Recreatieve Jagers mishandelen het erfgoed van de mensheid

Recreatieve jagers willen zichzelf graag zinloos zien als beschermers van dieren, natuur en soorten.

Deze recreatieve jagers vertellen het publiek over hun natuuropvatting, waarbij de zelfregulatie in ons cultuurlandschap niet meer zou werken en de goede recreatieve jager de rol van de uitgestorven roofdieren (lynx, wolf, roofvogels enz.) zou overnemen en wilde dieren zou moeten reguleren om de natuur te beschermen. Daarbij heeft nog nooit één diersoort een andere uitgeroeid, in tegenstelling tot de recreatieve jagers.

Maar zijn recreatieve jagers werkelijk de helden van de natuur die ze voorwenden te zijn? Berust deze natuuropvatting niet veel meer op aannames die vakinhoudelijk al sinds vele jaren als onjuist zijn erkend? Moet men de natuur met haar verschillende wilde dieren niet veeleer beschermen tegen de recreatieve jagers en hun schijnargumenten en minderwaardige beweegredenen? Het is toch allang wetenschappelijk bewezen dat de recreatieve jacht en het jagerslatijn vijand nummer twee van de biodiversiteit zijn, na de industriële landbouw.

Moderne inzichten in de ecologie en wildbiologie tonen aan dat de bestandsdichtheid van wilde dieren zich ook dynamisch reguleert op basis van voedselaanbod, territorialiteit, klimaat, ziektes, hulpbronnen en sociale en fysiologische factoren enz., zonder menselijk ingrijpen, wanneer er niet op wordt geschoten! Jachtdruk, verkeerde jachtuitoefening en andere factoren daarentegen verhogen de voortplantingssnelheid van de betrokken dierpopulaties, wat men niet alleen bij wilde zwijnen, vossen, reeën, herten en duiven kan waarnemen, maar bij elke soort (soortbehoud, overlevingsinstinct, geboortecompensatie enz.).

Recreatieve jagers veroorzaken veel meer schade dan de dieren zelf, waar ze achteraan rennen. Heerst er door toedoen van de recreatieve jager dan niet een wreed juk over de wilde dieren?

De koepelorganisatie van de recreatieve jagers in Zwitserland schrijft op 29-8-2011: «JagdSchweiz weet dat wildpopulaties in beginsel – ook in ons cultuurlandschap – zichzelf zouden reguleren.»

Toch laten de vrienden van het dierenleed zich niet imponeren door normale wildbiologische inzichten, ecologie, dierenwelzijn en ethisch gedrag.

Vrijwel alles wat in strijd is met dierenwelzijn, wreed, onnodig en harteloos is, wordt als ‘jachtwaardig’ beschouwd.

Wild beim Wild

Erfolg: Verband Jagd Schweiz verliert

Recreatieve jagers zijn als een plaag in de dierenwereld en veroorzaken regelmatig een massale sterfte onder het mom van natuur-, soorten- en dierenbescherming. Bij de recreatieve jager hebben Wilde dieren geen recht om oud, jong, gewond of ziek te zijn en te herstellen. Bij de recreatieve jager bestaat er geen recht op leven en evolutie. Bij een nauwkeurigere analyse blijkt de jacht weinig van doen te hebben met natuur- en dierenbescherming.

Waarom worden diersoorten bejaagd die in hun bestand bedreigd zijn en op de rode lijst staan? Wat is hier de zin van de zogenaamd dringend noodzakelijke regulatie van de bestanden van diersoorten ter bescherming van natuur en soorten?

Waarom bejagen recreatieve jagers vaak precies die dieren die dieren- en natuurbeschermers met grote vrijwillige inzet en kosten proberen te bevorderen en te beschermen?

Waarom richt de zogenaamde ‘hege’ (wildbeheer) van de jagers zich vooral op de wilde dieren die voor de jacht interessant zijn? Zeldzame vogelsoorten en roofdieren worden nauwelijks door recreatieve jagers bevorderd, maar wel graag geschoten en gestroopt.

