Homo Exanimalis – schadelijk in het bos!

De Homo Exanimalis, waar het hier over gaat, wordt in de volksmond jager genoemd. De correcte benaming van dit schadelijke organisme is echter lustmoordenaar of ook wel lustdoder. Om te voorkomen dat u of uw hond in het bos per ongeluk het slachtoffer wordt van zo'n schadelijk organisme, volgen hier enkele toelichtingen voor een beter begrip.

Uiterlijk:

De vrouwtjes onder de lustmoordenaars zult u maar zelden tegenkomen. De vrouwtjes zijn zeer schuw en gaan slechts zelden op jacht. Mannetjes daarentegen treft u vrijwel altijd in het bos aan. Kijk allereerst uit naar grote, milieuonvriendelijke terreinwagens. Dat zijn de lievelingsvoertuigen van deze schadelijke organismen, waarmee ze roekeloos door het bos ploegen. De mannetjes dragen graag groene, weerbestendige kleding en meestal een opvallende, vaak belachelijke hoofdbedekking in de vorm van een potsierlijk versierde hoed. De mannetjes hangen zich ook graag vol met grote mannelijkheidssymbolen. Verrekijkers en nachtkijkers zijn bij de lustdoders geliefde halssieraden. De gewone lustmoordenaar draagt ook altijd een groot geweer. Er is meermaals gemeld dat hier sprake is van een zekere objecterotiek. Zo'n objectie wordt pas begrijpelijk wanneer men beseft dat de lustdoder volstrekt gevoelloos is tegenover levende wezens en wanhopig op zoek is naar gevoelens. Overigens, geruchten dat de grootte van het geweer omgekeerd evenredig is met de grootte van het geslachtsdeel, zijn onzin. Zo groot kan geen enkel geweer zijn… In het openbaar, buiten hun bos, herkent men ze moeilijk, aangezien ze zich handig weten te vermommen. Wel ruiken ze soms naar bloed en aas, zodat dit voor de oplettende waarnemer een klein aanwijzing kan zijn. Het percentage alcoholisten onder de lustdoders is relatief hoog, zodat een sterke alcohollucht een verdere nuttige indicator kan zijn om een bosschadelijk organisme te herkennen.

Leefgebied:

De lustmoordenaars bouwen graag knusse hoogzitten, van waaruit ze hun laffe onderneming, het achterbakse afslachten van weerloze wezens, moeiteloos en zonder inspanning kunnen uitvoeren. Ze versieren hun hooggelegen doodstorens graag met camouflagenetten. Dat ziet er niet alleen mooi uit, maar maakt het de lustmoordenaars ook nog eens gemakkelijker om laf te moorden. Om hun slachtoffers zo dicht mogelijk bij hun precisiewapens te krijgen, leggen ze graag overmatig veel lokaas neer. In de taal van de lustmoordenaars heet dat bijvoeren. In de buurt van de doodstorens kunt u als wandelaar beter niet al te lang blijven, want de lustmoordenaars brengen soms uren door met stompzinnig voor zich uit broedend zitten en wachten, tot ze eindelijk hun bloeddorst kunnen stillen. Hun ontlasting, hun afval en hun loodhoudende munitieresten vervuilen de omgeving rond de doodstorens. Zit de Homo Exanimalis niet in zijn doodstoren, dan heeft hij het zich gegarandeerd knus gemaakt in een stadswoning. Aan de muren hangend en in rekken opgesteld hamstert de lustmoordenaar lijken – door de lustmoordenaar liefkozend trofeeën genoemd – want ook in de privésfeer omringt de obsessieve lustmoordenaar zich graag met de producten van zijn wandaden en verlustigt hij zich aan de vermoorde wezens.

Communicatie:

U kunt gerust proberen om met de lustmoordenaar te communiceren. Ook al heeft de lustmoordenaar in de loop der eeuwen zijn eigen taal ontwikkeld, de “jagerstaal”, toch zal hij in staat zijn om uw taal in grote lijnen te begrijpen. In geen geval mag u het schadelijke dier prikkelen met kritische onderwerpen over zijn leefwijze en handelen. Het agressieve lustmoordenaarmannetje heeft de neiging om zijn frustratie snel te uiten door plotselinge woede-uitbarstingen en/of scheldpartijen in grove taal. Dat mag u het schadelijke dier echter niet kwalijk nemen, want de hierboven beschreven taalkundige tekortkomingen maken het de geïrriteerd grommende lustdoder niet gemakkelijk om te reageren met onderbouwde argumentatie in plaats van geweld en scheldpartijen. Blijf in zo’n situatie kalm en praat langzaam. De naar grootheidswaanzin neigende lustdoder denkt dat hij de heerser van het bos is en zal proberen u door intimidatie en soms zelfs met heftige dreigementen uit zijn leefgebied te verjagen. Het komt zelfs voor dat hij gewoon uw hond aan de riem doodschiet, om zijn vermeende territoriale aanspraken nog meer kracht bij te zetten. Als u hierbij snel praat, zal hij u niet begrijpen. Laat u niet imponeren door het opvliegende schadelijke dier en vraag in alle rust naar zijn jachtinsigne en de bijbehorende bevestiging van de plaatselijke jachtautoriteit. Kan de lustdoder zich niet legitimeren, dan is er onder omstandigheden zelfs sprake van dwang of ambtsanmatiging, wat u zou moeten aangeven bij de politie.

