Kritiek op de bontmarkt Mörel-Filet
Hoe dergelijke evenementen traditie, commercie en dierenleed met elkaar verbinden.
Kritiek op bont-, pels- en trofee-evenementen in Zwitserland, bij wijze van voorbeeld aan de hand van de traditionele bontmarkt in het Boven-Wallis in Mörel-Filet (VS) van 28 februari 2026.
Wilde dieren zijn geen handelswaar voor vermaak, prestige en commercie.
IG Wild beim Wild bekritiseert bont-, pels- en trofee-evenementen in Zwitserland ten scherpste af. Dergelijke evenementen presenteren jaar na jaar gedode wilde dieren als trofeeën, decoratiestukken en handelswaar. Hiermee wordt een omgang met wilde dieren genormaliseerd die niet meer van deze tijd is en duidelijk indruist tegen de maatschappelijke verwachtingen op het gebied van dierethiek en respect voor medeschepselen.
De organisatoren verkopen deze evenementen als het in stand houden van tradities en als bijdrage aan de zogenaamde hegen. In werkelijkheid staan gedode wilde dieren centraal, waarvan de lichaamsdelen worden opgemeten, beoordeeld, bekroond of als waar verhandeld. Deze praktijk bevordert een verouderde trofeeëncultuur waarin niet het dier als voelend individu telt, maar de jachtprestatie en de grootte van geweien, hoorns of andere «succestekens».
Bijzonder stuitend is dat dergelijke evenementen daarnaast dienen als marktplaats voor de handel in vellen. Daarbij worden vossenvellen en andere huiden opgekocht, beoordeeld, deels bekroond of verloot. Deze handel verbergt het leed dat achter elk afzonderlijk vel schuilgaat, en draagt ertoe bij wilde dieren als grondstof te beschouwen. Terwijl de politiek en de samenleving stappen zetten richting beperking van de bonthandel, wordt in Zwitserland nog steeds een gecommercialiseerde vorm van hobbyjacht gevierd die ethisch nauwelijks te verantwoorden is.
Dergelijke markten zijn geen folklore, maar onderdeel van een systeem dat dierlichamen tot waarde maakt. Wanneer vellen tegen stukprijzen worden verhandeld, wordt dierenleed een rekensom. Juist deze logica is onverenigbaar met een modern begrip van wildbescherming .
IG Wild beim Wild wijst er bovendien op dat de getoonde jachtpraktijk vaak een verfraaid beeld schetst. In werkelijkheid behoren misschoten, gewonde dieren en lange lijdenswegen tot de dagelijkse realiteit van de hobbyjacht. Deze aspecten worden bij dergelijke evenementen noch aan de orde gesteld, noch door de verantwoordelijken openlijk gecommuniceerd. De bewering dat trofeeëntentoonstellingen dienen voor de toestandsanalyse van de wildbestanden is nauwelijks houdbaar. Wetenschappelijk onderbouwde monitoringinstrumenten hebben geen tentoongestelde schedels en geweien nodig, die primair dienen voor zelfprofilering. Trofeeën zijn een materiële uitdrukking van gedode wilde dieren, waarvan de afschotkwaliteit, het nazoeken en het lijden in het officiële beeld nauwelijks voorkomen.
Vanuit het oogpunt van dierenwelzijn is het bovendien zorgwekkend dat kinderen en jongeren naar dergelijke evenementen worden gebracht, zonder dat hun een respectvolle en eigentijdse omgang met wilde dieren wordt bijgebracht. In plaats van kennisoverdracht staat een spektakel centraal dat geweld bagatelliseert en een geromantiseerde jachtwereld propageert.
Wapenhandelaren, optiekfabrikanten, jachtaccessoires, jachtreizen, verlotingen van afschotmogelijkheden in het buitenland: er ontstaat een jachtindustrieel geweldssysteem, waarin afschot en dierenlichamen deel uitmaken van een vermarktingssysteem.
Wie zinloos doodt, beschermt niet, en de beschaafde samenleving heeft er niets aan. Hobbyjagers zorgen dus niet voor gezonde of natuurlijke wildstanden, en zeker niet met hun afschuwelijke vossenjacht. Dergelijke evenementen roepen geregeld vragen op over ethische aspecten, vergunningspraktijk en publieke uitstraling, en het wordt tijd dat ze politiek en maatschappelijk eindelijk fundamenteel worden getoetst.
De IG Wild beim Wild roept verantwoordelijken in gemeenten, steden en kantons op om dergelijke evenementen grondig te heroverwegen. Een beschaafde samenleving heeft geen wedstrijden nodig waarbij dode wilde dieren als prestaties worden gepresenteerd, en ze heeft geen markt nodig waarop pelzen als willekeurige handelswaar worden verschoven. Wat nodig is, is daarentegen een respectvol begrip van wilde dieren, een vakkundig onderbouwde wildecologie en een afkeer van de hobbyjacht.