Dierenmishandeling met Zwitserse hulp

Op 26 oktober 2024 werd in het Hessische Wehrheim (D-61273) een jaarlijks terugkerende drijfjacht van de jachtpachter en investeringsbankier dr. Walter Kuna gehouden, die al langer in de belangstelling staat van dierenbeschermers en jachttegenstanders.

Onder andere ook van vertegenwoordigers van Hunt Watch uit Zwitserland.

Voor de terecht bekritiseerde recreatieve jacht met jachthonden op wilde dieren wordt voor de zoveelste keer een Zwitserse recreatieve jager met een groot aantal drijfhonden ingezet. Volgens de website van Daniel Gerber, geboren in 1963, is hij landbouwer. Blijkbaar zijn dergelijke drijfhonden uit de plaatselijke omgeving in Hessen niet geschikt. De uren durende diertransporten in de krappe boxen kunnen een regelmatige kwelling zijn voor de jachthonden uit Zwitserland. Het is niet bekend welke grensovergangen Daniel Gerber telkens gebruikt voor de lange ritten naar het buitenland.

Deze ingezette drijfhonden van uiteenlopende rassen worden deels gefokt voor de jacht op eland, tijger en beer, en niet voor kleinere en minder weerbare wildsoorten zoals wilde zwijnen en reeën.

Toch worden deze hooglopende honden telkens weer op jachten ingezet, waarbij het tot duidelijke situaties komt waarin wilde dieren zwaar moeten lijden. De betreffende recreatieve jager geeft onder andere zelf trots inzicht op zijn drijfhonden-website in de dierenmishandelende en bij andere recreatieve jagers ten zeerste verguisde praktijken.

Op de beelden van Daniel Gerber is duidelijk te zien dat levende wilde dieren, omringd door een opgejaagde meute honden, doodsangsten moeten uitstaan. De eigenaar van de jachthonden kan het wilde dier vaak niet neerschieten, omdat de afstand tot zijn honden te gering is, en hij heeft zijn honden ook niet onder controle tijdens het gevecht. Dit terwijl hij zich vlak naast het schreeuwende wilde dier bevindt, dat onnodig onvoorstelbare stress, angst en lijden moet ondergaan. Dierengevechten zijn zowel in Duitsland als in Zwitserland volgens de dierenwelzijnswet strikt verboden.

In plaats van het dier zo snel mogelijk te doden met een 'koud wapen' (jagerstaal), dus een mes, geven recreatieve jagers er blijkbaar de voorkeur aan om volkomen onverstoord foto's en video's van de doodsstrijd te maken, waarmee ze vervolgens reclame maken op websites en sociale media. Recreatieve jagers vermeien zich telkens opnieuw in het lijden van een aangeschoten wild dier, dat door hun jachthonden wordt gemarteld. Dergelijke gevallen zijn geen uitzondering, maar de regel bij drijf- of drukjachten.

Tijdens de jacht eind oktober 2024 in de Duitse deelstaat Hessen kwam het opnieuw tot dergelijke taferelen – waargenomen en gedocumenteerd door meerdere tegenstanders van de jacht. De honden van Daniel Gerber waren erbij betrokken toen met name een wild zwijn zware kwellingen en doodsangsten moest doorstaan. Daarbij stootte het wilde dier meermaals angstige schreeuwen uit, die duidelijk te horen zijn in meerdere ter plaatse gemaakte video's. De doodsstrijd duurde meerdere minuten en bezorgde het getroffen wilde dier onnodig pijn en angst. Daarom werd er aangifte gedaan. Deze jachthonden waren niet onder controle, brachten het wegverkeer tussen Wehrheim en Pfaffenwiesbach in gevaar en doken zelfs ongecontroleerd op in de woonwijk Pfaffenwiesbach.

Waagt iemand het om in alle duidelijkheid te benoemen wat de recreatieve jagers en hun aanhangers werkelijk zijn – namelijk dierenbeulen – dan is de verontwaardiging in jachtkringen vaak groot.

Steeds weer belanden er aangiftes in de brievenbussen van tegenstanders van de jacht, die uiteindelijk allemaal in het niets verdwijnen. De tactiek daarachter: intimidatie. Maar dat is een misrekening, want de jagerij vergeet dat elke aangifte tegen tegenstanders van de jacht de aandacht voor de recreatieve jacht nog verder aanscherpt. De dierenmishandelende recreatieve jacht blijft in de belangstelling staan, en de samenleving zet zich steeds kritischer af tegen de militante jachtscene.

Juist recreatieve jagers hebben altijd het gevoel dat ze gelijk hebben wanneer ze met de waarheid worden geconfronteerd. Maar alleen omdat menige brutale en gewelddadige aanval op dieren door hen als legaal wordt beschouwd, betekent dat nog lang niet dat het geen dierenmishandeling betreft.

De genoemde recreatieve jager uit Baselland mag een deel van zijn honden niet legaal in Zwitserland laten jagen. Daarom promoot hij de jacht in het nabijgelegen buitenland, waar hij al zijn honden op andere dieren kan afsturen. In de jachtwereld geldt dit gedrag als pervers, verklaart Hunt Watch tot slot.