Er zijn duizenden diersoorten. Waarom hebben zogenaamd slechts een paar diersoorten ‘regulatie’ nodig, en dan vooral juist die soorten die voor recreatieve jagers interessant zijn (trofeeën, wildbraad, plezierfactor, concurrent), die gemanipuleerd en gecultiveerd worden?

Hoe kan het dat recreatieve jagers wilde dieren onnodig leed en pijn mogen toebrengen, terwijl dit volgens de geldende dierenwelzijnswet in een andere context verboden is en zelfs met gevangenisstraf kan worden bestraft?

Een van de gevolgen van het schandelijke gedrag van de recreatieve jagers is dat wilde dieren inmiddels zo schuw zijn geworden dat men ze nauwelijks nog te zien krijgt.

De recreatieve jagers van tegenwoordig zijn geen echte jagers (jacht als noodzakelijke, levensnoodzakelijke voedselvoorziening en gereedschap), maar georganiseerde eigenaardigheden, vaak afkomstig uit een omgeving van vriendjespolitiek en nepotisme. Achterbakse figuren die met hoogmoderne technologie opzettelijk dodend door het land trekken. De moderne recreatieve jacht heeft niets te maken met behendigheid en moed, wat een traditionele jager juist kenmerkt.

Wanneer bij de uitoefening van de jacht de dieren- en natuurbescherming zo ernstig wordt ondermijnd en dieren aanzienlijk leed en pijn wordt toegebracht (vossenjacht in het hol, vallenjacht, drukjacht, bijzondere jacht, vogeljacht, trofeejacht, plezierjacht enz.), dan past deze hobby allang niet meer in een beschaafde en natuurgerichte samenleving.

De hedendaagse jacht verstoort het normale sociale samenleven van wilde dieren, het ecologische evenwicht, hun natuurlijke gedragingen, familiestructuren en sociale verbanden, het gebruik van holen en schuilplaatsen, de overgang van dag- naar nachtactiviteit, versterkte migratie naar niet-bejaagde bewoonde gebieden, onnatuurlijke concentraties van dieren in de bossen enzovoort.

Nationale parken, Nederland, grote delen van België, jachtvrije eilanden en veel gebieden met een jachtverbod zoals Genève tonen aan dat de natuur en de wilde dieren zich dankzij verschillende factoren veel beter zelf reguleren dan met jagers.

Nergens in een Zwitsers kanton is bijvoorbeeld in zo'n korte tijd een dermate sterke biodiversiteit ontstaan als in kanton Genève en daar geldt al sinds 1974 een jachtverbod voor recreatieve jagers. Waarom bestaat het probleem van extreme over- of onderpopulatie niet overal waar recreatieve jagers niet gewenst zijn?

Worden wilde dieren door de recreatieve jacht niet juist de bossen in gejaagd? De jacht maakt wilde dieren schuw. Reeën en herten zijn bijvoorbeeld normaal gesproken overdag actieve dieren, die je in onbejaagde gebieden vertrouwelijk op de weiden ziet, net als andere weidedieren, schapen, geiten en koeien. Alleen door de jachtdruk komen reeën en herten vaak pas in contact met de jonge bomen, waaraan ze schil- en vraatschade veroorzaken. Maar hoe meer schade er ontstaat, hoe intenser de roep om strengere bejaging wordt. De wisselwerking tussen jacht en wildbeheer creëert zo een vicieuze cirkel.

Vandaag verklaart de moderne wildbiologie en wetenschap, op basis van ervaringen en praktijkvoorbeelden, dat ook jachtdruk populaties wilde dieren kan doen toenemen, omdat de overblijvende dieren simpelweg hun geboortecijfer verhogen. De regulering van wildpopulaties gebeurt niet door de jacht. De jacht is dus niet de oplossing, maar juist ook de oorzaak van de vermeende problemen. Dreigt er overbevolking in een leefgebied, dan daalt het geboortecijfer vanzelf. Worden er in een gebied door de jacht in het najaar veel evenhoevigen gedood, dan hebben de overblijvende dieren meer voedsel ter beschikking. Wilde dieren die de winter versterkt doorkomen, planten zich in het voorjaar eerder en talrijker voort. De onnatuurlijke problemen en overpopulaties zijn met name veroorzaakt door de recreatieve jagers zelf, zodat de recreatieve jagers zichzelf een zogenaamd wettelijke opdracht kunnen toeschuiven.

