Costa Rica: jachtverbod als staatsprincipe

Wie wil begrijpen hoe consequent een staat zijn jachtbeleid kan omgooien, moet naar Costa Rica kijken.

En wie wil begrijpen waarom stroperij, smokkel en handhavingsproblemen ook na een verbod blijven bestaan, eveneens.

Is recreatieve jacht in Costa Rica legaal?

In de kern is het antwoord duidelijk: sportjacht is verboden. Costa Rica heeft zijn wetgeving over in het wild levende dieren zodanig hervormd dat de recreatieve jacht als vrijetijds- of sportactiviteit verboden is. Internationale media berichtten in 2012 over de hervorming van de Wildlife Conservation Law (Ley de Conservación de la Vida Silvestre, nr. 7317) en de rol van een brede maatschappelijke mobilisatie.

Tegelijkertijd bestaan er nauwe uitzonderingen die in de wetgeving en in verordeningen zijn verankerd, bijvoorbeeld voor controle- of bestaansjacht onder strikte voorwaarden. Ook in de uitvoeringsverordening wordt een duurzame bescherming van in het wild levende dieren benadrukt en worden slechts beperkte ontheffingen vermeld.

De hervorming kreeg internationaal ook aandacht omdat zij concrete sancties vastlegde. Media berichtten destijds dat overtredingen kunnen worden bestraft met maximaal vier maanden gevangenisstraf of een boete tot 3.000 Amerikaanse dollar.

Belangrijk daarbij is: het gaat niet alleen om het doden. Ook vangen, houden, handel en transport kunnen straf- of beboetbaar zijn, afhankelijk van het feit en de beschermingsstatus van de soort. De relevante wetteksten en vertalingen tonen aan dat het regelwerk bewust ruimer is opgevat dan «alleen» jacht.

Waarom geldt Costa Rica als voorbeeld en waar wringt het toch?

1) Natuurbescherming is een economisch model, recreatieve jacht een reputatierisico

Costa Rica zet sterk in op natuur- en ecotoerisme. Een land dat met levendige biodiversiteit adverteert, kan jachtreizen politiek nauwelijks rechtvaardigen. Precies dat was onderdeel van het debat rond «clandestine hunting tours», die destijds tegen hoge prijzen zouden zijn aangeprezen.

2) Een verbod stopt stroperij en illegale handel in in het wild levende dieren niet automatisch

Waar vraag bestaat, ontstaan schaduwmarkten. Juist zeldzame soorten, kleurrijke vogels of grote predators zoals de jaguar zijn in de illegale handel en in trofeefantasieën begeerde symbolen. Dat de wetgever naast de recreatieve jacht ook het houden en de handel aanpakt, is geen toeval.

3) Handhaving is de beslissende strijd

Beschermde gebieden, rangers, aangiftes, rechtbanken, grenscontroles: zonder middelen blijven wetten vaak loze dreigementen. Costa Rica heeft een groot aandeel beschermde gebieden en een bekend natuurbeschermingsbestuur, maar ook een moeilijke topografie en lange kusten, waar controle bewerkelijk is.

Wat Europa hieruit kan leren

Costa Rica toont twee ongemakkelijke waarheden tegelijk:

• Jachtbeleid is vormbaar. Een staat kan de recreatieve jacht afschaffen, als de politieke wil er is en de samenleving druk uitoefent.
• Een verbod is het begin, niet het doel. Zonder handhaving, financiering en duidelijke bevoegdheden blijft bescherming selectief en laat het achterdeurtjes open voor stroperij en handel.

Juist in Zwitserland en in buurlanden wordt recreatieve jacht vaak verkocht als «natuurbeschermingsinstrument». Costa Rica draait de logica om: bescherming betekent in de eerste plaats wilde dieren in leven laten en leefgebieden veiligstellen, in plaats van het afschieten te normaliseren als routinematig beheer.

Genf Jagdverbot

Duiding: geen romantisering, maar een duidelijk signaal

Costa Rica is geen paradijs zonder conflicten. Er zijn gebruiksbelangen, landelijke armoede, deels reële schade door wilde dieren en steeds weer illegale druk op populaties. Maar het wettelijke kader is eenduidig: vrijetijdsjacht is maatschappelijk en juridisch ongewenst.

En precies dit signaal ontbreekt op veel plaatsen: dat natuurbescherming niet begint met het geweer, maar met respect voor het leven.