Nieuwe voorzitter van de Bündner recreatieve jagers: Benjamin Hefti wil kritiek filteren en de vogeljacht redden

Op Pinksterzaterdag hebben de afgevaardigden van de Bündner kantonale patentjagersvereniging in Disentis Benjamin Hefti tot nieuwe voorzitter gekozen.

De 42-jarige landbouwer uit Zizers, sinds acht jaar voor de SVP Fünf Dörfer actief in de Bündner Grosse Rat, neemt het ambt over van Tarzisius Caviezel. Wat klinkt als een gewone generatiewisseling, is in werkelijkheid een politiek signaal: de Bündner recreatieve jacht wapent zich tegen inspraak van het jachtvreemde deel van de bevolking.

Een netwerk van landbouw, politiek en recreatieve jacht

Hefti verenigt ambten die in Graubünden van oudsher nauw met elkaar verweven zijn. Landbouwer met een boerderij in Zizers, de gepachte alp Languard in het Engadin en een 40 hectare grote Maiensäss boven Says. Daarnaast voorzitter van de burgerraad, lid van de controlecommissie van de Grosse Rat en voorzitter van de veeverzekeringscoöperatie Bündner Rheintal. Sinds bijna twintig jaar gaat hij bovendien op de Hochjagd. Deze bundeling van grondbezit, kantonale politiek en recreatieve jachtlobby is in het kanton geen uitzondering, maar een structureel kenmerk.

Uren aan de lier: er wordt geen vlees, maar aas geborgen

Zijn Maiensäss gebruikt Hefti tijdens de Hochjagd als uitgangspunt voor het schieten van herten, reeën en af en toe gemzen. Vanwege het steile terrein moet hij de gedode dieren vaak met een lier bergen, wat volgens zijn eigen beschrijving uren kan duren. Wat in het portret van de «Südostschweiz» klinkt als een folkloristisch detail, is in werkelijkheid een centraal hygiëne- en dierenwelzijnsprobleem van de recreatieve jacht.

In geen enkel Zwitsers slachthuis zou een dergelijke vertraging tussen het doden en de verwerking toelaatbaar zijn. Daar gelden duidelijke regels: bedwelming, verbloeding binnen enkele seconden, snelle ontweiding, koeling van het karkas binnen korte tijd tot enkele graden. Deze keten beschermt tegen explosieve bacteriegroei in het warme dierenlichaam, tegen besmetting van het spiervlees met maag- en darminhoud en tegen gezondheidsrisico's voor de consumenten.

Bij de hooglandjacht valt deze keten praktisch volledig weg. Een dier dat na het schot nog vlucht, ergens in het steile terrein ineenzakt, daar blijft liggen en vervolgens urenlang met de lier naar het dal wordt gesleept, is in de zin van de levensmiddelenwetgeving allang geen vers karkas meer. Het vlees blijft warm, de maaginhoud verspreidt zich, bacteriën werken ongeremd door. Wat in het gereguleerde slachthuis als kadaver zou worden afgevoerd, belandt vanuit de recreatieve jacht als zogenaamd wildbraad op het bord of in de verkoop. Aan de commerciële vleesproductie legt de wetgever de hoogste hygiënenormen op, aan de recreatieve jacht zo goed als geen.

Vrijgave van kaliber als deuropener voor een bredere wetsherziening

In het centrum van Hefti's politieke agenda staat de zogenaamde kalibervrijgave. Tot nu toe schrijft de Bündner jachtwet bij de hooglandjacht een minimumkaliber voor. Volgens een deel van de recreatieve jagers zou deze eis moeten vervallen. Wie zich met een dergelijke herziening inlaat, opent echter het hele wettelijke kader. Hefti weet dit en noemt in het portret de vogeljacht als datgene wat hij tegen correcties wil verdedigen. De bijzonder omstreden praktijk zou dus juist verdedigd moeten worden op het moment dat de wet sowieso ter discussie staat.