Wilde dieren zijn geen kleiduiven. Het is ook geenszins zo dat onbejaagde wilde dieren grotere schade aanrichten, zoals men in jachtvrije gebieden overduidelijk kan zien. Integendeel! In dit verband is het ook cynisch en egoïstisch om over schade te spreken. Wilde dieren, zoals reeën en herten, overeten zich niet, maar nemen simpelweg veganistisch voedsel tot zich, vaak juist daar waar de recreatieve jagers hen naartoe drijven. Geen enkele groep wilde dieren heeft een beroerdere ecologische voetafdruk, verspilt meer hulpbronnen enzovoort dan de recreatieve jagers, boswachters of ook boeren. De recreatieve jacht reguleert niet in de zin van een natuurlijke omvang van wildpopulaties, maar creëert juist te hoge of onderdrukte bestanden.

Jacht is altijd ook een vorm van oorlog, die alleen de negatieve eigenschappen in de mens tot leven wekt.

Alleen al in de “hertenfabriek” Graubünden in Zwitserland worden bovendien elk jaar honderden aangiften wegens overtredingen van de jachtwetgeving en boetes uitgesproken. Praktisch elke vijfde recreatieve jager is een overtreder, met een grote onbekende dunkelcijfer in het jaarlijkse wisselspel. Momenteel lopen er 2 volksinitiatieven tegen de jachtcultuur van wanorde in Graubünden.

Graubünden met zijn jachtbeheer en jachtdruk is traditioneel geen goed voorbeeld van ethisch wildbeheer. Dit Alpenkanton (7105 km2) is qua oppervlakte veel kleiner dan de Alpenkantons Bern, Wallis, Ticino en Uri samen (15.072 km2), en toch kent Graubünden door verkeerd afschotbeleid proportioneel steeds hogere afschotcijfers bij hert en ree, groeiende populaties en zogenaamde problemen met wilde dieren, evenals steeds meer recreatieve jagers. In 1970 telde de reeënpopulatie in Graubünden nog 4.300 dieren, terwijl dat er tegenwoordig ongeveer 15.500 zijn. Bij het edelhert is het aantal eveneens gestegen, van 9.000 naar meer dan 15.000. Veel herten zijn trekdieren uit de omliggende gebieden en behoren eigenlijk niet toe aan de Bündner recreatieve jagers, maar net zo goed aan de niet-jagende bevolking. Per jaar worden door zo'n 6.000 jagers ongeveer 22.500 wilde dieren afgeslacht tijdens de hoge en lage jacht. Ongeveer 1.000 keer per jaar is een naspeuring nodig, waarbij slechts ongeveer de helft succesvol is. Het wildbraad belandt gewoonlijk in de diepvries van de recreatieve jagers.

Meer jacht betekent niet minder wild, maar juist meer geboortes. Geboortebeperking is ook bij een daadwerkelijke overpopulatie een effectieve en duurzame oplossing. Successen op dit gebied kan men bijvoorbeeld waarnemen in landen met de zwerfhondenproblematiek in Europa. Ook in Zwitserland wordt dit probleem normaal gesproken op die manier opgelost. Nog altijd worden in Zwitserland jaarlijks 10.000 zwerfkatten door dierenbeschermers gesteriliseerd en, indien nodig, ook medisch verzorgd - dat is de enige diervriendelijke oplossing! In andere gebieden worden de populaties reeën en herten met behulp van een geboortebeperkende vaccinatie onder controle gehouden, en in andere Europese landen geldt dat voor wilde zwijnen. Hetzelfde gebeurt tegenwoordig in dierenparken of dierentuinen! Om jaarlijks de onnatuurlijke populaties van levende wezens uit puur jachtplezier terug te schieten, is gewoonweg barbaars!

