Alexander Schwab: recreatieve jager tegen dierenrechten

Op internet circuleert sinds kort een interview met de Zwitserse recreatieve jager en visser Alexander Schwab.

Titel: «Soortenbescherming en dierenrechten zijn onverenigbaar». Het interview is gemaakt en bewerkt door de Deutscher Jagdverband.

Op het eerste gezicht is de titel al volslagen onzin. Is er een wetenschappelijk of empirisch bewijs voor deze titel? Nee, dat is er niet. Er wordt alleen gesuggereerd dat soortenbescherming een zaak van jagers is.

Historisch gezien zou bijvoorbeeld de titel: «Jagers en soortenbescherming zijn onverenigbaar» treffender zijn. Het waren en zijn altijd ook jagers die aantoonbaar daadkrachtig meehielpen om diersoorten uit te roeien. Dat is een van de redenen waarom in 1974 in de het kanton Genève een jachtverbod voor de pseudo-jagers werd ingevoerd of waarom er jachtwetten bestaan.

De instinctief-impulsieve jager Alexander Schwab projecteert het onvermogen van zijn soortgenoten op anderen. Je krijgt de indruk dat armzalige recreatieve jagers niet alleen gekweld worden door vergevorderde achtervolgings- en waanvoorstellingen (de gedwongen wereldwijde invoering van veganisme), maar ook nog lijden aan schizofrene en ernstige psychopathische stoornissen.

Jagers noemen zichzelf in hun zelfoverschatting ook dierenbeschermers en gaan daarmee zendingswerk verrichten, hoewel rechters onlangs hebben geoordeeld: Jagers zijn geen dierenbeschermers.

Uiteindelijk zijn de opstellers van het interview slechts een minderheid van achterhaalde en militante recreatieve jagers en vissers.

Verantwoordelijke, ethische mensen met moraal, die in het heden zijn aangekomen, dragen bovendien kleding en geven daarmee het goede voorbeeld. Bont hoort bij de dieren.

DJV-INTERVIEW MET ALEXANDER SCHWAB: „SOORTENBESCHERMING EN DIERENRECHTEN ZIJN ONVERENIGBAAR“

Over filosofische benaderingen van de verhouding tussen mens en dier en de gevolgen voor jacht en soortenbescherming sprak de DJV met de Zwitserse publicist Alexander Schwab. Het interview geeft een inkijk in de bizarre gedachtewereld van de dierenrechtenbeweging.

Dierbevrijding, dierenrechten en dierenbescherming: inmiddels zijn er veel theorieën die zich bezighouden met de vraag hoe mensen de dieren op deze planeet een beter of rechtvaardiger leven zouden kunnen geven. Drijvende kracht zijn vooral filosofen, die sinds de late jaren zeventig de zaak van de dieren ideëel aanwakkeren. De dierenrechtenbeweging is een verzamelplaats van de meest uiteenlopende levensbeschouwelijke stromingen, maar de wezenlijke praktische eisen blijven gelijk: dieren hebben recht op leven, vrijheid en het nastreven van geluk. Het consequente gevolg is het streven om elk gebruik van dieren af te schaffen, want dat raakt en schendt altijd hun vermeende rechten. Dat neemt niet weg dat het geluksstreven van wolf en ree nauwelijks met elkaar te verenigen is. Maar er is nog het idee van „Paradise Engineering“, oftewel de genetische manipulatie van vleeseters. Hoe wijd de gedachten van de dierenrechtenbeweging al verspreid zijn, legt de Zwitserse publicist Alexander Schwab uit in het DJV-interview.

DJV: Verbod op circusdieren, inbraken in stallen of anti-jachtdemonstraties: welke eigenlijke doelen streeft de dierenrechtenbeweging na?

