Jachthonden – slachtoffers van de recreatieve jacht

Wanneer schoten klinken, jachthoorns weerklinken en honden opgejaagd blaffen, heerst er een noodtoestand: de gehele Dierenwereld wordt in angst en verwarring gestort.

Voor Wilde dieren betekent de recreatieve jacht vaak een kwellend sterven. Aangeschoten dieren slepen zich in paniek door het bos, terwijl jachthonden hen opjagen of zelfs nog levend stukken vlees uit hun lichaam scheuren.

Maar ook de jachthonden zelf zijn slachtoffer van deze traditie. Velen van hen slijten hun leven opgesloten in kooien, op balkons of zelfs in kelders, zonder diervriendelijke beweging, zonder aansluiting bij een gezin. Hun enige «afleiding»: de recreatieve jacht. Daar moeten ze door doornen en struikgewas, het koude water in of op bloederige zoektochten. Niet weinigen raken gewond, sommigen verdwijnen spoorloos of sterven.

Bij de training heerst vaak hardheid in plaats van zorg. Trappen, aan de oren trekken of het toebrengen van pijn zijn niet alleen grof, maar volgens de Dierenwelzijnswet ook verboden. Toch worden jachthonden op veel plaatsen met geweld «gevormd», helemaal in de geest van een traditie die hen als pure werkhonden beschouwt, wier waarde uitsluitend wordt afgemeten aan hun prestaties.

De realiteit is brutaal: waar zogenaamd «consequentie» en «discipline» worden geëist, lijden gevoelige levende wezens onder een systeem dat geweld bagatelliseert en dierenleed voor lief neemt.

De recreatieve jacht is geen romantisch gebruik, het is oorlog tegen wilde dieren en kwelling voor honden.

Dossier: Jacht en dierenwelzijn