De Jacht heeft gefaald. Al decennialang proberen recreatieve jagers de populaties wilde dieren op duurzame wijze te reguleren, wat hen tot op de dag van vandaag niet op een beschaafde manier is gelukt. Alleen de steeds brutaler wordende schietpartijen zijn duurzaam. Er zijn bepaalde dingen die in een beschaafd land niet getolereerd zouden moeten worden.

De jagers zijn mede verantwoordelijk voor de vele wildongevallen. Zwitserlandbreed botst gemiddeld elk uur een auto met een ree. Dit resulteert in 20'000 verongelukte dieren per jaar in het verkeer. Daarbij raken 60 personen gewond en ontstaat er materiële schade van 25 miljoen Zwitserse frank. De jagers richten veel meer schade aan dan het wild waar de recreatieve jagers en jaagsters achteraan jagen. De jagers veroorzaken persoonlijk letsel (ongeveer 300 jachtongevallen per jaar in Zwitserland), milieuschade, materiële schade, schade aan diersoorten enz., die veel hoger liggen dan de gemiddelde 2 % vraatschade door wild aan planten resp. houtopbrengst in Zwitserland. Geloofwaardige natuur-, dieren- en soortenvrienden hebben geen wapens nodig om te beheren en te verzorgen.

De jacht staat onder kritiek. Ze is ethisch twijfelachtig en volgens gerenommeerde onderzoekers ook ecologisch en economisch contraproductief, ja zelfs schadelijk, waarschuwt Wild beim Wild tot besluit.

Recreatieve jacht is dierenmishandeling en onzedelijkheid. Niet voor niets ondernemen gerenommeerde dierenwelzijnsorganisaties regelmatig grote inspanningen om een halt toe te roepen aan de barbaarsheden in de duistere wereld van de recreatieve jacht.

Natuurramp recreatieve jagers

In de chaos waarin de natuur zich bevindt na decennialang “beheer en onderhoud” door hobby-jagers, is het aandeel bedreigde soorten in geen enkel land ter wereld zo groot als in Zwitserland. Deze huurmoordenaars veroorzaken al decennia een ecologisch onevenwicht in het cultuurlandschap, met soms dramatische gevolgen (beschermingsbos, ziekten, landbouwschade en nog veel meer). Meer dan een derde van de planten-, Wilde dieren en schimmelsoorten geldt als bedreigd. Zwitserland staat Europa-breed ook onderaan wat betreft het aanwijzen van beschermde gebieden voor biodiversiteit. Het zijn steeds weer dezelfde kringen van recreatieve jagers met hun lobbywerk die via politiek, media en wetgeving al decennialang verantwoordelijk gehouden moeten worden. Zij zijn het die notoir moderne, ethische verbeteringen op het gebied van dierenwelzijn blokkeren en serieuze dier- en soortenbescherming saboteren. Recreatieve Jagers verzetten zich stelselmatig tegen meer nationale parken in Zwitserland, omdat het hen niet gaat om natuur, biodiversiteit, soortenbescherming of Dierenbescherming, maar om het in stand houden van hun perverse, bloedige hobby.

