt vermoedelijk veel hoger: toen KORA in de Jura onderzoek uitvoerde, schoten stropers respectievelijk recreatieve jagers twaalf lynxen met zender dood. Tien van deze dieren zouden nooit zijn gevonden als ze geen zender hadden gedragen.