Wie beslist wat toelaatbare kritiek is?

Hefti geeft zich naar buiten toe bereid tot dialoog. In werkelijkheid bepaalt hij echter van tevoren welke kritiek hij wil toelaten. Constructieve inspraak is belangrijk, zegt hij, maar moet op een bepaald niveau blijven dat het mogelijk maakt om elkaar daarna nog in de ogen te kijken. De boodschap is duidelijk: wie niet aan deze zelfopgelegde drempel voldoet, heeft niets te zoeken in het discours. Deze gatekeeping-reflex blijkt ook uit een van de weinige openlijke spitsen die Hefti toelaat. Bij omstreden punten wil hij zich sterk maken voor de recreatieve jagers, «opdat we niet door andersdenkenden worden overstemd». Wie als stem uit de jachtvreemde bevolking inspraak eist, is in deze lezing geen legitieme gesprekspartner, maar een te beteugelen bedreiging.

De strategie van de geruisloosheid, door de voorzitter zelf toegegeven

Tot nu toe was het kernwoord van het geruisloze doorregeren een lezing van buitenaf. In het portret bevestigt Hefti het nu zonder omhaal zelf: veel laat zich op de achtergrond regelen, zonder veel ophef. Vertaald betekent dat: zo stil mogelijk moeten de belangen van de recreatieve jagers worden doorgedrukt, voordat het bredere publiek er aandacht aan besteedt. Met ongeveer 6200 leden beschikt de vereniging over een aanzienlijke politieke hefboom. Aan het hoofd ervan staat nu een SVP-Grossrat die deze hefboom weet te bedienen. Het bestuur wordt tegelijk generationeel verjongd: met de boswachter Simon Zeltner (geboortejaar 1998) als schuttersmeester en de jurist Chaspar Vital (geboortejaar 1989) als financieel directeur stelt de lobby zich op de langere termijn in.

Vrouwen in het bestuur: diversiteit als PR-instrument

Opvallend prominent geplaatst: in het portret de verwijzing dat met Martina Just (wildbiologie) en Sarah Luisa Cadotsch (public relations) twee vrouwen in het zevenkoppige centrale bestuur meewerken. Hefti spreekt van een verrijking, de «Südostschweiz» maakt er meteen in de aanhef een centrale boodschap van. Het loont de moeite om hierbij stil te staan: uitgerekend de public relations, dus de taak om het imago van de recreatieve jacht bij een steeds kritischere bevolking op te poetsen, ligt in vrouwelijke handen. Diversiteit wordt hier minder als gelijkwaardige deelname geënsceneerd dan als communicatief instrument van een lobby die voelt dat ze haar acceptatie in het kanton actief moet verdedigen.

Trofeeënmentaliteit in een moderne verpakking

In het portret levert Hefti zelf een opmerkelijk beeld van zijn praktijk. Wie de trofee al voor het schot aan de muur ziet hangen, heeft verloren. Bedoeld wordt een houding van nederigheid tegenover het wild. In werkelijkheid onthult de zin echter dat de trofee als eindproduct vanzelfsprekend wordt meegedacht, alleen dan met het nodige fatsoen. De enscenering als bescheiden, met de natuur verbonden werker overlapt een praktijk die wilde dieren tot buit en sieraad verklaart.

Wat er op het spel staat

Een versoepeling van de kaliberregel, het vasthouden aan de vogeljacht en een voorzitterschap dat publieke kritiek volgens zelf gestelde maatstaven wil filteren, zijn geen detailkwesties. Ze raken direct aan hoe Graubünden met zijn wilde dieren omgaat en hoever de recreatieve jacht haar spelregels tegen de wil van een groeiende meerderheid mag doorzetten. Hefti's verkiezing is in dat opzicht minder een personeelskwestie dan een politiek signaal: de Bündner recreatieve jacht wapent zich tegen groeiende kritiek vanuit de bevolking en tegen de eis voor meer dierenrechten.