Wist u …

• dat in Zwitserland onschuldige jonge wolven geliquideerd worden?
• dat recreatieve jagers bij de beoordeling van de kwaliteit van wildvlees liegen, en dat verwerkt wildvlees volgens de WHO net als sigaretten, asbest of arseen kankerverwekkend is?
• dat volgens onderzoek nergens de loodbelasting van steenarenden en lammergieren hoger is dan in de Zwitserse Alpen, vanwege de munitie van recreatieve jagers?
• dat de Jachtethiek van recreatieve jagers lijnrecht in strijd is met de dierenwelzijnswet, een fata morgana is?
• dat jacht oorlog is, waarbij dierlijke concurrenten simpelweg geliquideerd worden?
• dat er ontelbare illegale en niet-gemarkeerde hoogzitten in onze natuur staan, die soms zo verrot zijn dat ze een gevaar vormen voor kinderen, en mensen om het leven kunnen komen?
• dat jaar na jaar talloze mensen door jagerswapens gedood of verwond worden, soms zo ernstig dat ze in een rolstoel belanden of ledematen worden geamputeerd?
• dat in Zwitserland jaarlijks ongeveer 120’000 volkomen gezonde reeën, herten, vossen, marmotten en gemzen meestal zinloos worden gedood?
• dat het door de recreatieve jagers vandaag nauwelijks nog mogelijk is om in harmonie met wilde dieren te leven, wilde dieren te zien?
• dat hagelladingen hazen laten schreeuwen als kleine kinderen en dat bij “geschoten” reeën en herten de ingewanden worden verscheurd, zodat ze tijdens hun vlucht sporen achterlaten voor het naspeuren?
• dat de bewering van recreatieve jagers dat de wrede wildmassacres nodig zijn om populaties te reguleren, wetenschappelijk weerlegd is?
• dat recreatieve jagers openlijk toegeven dat het bij de jacht draait om “de lust om te doden” en “de vreugde van het buit maken”, een ziekelijke passie?
• dat recreatieve jagers geen zesde zintuig hebben en toch regelmatig beweren dat ze alleen zieke en zwakke dieren schieten, wat in de praktijk natuurlijk niet klopt?
• dat recreatieve jagers naar het buitenland reizen voor trofeejacht, ver weg van alle soorten- en jachtbeschermingsbepalingen, en dat er zelfs Zwitserse recreatieve jager-reisorganisaties zijn voor zulk debiel jachtvermaak?
• dat de overgrote meerderheid geen erkende beroepsjagers zijn, maar de jacht als hobby-, sport- en vrijetijdsvermaak beoefenen, wat niet zedelijk is en eigenlijk in strijd is met de dierenwelzijnswet?
• dat 99,07% van de beschaafde mensen in Zwitserland geen recreatieve jagers zijn, dus slechts 0,3% recreatieve jagers plezier beleven aan deze bloedige activiteiten?
• dat deze wildendoders niet op basis van wetenschappelijke rechtvaardigingen jagen?
• dat beschermde soorten eigenlijk niet in het jachtrecht thuishoren, omdat recreatieve jagers overweldigd zijn door soortenbescherming en telkens weer dieren van de Rode Lijst, zoals lynx, wolf, veldhaas, patrijs, kwartel, enzovoort, voor de lol afschieten?
• dat recreatieve jagers bepaalde diersoorten gericht decimeren om geen concurrentie te hebben voor hun tegennatuurlijke gedrag (vos, lynx, wolf, roofvogels, enzovoort)?
• dat het wild sterft nog voordat de recreatieve jager ook maar één schot heeft kunnen lossen, dat dit voorkomen moet worden, en dat dit wel de kerngedachte is van beheer en onderhoud én jachtplanning?
• dat bij wilde zwijnen (en vossen) normaal gesproken alleen de leidende zeug jongen krijgt, maar dat door het afschieten van deze zeug alle vrouwelijke dieren binnen de groep zich gaan voortplanten, en we mede daardoor een overschot aan wilde zwijnen hebben?
• dat weidedieren – herten, reeën, enzovoort – oorspronkelijk vooral overdag actief waren op akkers en weiden, net als geiten, schapen, koeien, enzovoort, en niet in het bos?
• dat de wolf van levensbelang is voor de gezondheid van wilde hoefdieren op lange termijn, omdat hij bijvoorbeeld met ongelooflijke precisie zieke of zwakke dieren buitmaakt en daarmee de recreatieve jagers ver overtreft?
• dat vossen na de zinloze jacht meestal in het afval belanden?
• dat vossen tegenwoordig vooral bejaagd worden zodat er meer hazen, enzovoort, in de braadpan van de recreatieve jagers belanden? Dat de vos echter voor meer dan 90% niet leeft van hazen, en nooit een gezonde haas te pakken krijgt?
