IG Wild beim Wild bekritiseert Zürichse pelsmarkt in Dinhard
Hoe zulke evenementen traditie, commercie en dierenleed met elkaar verbinden.
Kritiek op pels-, vacht- en trofeeënevenementen in Zwitserland, geïllustreerd aan de hand van de traditionele Zürichse pelsmarkt 2026 in Dinhard (ZH) op 28 februari 2026.
Wilde dieren zijn geen handelswaar voor vermaak, prestige en commercie.
De IG Wild beim Wild bekritiseert pels-, vacht- en trofee-evenementen in Zwitserland op de scherpst mogelijke wijze. Dergelijke evenementen presenteren jaar in jaar uit gedode wilde dieren als trofeeën, decoratieobjecten en handelswaar. Daarmee wordt een omgang met wilde dieren genormaliseerd die niet meer van deze tijd is en die duidelijk in strijd is met de maatschappelijke verwachtingen op het gebied van dierethiek en respect voor medeschepselen.
De organisatoren verkopen deze evenementen als het in stand houden van tradities en als bijdrage aan het zogenaamde wildbeheer. In werkelijkheid staan gedode wilde dieren centraal, waarvan de lichaamsdelen worden opgemeten, beoordeeld, bekroond of als waar verhandeld. Deze praktijk bevordert een verouderde trofeecultuur, waarin niet het dier als voelend individu telt, maar de jachtprestatie en de grootte van geweien, hoorns of andere «succestekens».
Bijzonder aanstootgevend is dat dergelijke evenementen daarnaast dienen als marktplaats voor de handel in vachten. Daarbij worden vossenvachten en andere huiden opgekocht, beoordeeld, deels bekroond of verloot. Deze handel verdoezelt het leed dat achter elke afzonderlijke vacht schuilgaat, en draagt ertoe bij dat wilde dieren als grondstof worden beschouwd. Terwijl de politiek en de samenleving stappen zetten in de richting van het beperken van de pelshandel, wordt in Zwitserland nog steeds een gecommercialiseerde vorm van hobbyjacht gevierd die ethisch nauwelijks te verantwoorden is.
Dergelijke markten zijn geen folklore, maar onderdeel van een systeem dat dierenlichamen verwaardt. Wanneer vachten tegen stuksprijzen worden verhandeld, wordt dierenleed een rekensom. Juist deze logica is onverenigbaar met een modern begrip van de bescherming van wilde dieren .
De IG Wild beim Wild wijst er bovendien op dat de getoonde jachtpraktijk vaak een opgepoetst beeld geeft. In werkelijkheid behoren misschoten, gewonde dieren en lange lijdenswegen tot de dagelijkse realiteit van de hobbyjacht. Deze aspecten worden bij dergelijke evenementen noch ter sprake gebracht, noch openlijk door de verantwoordelijken gecommuniceerd. De bewering dat trofeeshows dienen voor de analyse van de toestand van de wildstand, is nauwelijks houdbaar. Wetenschappelijk onderbouwde monitoringinstrumenten hebben geen tentoongestelde schedels en geweien nodig, die primair de zelfpresentatie dienen. Trofeeën zijn een materiële uiting van gedode wilde dieren, waarvan de afschotkwaliteit, het nazoeken en het lijden in het officiële beeld nauwelijks voorkomen.
Vanuit het oogpunt van dierenwelzijn is het bovendien zorgwekkend dat kinderen en jongeren naar dergelijke evenementen worden meegenomen, zonder dat hun een respectvolle en eigentijdse omgang met wilde dieren wordt bijgebracht. In plaats van kennisoverdracht staat een spektakel op de voorgrond dat geweld bagatelliseert en een geromantiseerde jachtwereld propageert.
Wapenhandelaren, fabrikanten van optiek, jachtbenodigdheden, jachtreizen, verlotingen van jachtafschoten in het buitenland: er ontstaat een jachtindustrieel geweldssysteem waarin afschoten en dierenlichamen deel uitmaken van een verkoopsysteem.
Wie zinloos doodt, beschermt niet, en de beschaafde samenleving heeft er niets aan. Hobbyjagers zorgen dus niet voor gezonde of natuurlijke wildbestanden, in het bijzonder niet met hun afschuwelijke vossenjacht. Dergelijke evenementen roepen regelmatig vragen op over ethische aspecten, vergunningspraktijk en publieke uitstraling, en ze dienen politiek en maatschappelijk eindelijk fundamenteel te worden herzien.
De IG Wild beim Wild roept verantwoordelijken in gemeenten, steden en kantons op om dergelijke evenementen grondig te heroverwegen. Een beschaafde samenleving heeft geen wedstrijden nodig waarbij dode wilde dieren als successen worden gepresenteerd, en ze heeft geen markt nodig waarop vellen als willekeurige handelswaar worden verhandeld. In plaats daarvan zijn een respectvol begrip van wilde dieren, een vakkundig onderbouwde wildecologie en een afkeer van de hobbyjacht noodzakelijk.