Alexander Schwab: Het doel van de dierenrechtenbeweging is om elk gebruik van dieren af te schaffen. Daartoe behoren vanzelfsprekend ook de jacht, de dierlijke landbouw of dierentuinen – en de afgedwongen wereldwijde invoering van het veganisme. De consequente doorvoering van dierenrechten zou ook betekenen dat bijvoorbeeld de opleiding van blindengeleidehonden niet langer mogelijk zou zijn, omdat geen enkele hond uit vrije wil een blindengeleidehond wordt. En zo heeft de dierenrechtenfilosoof Klaus Petrus consequent verklaard dat de opleiding van een blindengeleidehond gelijkstaat aan de slavernij van een mens. Hetzelfde geldt natuurlijk voor lawine-, politie- en jachthonden.

Opmerking van Wild beim Wild: Het gaat veeleer om onrechtvaardigde uitbuiting. Mensen kunnen kiezen en hebben een ethische en morele verantwoordelijkheid jegens degenen die bescherming nodig hebben.

Hoe wijdverspreid is de filosofie van de dierenrechtenbeweging al?

De ene dierenrechtenfilosofie bestaat niet, maar wel de dierenrechtenbeweging, die hoofdzakelijk wordt gedragen door filosofen, theologen, sociologen, psychologen en juristen.  Door de jaren heen heeft zij vanuit de universiteiten de weg gevonden naar politieke adviesorganen en ethische commissies. Daar heeft zij aantoonbaar grote invloed, wat niet alleen blijkt uit de vormgeving van jachtwetten, maar ook uit de EU-grondwet, waar dierenrechten in beginsel zijn vastgelegd via het Verdrag van Lissabon.

Opmerking van Wild beim Wild: Een geweldige en eigentijdse verworvenheid. Jagers hebben geen positieve creativiteit of visies die relevant zijn.

En hoe ziet het eruit in Zwitserland?

In Zwitserland is de “waardigheid van het dier” verankerd in de grondwet, wat eveneens een groot succes van de dierenrechtenbeweging is. Dit waardigheidsconcept zou, naar de wens van enkele leden van de betreffende ethische commissie, ook op planten moeten worden toegepast, waardoor tomatenspaghetti een moreel probleem zou worden. Ook het huidige initiatief in het kanton Zürich, dat tot doel heeft de burgerjacht (volksjacht, milities jacht) af te schaffen, is dierenrechtelijk gemotiveerd – de initiatiefnemers hadden de benodigde 6000 handtekeningen in een mum van tijd bij elkaar. Even probleemloos verliep de handtekeningenactie voor het initiatief “Grondrechten voor mensapen” in het kanton Basel-Stad.

Opmerking van Wild beim Wild: Bravo! De initiatiefnemers verdienen onze welgemeende dank.

Volgens dierenrechtenactivisten hebben dieren recht op leven, vrijheid en het nastreven van geluk. In het echte leven eet de wolf echter het ree en brengt de wasbeer de oehoe in gevaar. Hoe zit het dan met de rechten van dieren?

Het is een vorm van intellectuele welvaartsverwaarlozing om ideologie boven de werkelijkheid te stellen. Wat zich in de natuur afspeelt draait in wezen om eten en gegeten worden en om voortplanting. De “geluksvoorstellingen” van dieren zijn sowieso niet met elkaar in harmonie te brengen. Het door de evolutie gegeven wolf-reedilemma laat zich “natuurlijk” niet oplossen. De dierenrechtenbeweging heeft grote moeite om de natuur te nemen zoals zij is. Dus ook om te accepteren dat de mens in zijn levensbasis moet handelen om te overleven.

Opmerking van Wild beim Wild: Argumentatief het allerlaagste niveau. Recreatieve jagers, de zelfbenoemde roofdieren, leven een cultuur van zinloos geweld. De ontkenning van de werkelijkheid door recreatieve jagers en hun verenigingen, samen met de lobby die de jagers dient, is diep vijandig tegenover schepselen, dieren en het leven zelf. Bovendien zonder empathie, zonder moraal en zonder enige ethiek. Het is niet alleen de mening van dierenrechtenactivisten dat dieren recht hebben op leven, vrijheid en het nastreven van geluk. Die kennis heeft ieder kind intuïtief. Jagers verstoren, manipuleren, mishandelen enzovoort voortdurend de natuur, omdat ze haar intellectueel en spiritueel niet goed kunnen bevatten. En ja, de bewuste mens moet handelen: ethisch, geweldloos en verantwoordelijk. Geweldloosheid onderscheidt de beschaafde mens van het roofdier in de dierenwereld. De meeste dieren eten veganistisch en zijn vredelievend.