• dat men tegen recreatieve jagers op het gebied van dierenwelzijn niet alleen met zachtaardigheid, straatfeesten, gebedskettingen, enzovoort kan optreden (op een grove knoest hoort een grove wig)?
• dat recreatieve jagers met hun jagerslatijn respectloos de spot drijven met levende wezens?
• dat het als taboe geldt om grofwild bij een voederplaats of tijdens de paartijd neer te schieten, maar de recreatieve jager geen enkele scrupule heeft om dit bij de “buitconcurrent” vos te doen?
• dat recreatieve jagers in sommige kantons alleen op jacht gaan vanwege het malse vlees van een jong dier?
• dat recreatieve jagers drachtige moederdieren voor de ogen van hun jongen doodschieten, of alleen jonge dieren tijdens de opfoktijd (nazomerjacht)?
• dat recreatieve jagers het milieu, de natuur, mens en dier met hun munitie vergiftigen?
• dat wreedheid, barbaarsheid, gruwelijkheid, bloedvergieten en zinloos lijden geen cultuurgoed kunnen zijn in een beschaafde samenleving?
• dat recreatieve jagers jaarlijks ongeveer 10’000 reekitsen doodschieten?
• dat recreatieve jagers in strenge winters hongerende dieren met voer lokken, enkel om ze op laffe en verraderlijke wijze te kunnen doodschieten?
• dat recreatieve jagers opgehitste honden in holen jagen om vossen en dassen uit te roeien (bejaging van holen)?
• dat recreatieve jagers vreedzame wezens in kastvallen lokken, waarin ze soms dagenlang moeten lijden en op hun moordenaar wachten, of waarbij dieren vaak urenlang doodsangst en pijn moeten doorstaan (vallenjacht)?
• dat recreatieve jagers vreedzame wilde dieren tijdens hun slaap of terwijl ze zich zonnen, laf en vanuit een hinderlaag met ultramoderne precisiewapens doden of verwonden?
• dat recreatieve jagers onderscheidingen, huidenmarkten, prijsuitreikingen voor de trofeeëncultus, trofeeshows, bonthandel, enzovoort ondersteunen?
• dat recreatieve jagers minderjarige schoolkinderen vuurwapens in handen duwen en met hen oefenen om te doden?
• dat recreatieve jagers hun kwellende daden vaak in eenzaamheid verrichten, wat dierenmishandeling in de hand werkt?
• dat recreatieve jagers veel wilde dieren enkel zwaar verwonden en de slachtoffers vaak urenlang enorme pijn en angst moeten doorstaan, totdat een bloedhond hen vindt en ze worden doodgeschoten?
• dat recreatieve jagers (afgezien van vivisectie) dieren het meeste leed en misbruik toebrengen, ook door de manier waarop ze doden?
• dat de dieren- en natuurliefde van jagers zich niet verheugt in het bestaan van het geliefde object, maar er juist naar streeft het geliefde wezen met huid en haar te bezitten, en dat dit culmineert in het maken van een prooi door de daad van het doden?
• dat recreatieve jagers verbijtschade juist bevorderen door de jachtdruk, met name op predators zoals de vos, de lynx en de wolf?
• dat recreatieve jagers voor asociaal, onethisch en onchristelijk gedrag deur en poort openzetten?
• dat recreatieve jagers de bevolking normale, natuurlijke dierenobservaties en interacties onthouden?
• dat er geen groter en met munitie vervuild kwelproduct bestaat dan wildbraad?
• dat er landelijk in Zwitserland geen uniforme regeling bestaat wat betreft oogtests, schietpraktijk enzovoort van recreatieve jagers?
• dat er geen psychologische persoonlijkheidstest bestaat voor recreatieve jagers?
• dat er geen alcoholverbod bestaat voor recreatieve jagers wanneer ze met hun wapens op dieren schieten?
• dat recreatieve jagers schoolinstellingen binnendringen om hun jagerslatijn en hun geweld aan de kinderen op te dringen?
• dat een rechtbank in Bellinzona onlangs heeft bevestigd dat jachtverenigingen vrijwel alles bevorderen wat wreed, onnodig en harteloos is?
• dat de vereniging «JagdSchweiz» in de eerste plaats respectloosheid en een cultuur van geweld cultiveert – precies het tegenovergestelde van waar een beschaafd mens in onze maatschappij naar zou moeten streven.
• dat alleen al in het kanton Graubünden elk jaar meer dan 1’000 aanklachten en boetes tegen recreatieve jagers worden uitgevaardigd?