Recreatieve jager schiet vertrouwelijke eend dood

Bij de Rosenthaler Weiher leefde de afgelopen jaren een zeer vertrouwelijke eend. Ze liet zich aaien en bezorgde wandelaars veel plezier.

Daar is nu een einde aan gekomen. Op Driekoningen werd de eend, die hier niet inheems was, doodgeschoten.

Tussen Münchwilen en Rosental, onopvallend vlak naast de Murg, ligt de Rosenthaler Weiher. Een thuis voor vis en vogels midden in een natuurreservaat. Op maandag ontving de WN een ingezonden brief van Simone Meyer uit Münchwilen met als titel: «In memoriam van een eend». Daarin beschreef ze een eend die in onze regio weliswaar niet inheems was, maar zich hier had gevestigd. Het bijzondere aan haar: «Ze was tam», zegt Simone Meyer. Ze ging naast bezoekers op het bankje zitten en liet zich zelfs aaien. «Ze bezorgde de wandelaars, jong en oud, altijd veel plezier», aldus de 54-jarige. Sinds Driekoningen is daar een einde aan gekomen.

De eend was een neozoön

Vlak voor het donker werd, was Meyer die zaterdag te paard onderweg, langs de vijver, richting Wängi. Plotseling hoorde ze twee schoten. «Iets verderop kwam ik de twee recreatieve jagers tegen, samen met hun hond. Aan hun voeten lag de dode eend.» Die tamme, vrolijke eend met een donker lichaam en een witte kop. Onmiskenbaar naast de inheemse wilde eenden die anders in de vijver zwemmen. «Ik dacht: dit kan toch niet waar zijn», herinnert Simone Meyer zich. Ze vroeg waarom de eend had moeten sterven. Het antwoord: «Ze is een vreemdeling en een onruststoker voor juist die andere wilde eenden.» Dat bevestigt de verantwoordelijke recreatieve jager Christian Mussak. Hij had de eend geschoten. Aan de telefoon zei hij kort en bondig: «De eend was een neozoön. Ze verdreef inheemse soorten en maakte hun nesten kapot.» Veel meer wilde hij over het onderwerp niet zeggen. Alleen dat hij de jachtvergunning heeft, dat de eendenjacht legaal is en dat er momenteel geen beschermde periode voor de dieren geldt.

«Mensen moeten weten wat er gebeurd is»

Simone Meyer begrijpt de argumenten van de recreatieve jager, maar kan ze niet helemaal volgen. Ze vindt dat men het ook aan de natuur zelf had kunnen overlaten. «Ze was hier zeker al vijf jaar, misschien zelfs nog langer. Men had moeten afwegen en zich moeten afvragen of een afschot echt nodig was.» Ze vraagt zich af of er voor het tamme dier geen andere oplossing had kunnen worden gevonden, als het echt zo'n onruststoker was. Daar is het nu echter te laat voor. Meyer is er zeker van dat het ontbreken van de 'Weisskopfadler', zoals de tamme eend door een aantal wandelaars liefdevol werd genoemd, zal opvallen. Ze wil niet dat mensen zich afvragen wat er met haar is gebeurd. «Dat zou ik mezelf ook afvragen als ik de eend lange tijd niet meer bij de vijver zou zien. Daarom heb ik de lezersbrief geschreven. Mensen moeten weten wat er gebeurd is», zegt ze in de Wiler Nachrichten. Meer over dergelijke gevallen onder criminaliteit en recreatieve jacht.