En hoe wil de dierenrechtenbeweging dit dilemma oplossen?

Filosofisch bekeken kan ze het niet oplossen, want de evolutie kun je niet buitenspel zetten met wishful thinking en haarkloverij op nanoniveau.

Opmerking van Wild beim Wild: Onnodige polemiek. Wil en moet de dierenrechtenbeweging dit dilemma eigenlijk wel oplossen?

Er bestaat immers ook het concept van “Paradise Engineering” …

Precies. De Britse filosoof David Pearce is ervan overtuigd dat we het lijden in de wereld volledig zouden kunnen laten verdwijnen door roofdieren genetisch om te programmeren tot planteneters en zo paradijselijke toestanden te creëren: de wolf graast vreedzaam naast het ree. De technische voorwaarden daarvoor zijn volgens Pearce al aanwezig. Dat zijn gevaarlijke almachtsfantasieën. Dat is de stof waar nachtmerries van gemaakt zijn.

Opmerking van Wild beim Wild: Elke scheet wordt in het interview verwerkt.

De federale regering heeft zich in internationale verdragen verplicht tot het behoud van de biologische diversiteit. Hoe moet soortenbescherming er in de ogen van de dierenrechtenbeweging uitzien?

Geen idee, daarvoor zou u een dierenrechtenfilosoof moeten raadplegen. Voor vooraanstaande denkers van de dierenrechtenbeweging staat het recht op leven van het individuele dier boven alle economische of ecologische belangen. Dat betekent in wezen het einde van alle jachtingrepen in het cultuurlandschap. In deze zelfregulatieromantiek worden als concessie aan de realiteit enkele uitzonderingen gemaakt, bijvoorbeeld noodweer of het behoud van een soort voor volledige uitroeiing. Pas dan zijn ingrepen dus gerechtvaardigd, wanneer het huis al in lichterlaaie staat. Zou een lawinebeschermend bos in gevaar komen door edelherten die aan bomen knabbelen, dan stond het recht op leven van individuele dieren boven het doel om het beschermbos te behouden, want het edelhert wordt niet met uitroeiing bedreigd. De realiteitsontkenning van de dierenrechtenbeweging is diep mensonvriendelijk. Bovendien staan de genoemde en andere uitzonderingen, nauwkeurig beschouwd, haaks op het fundamentele recht op leven van een individueel dier. Soortenbescherming en dierenrechten zijn onverenigbaar.

Opmerking van Wild beim Wild: Een volledig verblinde oorzakenanalyse. Jagers houden en fokken al tientallen jaren edelherten in het bos. Het bos is een eerder atypisch leefgebied voor een weidedier. Zodra lynx en wolf helpen de populaties te reguleren, zijn de ontmaskerde jagers de eersten die daartegen stemming maken, omdat ze niet meer mogen doden. Roofdieren worden door jagers bestreden tot en met stroperij (wat niet alleen de vakmensen bij de bosbouw ergert) en niet door de dierenrechtenbeweging. Jagers zijn een totale mislukking, niet alleen op het gebied van wildbeheer. Behalve primitief erop los slaan kennen jagers, in tegenstelling tot de gewone bevolking, geen conflictoplossing.

Filosofen van de dierenrechtenbeweging hebben duidelijk uiteenlopende benaderingen. Wat zijn de oorsprongen en wat zit hier eigenlijk achter?