Gezondheid:

Met de gezondheid van de lustmoordenaars is het niet best gesteld. De meeste van deze wonderlijke wezens lijden aan een zware jachtkoorts, die bij een acute uitbarsting duidelijk in staat is alle hersensynapsen uit te schakelen. In deze toestand, vergelijkbaar met het apallisch syndroom, zijn de lustmoordenaars bijzonder prikkelbaar en gevaarlijk. Soms komt het zelfs voor dat ze elkaar in hun jachtkoorts door gebrek aan hersenactiviteit over de hoop schieten – wellust en passie maken blind. Sommige van de bijzonder zwaar aangetaste schadelijke exemplaren zoeken hun heil in het buitenland. Ver van huis proberen ze door het ongeremd afschieten van beschermde diersoorten van hun bloeddorstige jachtkoorts te herstellen. In dit stadium is de hersenschade echter al zo ver gevorderd dat de Homo Exanimalis niet meer te helpen is. Hij zal zolang blijven schieten en zinloos moorden totdat hij zichzelf in zijn waanzin verlost, een van zijn soortgenoten hem per ongeluk voorgoed velt, of hij een natuurlijke dood sterft.

Sociale structuur:

De lustmoordenaar vindt men in alle lagen van de samenleving. Bijzonder vaak komt hij voor in de politiek, de justitie en het management. Deze in zichzelf gekeerde gemeenschap schroomt niet voor corruptie, lobbyisme, wetsovertreding en vriendjespolitiek om het bijna ongecontroleerde lustmoorden ook verder te beschermen en uit te oefenen. De lustmoordenaars scholen zich ook graag samen in verenigingen. In zulke jachtverenigingen vinden dan archaïsche rituelen plaats, die niemand behalve de lustmoordenaar zelf enig vertier kunnen bieden. Het schadelijke exemplaar is ook heel muzikaal. Graag luistert en speelt hij blaasmuziek. Dit muzikaal twijfelachtige vermaak toont de lustmoordenaar ook graag met van trots gezwollen borst op beurzen en evenementen, is het toch het enige creatieve dat deze soort ooit heeft voortgebracht. Ook bij de jagersstamtafel geniet de gezellige lustmoordenaar van de aanwezigheid. Tot de goede toon van zo'n stamtafel behoren natuurlijk de bekende smakeloze jagersgrappen, zoals bijvoorbeeld: "Rijdt de districtsjagermeester op zondag door de jachtgebieden en ziet hij twee jonge jagers en de eigenaar van het jachtgebied, die blijkbaar een kat hebben buitgemaakt." Hij springt uit de Landrover en snauwt de drie toe:

"Zo gaat het dus niet!" Meent de eerste verslagen: "Klopt, ik was vergeten dat je op zondag eigenlijk niet mag jagen." De tweede: "Ik heb nog meer schuld, ik had de kat alleen mogen schieten als ze minstens 300 meter van het huis vandaan was geweest." Zegt de eigenaar van het jachtgebied: "Ik heb de grootste schuld, want ik ben vergeten de kat te laten verdwijnen!" Om zulke grappen kan de plezierdoder urenlang lachen.

Religie:

Ook hier vertoont de plezierdoder bepaalde, tot nu toe wetenschappelijk niet onderzochte, inconsistenties. Zo hoopt hij bijvoorbeeld tijdens grootschalige en plechtig uitgevoerde Hubertusmissen op Gods zegen, terwijl hij heel goed weet dat de betreffende heilige volgens de overlevering als jonge edelman een hartstochtelijk losbandig jager was en later in alle wezens schepselen van goddelijke oorsprong herkende en zich daarom koesterend en verzorgend voor hen inzette. De heilige Hubertus wees de jacht vervolgens consequent af en leidde voortaan een moordvrij leven. Maar dit alles deert onze kleine plezierdoder niet. Er zijn immers verder geen gelegenheden (behalve flink op de hoorn blazen) om zich positief aan de samenleving te presenteren. Dus kan men als plezierdoder ook wel eens één of twee ogen dichtknijpen en een heilige eren die zijn wangedrag inzag en niets meer met de jacht te maken wilde hebben.

Handel:

In tegenstelling tot alle beweringen van het tegendeel is de plezierdoder onder bepaalde omstandigheden zelfs in staat om te handelen. Het liefst natuurlijk met het vlees van zijn slachtoffers, vermoord in een jachtkoortswaan. Wijdverspreid onder de inheemse plezierdoders is de onderhandse verkoop. Iets waar de belastingdienst zich eigenlijk voor zou moeten interesseren…

Toekomst:

De prognoses voor de Homo Exanimalis zien er niet bijzonder rooskleurig uit. In tijden van voedseloverschot, wetenschappelijk onderbouwde tegenargumenten en de massale weerstand van een walgende en verlichte samenleving, alsook de druk vanuit de gelederen van de dierenbescherming, heeft deze soort het moeilijk. De handige infiltratie van de plezierdoder, zelfs in de hoogste regeringskringen, maakt het helaas bijna onmogelijk om deze bosplaag definitief te verdrijven. Zo zal hij ook in de toekomst zijn onheil blijven verspreiden en het publiek met leugens en bedrog bedotten, om vrijwel ongehinderd weerloze schepselen af te slachten.