Door de hel voor jouw glas koeienmelk

Dat is de slogan van een nieuw beeld van PETA Schweiz, geproduceerd door het Zürichse bureau Brandertainment.

Hierop presenteert de veganistisch levende moeder Anja Zeidler zich. Met een melkmachine op haar borsten en verder alleen bedekt met stro schreeuwt de influencer en activiste op de afbeelding wanhopig om haar pasgeboren kind, dat net bij haar wordt weggehaald. De poster moest in Zürich aandacht vestigen op het leed van koeien in de zuivelindustrie – het bevoegde beoordelingscomité vond het beeld echter te schokkend en verbood de actie. De dierenrechtenorganisatie bekritiseert deze beslissing scherp en publiceert het beeld nu via andere kanalen.

De zuivellobby maakt vaak reclame met beelden van schijnbaar gelukkige koeien op groene weiden, terwijl de dieren meestal opgesloten zitten in stallen en elk jaar opnieuw tegen hun wil kunstmatig bevrucht worden. Hun kalveren worden hen kort na de geboorte afgenomen – een verschrikkelijk vooruitzicht voor elke moeder. Het emotionele beeld toont een gruwelijk scenario, maar het weerspiegelt de trieste realiteit – het enige echt schokkende is dat de waarheid over de wreedheden in de zuivelindustrie gecensureerd zou moeten worden. Consumenten moeten weten wat er werkelijk achter deze producten schuilgaat.

Anja Zeidler

Leed van koeien in de zuivelindustrie

Net als menselijke vrouwen zijn koeien meestal negen maanden zwanger. Na de geboorte «produceren» zeproduceren» geven koeien ongeveer tien maanden lang melk in een hoeveelheid die voor het betreffende landbouwbedrijf economisch rendabel is. Om ervoor te zorgen dat de melkproductie constant hoog en dus winstgevend blijft, worden ze elk jaar opnieuw gedwongen kunstmatig geïnsemineerd. Hun kalveren worden hun meestal direct of kort na de geboorte afgenomen en in zogenaamde kalverboxen ondergebracht – vaak schreeuwen beide dagenlang na elkaar.

In de boxen krijgen de jonge dieren meestal onnatuurlijke vervangende voeding. De mannelijke kalveren worden vaak al na een paar maanden in het slachthuis gedood en als kalfsvlees verkocht; of ze worden voor goedkopere vetmesting naar het buitenland verkocht, waardoor ze gedwongen worden kwellende transporten te ondergaan. Vrouwelijke dieren daarentegen worden – net als hun moeders – uitgebuit voor de industrie. Zodra hun lichamen uitgeput zijn en hun «melkproductie» na ongeveer vijf jaar afneemt, worden ook zij – vaak met ontoereikende verdoving – in het slachthuis gedood. Hun natuurlijke levensverwachting ligt rond de 20 jaar.