Alexander Schwab: Het is belangrijk te weten dat de dierenrechtenbeweging uit twee verschillende filosofische denkmodellen bestaat: dierenbevrijding en dierenrechten. Tussen voorstanders van dierenrechten en voorstanders van dierenbevrijding gaapt een oneindig diepe filosofische kloof. Die kloof is echter zo smal dat zij zonder problemen samen aan hetzelfde zeel kunnen trekken en de dierenrechtenbeweging vormen, die zich uitspreekt tegen elk gebruik van dieren.

Opmerking van Wild beim Wild: Jagers reageren altijd met tegenzin op initiatieven van het gezonde verstand. Dier- en soortenbeschermers hebben binnen de jacht voor meer bescherming van wilde dieren gezorgd. Denk aan de afschaffing van de klemmen of het verbod op vogeljacht met lijmstokken, enzovoort. Het gezonde verstand was en is de drijvende kracht achter de beperking van de jachttijden en de vermindering van het aantal bejaagbare soorten. Om de uitroeiing van diersoorten te voorkomen, hebben dierenbeschermers de jagers de morele verplichting tot verzorging en hegging opgelegd. De ethiek van jagers (voor zover die al bestaat) loopt traditioneel altijd achter de tijdgeest aan.

Momenteel vinden er op federaal en kantonaal niveau herzieningen van de jachtwet plaats. Daarbij is weer heel duidelijk te zien wie zich inzet voor dier- en soortenbescherming, bijvoorbeeld zodat dierenbeulerige jachtmethoden zoals de drijfjacht, de drukjacht of de holenjacht worden verboden, en wie zich daartegen verzet. Feit is: zonder voorstanders van dierenrechten en dierenbeschermers zou er geen bovengrens zijn aan de jagersonzin en de uitbuiting van de dierenwereld. Jagers moeten strak aan de lijn worden gehouden.

Wat schuilt er achter dierenbevrijding?

Peter Singer publiceerde in 1975 het boek „Animal Liberation“ (De bevrijding van de dieren) en daarmee was de dierenrechtenbeweging van de ene dag op de andere geboren. Zijn filosofie laat zich als volgt schetsen: alle wezens die kunnen lijden hebben belangen. Die moeten in aanmerking worden genomen, ongeacht of het om mens of dier gaat. Cruciaal voor het begrip: alleen het vermogen om te lijden telt; wat niet lijdt, heeft geen belangen en hoeft moreel niet te worden meegewogen. De filosofie van Peter Singer is niet gebaseerd op rechten, maar op een afweging van belangen in verband met het vermogen om te lijden. Toch spreekt Singer over „rechten”, omdat „rechten”, zoals hij zegt, propagandistisch nuttig zijn.

Een morele waarde voor mens, dier en milieu. Wat betekent dat?

Een steen kan niet lijden, dus is hij moreel volstrekt waardeloos, en dus is ook ons milieu waardeloos, omdat het niet kan lijden. Lijken kunnen niet lijden, dus is seks met lijken voor Peter Singer in principe geen moreel probleem. Een vlinder, waarvan wordt aangenomen dat hij niet lijdt, mogen we vangen en naar believen mishandelen – wat niet lijdt, is moreel waardeloos.

Opmerking van Wild beim Wild: Argumentatief het allerlaagste niveau. De uitspraken van Peter Singer zijn zijn persoonlijke mening, áls hij het al zo bedoeld heeft en de heer Alexander Schwab feiten en meningen niet weer door elkaar haalt. Filosofie laat zich niet algemeen geldig definiëren, omdat iedereen die filosofeert zijn eigen kijk op de dingen ontwikkelt. Er zijn daarom bijna net zoveel mogelijke antwoorden op gestelde vragen als er filosofen zijn. En dienovereenkomstig nog meer dwaze antwoorden van pseudojagers.

Zijn er dan geen verschillen tussen mensen en dieren?

Nee, die grens is opgeheven. Mens en dier worden alleen vanuit het oogpunt van lijdensvermogen beschouwd en zo moreel "beoordeeld". De belangenafwegingen van Singer geven niet vooraf de voorkeur aan de mens en zijn moeilijk te volgen. Zo geldt voor Singer dat een zieke mens, bijvoorbeeld een alzheimerpatiënt, geëuthanaseerd mag worden, maar een gezonde kip recht heeft op een natuurlijke dood.

