Nedersaksen: aanvraag voor jachtrechtelijke jachtvrede

Voor deze dier- en natuurvrienden is het onverdraaglijk dat recreatieve jagers op hun terrein jagen – en dan nog het liefst op de plekken die speciaal als toevluchtsoord voor de dieren zijn aangelegd.

Als vegetariërs wijzen Tamara D. en haar levenspartner het doden van dieren af. Begin 2020 dienden de grondeigenaren een aanvraag in voor jachtrechtelijke ontheffing van hun terrein. Lees hier hun verslag:

Ons terrein wordt omzoomd door akkers en een klein beekje, waarachter een bosje ligt – daarom zijn er rond en op ons terrein vaak de meest uiteenlopende dieren te zien: reeën, fazanten, hazen, vossen, patrijzen en nog veel meer. Daarom bewerken we al jaren alleen dat deel van ons terrein dat we zelf echt willen gebruiken. Op de ruime resterende derde van ons terrein mag alles vrij groeien, woekeren en verwilderen zoals het wil, zodat de dieren in deze hoeken onderdak en voedsel vinden.

Onze verhouding met de jagers was nooit bijzonder goed, want enkele jaren geleden hebben zij onze hond doodgeschoten zonder zich daar ook maar voor te verontschuldigen. Los van deze ingrijpende gebeurtenis zijn we echter in het algemeen tegen het jagen op en doden van dieren, en leven we daarom al ruim twee jaar vegetarisch – zelfs de muizen die in ons huis verdwalen worden niet gedood, maar telkens geduldig door ons met levend-vangende vallen gevangen en buiten in vrijheid gesteld.

Steeds weer zijn er jagers die zowel op ons terrein jagen als vanaf de aangrenzende akkers of uit het bosje op ons terrein schieten – en dan met name op de hoeken die we speciaal voor de dieren vrij laten groeien, zodat zij die eigenlijk als onderdak kunnen gebruiken. Telkens opnieuw hebben we het gesprek met de jagers gezocht, omdat we het zo verschrikkelijk vinden dat zij juist deze hoeken in het vizier nemen – want wij willen de dieren helpen en ze niet de dood in sturen.

Bovendien hebben we opnieuw een hond die zich vrij op ons terrein kan bewegen en dat eigenlijk ook moet kunnen – alleen werden we vaak niet vooraf door de jagers gewaarschuwd dat ze vanaf de aangrenzende weilanden op ons terrein schieten. Zo kwam het een of meerdere keren voor dat onze hond en wijzelf buiten waren toen er plotseling op ons terrein werd geschoten – weliswaar altijd op een zekere afstand van ons woonhuis. Maar hoe moeten wij weten dat we ons met onze hond alleen binnen een bepaalde straal rond ons huis mogen ophouden, als we vooraf niet worden gewaarschuwd dat er geschoten wordt?

In de late zomer van 2019 vond er een incident plaats dat voor ons de druppel was: de jagers schoten in het bos achter ons terrein en verwondden een fazant. Het dier stortte nog levend in het beekje dat ons terrein van het bos scheidt en sleepte zich met zijn laatste krachten aan de kant van ons terrein omhoog. Vanaf de andere oever van de beek bekogelden de jagers de fazant vervolgens zo lang met stenen tot het dier stierf. Daarna waadden ze door het beekje om het dode dier van ons terrein te halen. Het was gewoonweg wreed, en op dat moment wisten we definitief dat we iets moesten doen om ervoor te zorgen dat zoiets op ons terrein niet meer zou gebeuren.

Pas toen we ons daarna intensief met het onderwerp begonnen bezig te houden, stuitten we via de website www.zwangsbejagung-ade.de op de mogelijkheid van een jachtrechtelijke bevrijding van het terrein – daarvoor was ons helemaal niet bekend dat we zo'n aanvraag konden indienen. We hebben die vervolgens meteen ingediend – en hoorden daarna een goede twee maanden niets.

Nog voordat de jachtautoriteit zelf op onze aanvraag had gereageerd, kregen we bezoek van de recreatieve jager. Hij wist al van de aanvraag en wilde ons overhalen die in te trekken. Hoewel hij echt beleefd en vriendelijk was, voelden we ons toch erg geïntimideerd – want de jager vertelde ons dat er naast de aanvraagkosten nog aanzienlijke vervolg- en extra kosten op ons af zouden komen, dat de aanvraag vermoedelijk toch zou worden afgewezen, wat ons eveneens enkele honderden euro's zou kosten, en dat zijn recreatieve jagers-maten zich een deuk zouden lachen om ons, omdat onze poging zo belachelijk en tot mislukken gedoemd was. Hij bedoelde het alleen maar goed met ons, hij wilde ons onnodige kosten besparen, en in de toekomst wilde hij best een week van tevoren een briefje in onze brievenbus leggen, zodat we weten dat er weer geschoten zou worden. We moesten de aanvraag echt maar intrekken, in ons eigen belang.

Totaal onzeker bleven we na het gesprek achter; we wisten absoluut niet meer wat we moesten doen: de aanvraag handhaven of intrekken? Aan onze motieven was natuurlijk niets veranderd, maar helaas zouden we financieel ook niet in staat zijn om – zoals de jager had gedreigd – enkele duizenden euro's in de ontruiming van het terrein voor de jacht te steken.

We zijn heel blij dat we ervoor kozen om eerst rechtstreeks contact op te nemen met het initiatief Zwangsbejagung ade. We kregen namelijk snel antwoord en vooral de angst voor de aangekondigde enorme kosten werd weggenomen. Sindsdien staan we in contact met meerdere grondeigenaren die hun terreinen al met succes hebben aangemeld als jachtvrij en die ons bij elke vraag en elk probleem met raad en daad terzijde staan.

We hebben het verzoek niet ingetrokken en zullen dat ook niet doen, nu we weten dat de uitspraken van de recreatieve jager gewoonweg gelogen waren. Inmiddels hebben we ook een eerste antwoord van de jachtautoriteit ontvangen. Naast de reeds ingediende stukken over ons perceel wilde men nu ook dat we alle aan ons perceel grenzende eigenaren met voor- en achternaam en actueel adres aan hen doorgaven. Bovendien stelden ze onze motieven ter discussie: als we al jaren vegetarisch leven, waarom dienen we dan pas nu een verzoek in om jachtrechtelijke bescherming? Het antwoordschrijven voelde voor ons slechts als een poging om de zaak uit te stellen en ons vooral murw te maken. Maar we laten ons nu niet meer klein krijgen en hebben dankzij het kadaster al alle overige eigenaren achterhaald en in een uitvoerig antwoordschrijven nogmaals toegelicht waarom we erop staan dat ons perceel beschermd wordt.

Beide hebben we begin februari 2020 doorgegeven aan de jachtautoriteit en we zijn nu erg benieuwd hoe het antwoord van hen uitvalt en wat ze misschien nog zullen proberen om de zaak te rekken.

In elk geval weten we dat we niet zullen opgeven en dat we het verzoek erdoor zullen krijgen. We willen en zullen niet langer dulden dat er op ons perceel dieren worden gedood, en we zullen ervoor strijden dat dit in de toekomst ook niet meer gebeurt!»