Kritiek op Hegeschau St. Gallen in Walenstadt
Hoe zulke evenementen traditie, commercie en dierenleed met elkaar verbinden.
Kritiek op pels-, vacht- en trofee-evenementen in Zwitserland, geïllustreerd aan de hand van de traditionele Hegeschau van het kanton St.Gallen in Walenstadt (SG) van 6 maart 2026.
Wilde dieren zijn geen koopwaar voor entertainment, prestige en commercie.
IG Wild beim Wild bekritiseert pels-, vacht- en trofee-evenementen in Zwitserland ten zeerste. Dergelijke evenementen presenteren jaar na jaar gedode wilde dieren als trofeeën, decoratieobjecten en handelswaar. Daarmee wordt een omgang met wilde dieren genormaliseerd die niet meer van deze tijd is en duidelijk indruist tegen de maatschappelijke verwachtingen op het gebied van dierethiek en respect voor medeschepselen.
De organisatoren verkopen deze evenementen als het koesteren van tradities en als bijdrage aan de zogenaamde wildverzorging. In werkelijkheid staan gedode wilde dieren centraal, waarvan de lichaamsdelen worden opgemeten, beoordeeld, bekroond of als waar verhandeld. Deze praktijk bevordert een verouderde trofeeëncultuur, waarin niet het dier als voelend individu telt, maar de jachtprestatie en de grootte van geweien, hoorns of andere «succestekens».
Bijzonder aanstootgevend is dat dergelijke evenementen daarnaast dienen als marktplaats voor de handel in pelzen. Daarbij worden vossenvellen en andere huiden opgekocht, beoordeeld, deels bekroond of verloot. Deze handel verdoezelt het leed dat achter elke afzonderlijke pels schuilgaat en draagt ertoe bij dat wilde dieren als grondstof worden beschouwd. Terwijl politiek en samenleving stappen zetten richting beperking van de pelshandel, wordt in Zwitserland nog steeds een gecommercialiseerde vorm van de hobbyjacht gevierd die ethisch nauwelijks te verantwoorden is.
Dergelijke markten zijn geen folklore, maar onderdeel van een systeem dat dierlijke lichamen tot waarde maakt. Wanneer pelzen tegen stuksprijzen worden verhandeld, wordt dierenleed een rekensom. Juist deze logica is onverenigbaar met een modern begrip van wildbescherming .
De IG Wild beim Wild wijst er bovendien op dat de afgebeelde jachtpraktijk vaak een verfraaid beeld schetst. In werkelijkheid horen misschoten, gewonde dieren en lange lijdenswegen tot de dagelijkse realiteit van de hobbyjacht. Deze aspecten worden tijdens dergelijke evenementen noch aan de orde gesteld, noch door de verantwoordelijken openlijk gecommuniceerd. De bewering dat trofeeënshows dienen om de toestand van de wildstand te analyseren, is nauwelijks houdbaar. Wetenschappelijk onderbouwde monitoringinstrumenten hebben geen tentoongestelde schedels en geweien nodig, die primair dienen voor zelfprofilering. Trofeeën zijn een materiële uitdrukking van gedode wilde dieren, waarvan de afschotkwaliteit, het nazoeken en het leed in het officiële beeld nauwelijks voorkomen.
Vanuit het oogpunt van dierenwelzijn is het bovendien zorgwekkend dat kinderen en jongeren bij dergelijke evenementen worden betrokken zonder dat hun een respectvolle en eigentijdse omgang met wilde dieren wordt bijgebracht. In plaats van kennisoverdracht staat een spektakel centraal dat geweld bagatelliseert en een geromantiseerde jachtwereld propageert.
Wapenhandelaren, fabrikanten van optica, jachtbenodigdheden, jachtreizen, verlotingen van jachtafschot in het buitenland: er ontstaat een jachtindustrieel geweldssysteem waarin afschot en dierenlichamen deel uitmaken van een vermarktingssysteem.
Wie zinloos doodt, beschermt niet, en de beschaafde samenleving heeft er niets aan. Hobbyjagers zorgen dus niet voor gezonde of natuurlijke wildstanden, en al helemaal niet met hun afschuwelijke vossenjacht. Dergelijke evenementen roepen regelmatig vragen op over ethische aspecten, vergunningspraktijk en publieke uitwerking, en het wordt hoog tijd dat ze politiek en maatschappelijk fundamenteel worden getoetst.
De IG Wild beim Wild roept verantwoordelijken in gemeenten, steden en kantons op om dergelijke evenementen fundamenteel te heroverwegen. Een beschaafde samenleving heeft geen wedstrijden nodig waarbij dode wilde dieren als successen worden gepresenteerd, en ze heeft geen markt nodig waarop vellen als willekeurige handelswaar worden verhandeld. In plaats daarvan zijn een respectvol begrip van wilde dieren, een vakkundig onderbouwde wilddierenecologie en een afkeer van de hobbyjacht noodzakelijk.