Zwitserse vogelwereld bestaat vooral uit kippen

Het totale gewicht van het Zwitserse pluimvee is 15 keer hoger dan het gewicht van de in het wild broedende vogels.

Het aandeel van wilde vogels in de vogel-biomassa is daarmee in Zwitserland duidelijk lager dan in de wereldwijde vergelijking. Dat schrijven onderzoekers in een artikel van het vaktijdschrift «Ornithologischer Beobachter».

Het totale aantal in het wild levende vogels in Zwitserland bedroeg in 2016 ongeveer 20 miljoen exemplaren.
Deze wogen in totaal ongeveer 1'100 ton. Daartegenover staan 12,5 miljoen exemplaren pluimvee, die in totaal ongeveer 16'000 ton wogen. Alleen al de vleeskuikens, legkippen en fokkippen hadden in 2016 een gewicht van ongeveer 15'000 ton.

Daarmee bereiken de in het wild levende broedvogels slechts ongeveer 6% van de totale vogel-biomassa in
Zwitserland. Dit aandeel van wilde vogels is duidelijk lager dan wereldwijd gezien; wereldwijd bedraagt het
aandeel van wilde vogels in de totale vogel-biomassa ongeveer 30%.

In de afgelopen 20 jaar is de biomassa van pluimvee in Zwitserland met ongeveer 40% gestegen. Ook de biomassa van wilde vogels is in dezelfde periode toegenomen, maar met ongeveer 20% aanzienlijk minder sterk. Onder de wilde vogels droegen de houtduif, de zwarte kraai en de merel het meest bij aan de toename van de biomassa. Deze drie algemene en relatief zware soorten zijn samen goed voor een derde van de totale massa van de wilde vogels in Zwitserland. In de afgelopen 20 jaar is de biomassa van broedvogels in het alpiene leefgebied en in dorpen en steden afgenomen.

De pluimveeproductie in Zwitserland zal door de toenemende vraag waarschijnlijk verder toenemen. Dienovereenkomstig zal het aandeel van broedvogels in de totale vogelbiomassa van Zwitserland waarschijnlijk verder dalen, schrijven de onderzoekers. De pluimveeproductie heeft echter een hoge ecologische prijs, want ze is sterk afhankelijk van de import van buitenlands krachtvoer. Zonder voederimport zou momenteel slechts 17 % van het pluimvee in Zwitserland gehouden kunnen worden. Bovendien neemt door een hogere pluimveeproductie de belasting door stikstofverbindingen verder toe. Ammoniak en andere verbindingen ontstaan bij de afbraak van dierlijke uitwerpselen, worden over grote afstanden via de lucht verspreid en vormen als ongewenste bemesting een gevaar voor voedselarme ecosystemen zoals schrale graslanden of veengebieden.

Voor hun berekeningen gebruikten de onderzoekers gegevens van het Bundesamt für Statistik, evenals gegevens
uit de Zwitserse Broedvogelatlas, die in de jaren 2013 tot 2016 door meer dan 2000 vrijwillige medewerkers werden verzameld.