En wat hebben de dierenrechtenactivisten te zeggen?

Dierenrechtenactivisten beroepen zich daarentegen op Tom Regan en zijn boek "The Case for Animal Rights" (Het pleidooi voor dierenrechten, 1983): elk levend wezen dat een bepaalde vorm van bewustzijn heeft, is een "subject van een leven". Vanuit dit uitgangspunt leidt Tom Regan de rechten voor dieren af. Dierenrechten zijn individuele rechten – een school haring kan bijvoorbeeld geen rechtsdrager zijn, omdat zij geen "subject van een leven" is. Hetzelfde geldt voor het milieu en de biodiversiteit. Dat betekent dat we ook in de dierenrechtenfilosofie geen morele verplichting hebben jegens onze levensgrondslag! Dat heeft iets zelfdestructiefs. Voor Tom Regan en zijn aanhangers speelt het lijden van de dieren geen rol. Het gaat uitsluitend om de rechten van de dieren.

Opmerking van Wild beim Wild: De basis voor dierenrechten wordt vaak gevormd door ethische concepten die ervan uitgaan dat dieren in staat zijn te lijden en pijn te voelen.

En hoe verhoudt de klassieke dierenbescherming zich tot de ideeën van de dierenrechtenbeweging?

De basis van de dierenbescherming bestaat tegenwoordig uit een bundel van uiteenlopende ideeën uit heden en verleden. De traditionele dierenbescherming is geen radicale ideologie om de wereld te verbeteren, zoals de filosofieën van dierenbevrijding en dierenrechten dat wel zijn, en laat zich in één zin samenvatten: "Kwel nooit een dier voor de grap, want het voelt de pijn net als jij." Hier staan de passieve beschermingsgedachte en het voorkomen van lijden centraal.

Dierenbescherming en dierlijk gebruik: gaat dat samen?

De  traditionele dierenbescherming staat positief tegenover het gebruik en ook het eten van dieren door de mens, zij het met inachtneming van bepaalde normen en voorwaarden. Zo moeten landbouw- en huisdieren bijvoorbeeld diergericht worden gehouden. Een blindengeleidehond is voor de traditionele dierenbescherming in principe geen probleem. Als het om soortbescherming gaat, handelt men pragmatisch, hoewel ook de dierenbescherming in beginsel op individuele dieren is gericht.

Is er dus een strikte scheiding tussen dierenbescherming en de dierenrechtenbeweging?

Misschien nog 20 jaar geleden. De dierenbescherming neemt steeds meer taal en inhoud van de dierenrechtenbeweging over en richt zich steeds meer op een actief principe: het welzijn van dieren. De grote dierenbeschermingsorganisaties bewegen zich vandaag duidelijk in de richting van dierenrechten of zijn daar al, en omgekeerd verschuilen de aanhangers van de dierenrechtenbeweging zich vaak achter dierenbeschermingsargumenten. Zo ontstaan hybride standpunten met grote praktische reikwijdte, zoals de waardigheid van het dier in de Zwitserse Bondsgrondwet en artikel 13 in het Europese verdrag, waarin het "welzijn van dieren" in beginsel is vastgelegd.

Opmerking van Wild beim Wild: Hopelijk gaan dierenwelzijn, dierenrechten, ethiek en moraal de heer Alexander Schwab niet totaal tegen de borst stuiten. Psychopathie is een ernstige persoonlijkheidsstoornis die bij de betrokkenen gepaard gaat met een grotendeels of volledig gebrek aan empathie en geweten. Psychopaten zijn op het eerste gezicht charmant en weten oppervlakkige relaties op te bouwen. Daarbij zijn ze soms zeer manipulatief om hun doelen te bereiken. Vaak ontbreekt het psychopaten aan langetermijndoelen; ze zijn impulsief en onverantwoordelijk.