Een jaar bij de boom: wat wilde dieren écht nodig hebben

Wat de camera vastlegde, is veel meer dan een natuurdocumentaire.

Het is een stil, indrukwekkend bewijs dat wilde dieren geen “bestanden” zijn die gereguleerd moeten worden, maar voelende, sociale wezens in een complex, zichzelf regulerend ecosysteem.

De beuk staat op een kruispunt van twee dalen bij Pescasseroli, midden in een van de oudste beukenbossen van Europa, een plek die tegenwoordig geldt als kandidaat voor de UNESCO-Werelderfgoedlijst. Hier, waar de mens nauwelijks ingrijpt, blijkt hoe wilde dieren in een natuurlijk evenwicht met elkaar leven.

Voor de camera verschijnen herten, dassen, wilde zwijnen, vossen, wolven, zelfs een beer. Ze komen, ruiken, markeren, trekken verder. Geen chaos, geen overpopulatie, geen “schadelijk wild”. Alleen het geordende, stille samenleven van een gemeenschap die zichzelf al duizenden jaren reguleert.

Deze beelden tonen ons wat de lobby van de recreatieve jacht al decennialang verzwijgt: de natuur heeft geen recreatieve jagers nodig. Ze functioneert het best daar waar de mens haar met rust laat. Elke geur, elke kras op de stam maakt deel uit van een communicatiesysteem dat zonder menselijke controle perfect functioneert.

In Italië, net als in Zwitserland of Duitsland, krijgen wilde dieren vaak de schuld van “schade”, aan bomen, velden of verkeersrisico's. Maar wie goed kijkt, ziet: het echte probleem is niet het wild. Het is de recreatieve jager, die door jacht, versnippering van leefgebieden en agrarische monoculturen het evenwicht verstoort dat dieren zoals wolf, beer en hert al duizenden jaren in stand houden.

De video van de beuk is daarom meer dan een natuurfilm. Het is een stil protest. Een oproep om te kijken en eindelijk te stoppen met schieten waar men eigenlijk zou moeten staan verwonderen.