Appenzell Ausserrhoden: Stop het vossen- en dassenmassacre

Op zaterdag 23 november 2019 is in Appenzell Ausserrhoden de hoogjacht op herten en gemzen alsook de laagjacht op reeën afgesloten.

De reeënjacht duurde van 2 september tot 2 november. De beoogde afschotdoelstelling hebben de recreatieve jagers niet gehaald. Ter bescherming van de herbebossingen die zijn aangelegd om de bosschade door de storm Vaja in het gebied van Stein en Hundwil te herstellen, zal de wildbeheerder in het gebied van de beschadigde zones daarom nog enkele reeën afschieten. In totaal konden tot nu toe 444 reeën worden geschoten.

Bij de hertenjacht, die in twee jachtperioden werd gehouden van 2 tot 23 september en van 6 tot 11 november 2019, zijn 58 dieren afgeslacht. Dit is de hoogste edelherten-afschotcijfer in het kanton Appenzell Ausserrhoden sinds het begin van de jachtstatistiek in 1933. Daarnaast zijn tijdens de hoogjacht in het hele kanton nog 11 gemzen geschoten, schrijft het Amt für Raum und Wald.

Nog steeds open is de jacht op dassen (tot 15 januari 2020), wilde zwijnen (tot 31 januari 2020) alsook de aanzitjacht op steenmarters en zwarte kraaien (tot 15 februari 2020) en vossen (tot 29 februari 2020).

Feiten in plaats van jagerslatijn

In Zwitserland vindt in verschillende kantons tot diep in de winter (eind februari) de zogenaamde aanzitjacht plaats. Bij deze achterbakse jachtvormen worden vossen, dassen, marters enzovoort ook in de winterse noodtijd met voer (kattenvoer en hondenvoer, jachtafval, ingewanden enzovoort) gelokt, vertrouwd gemaakt en misleid, alleen om ze zinloos en voor het plezier te kunnen doden.

Wilde dieren laten vaak een goed zichtbaar pad achter, het zogenaamde 'pass'. Vandaar komt ook de uitdrukking aanzitjacht, waarbij jagers het dier opwachten op zijn wildwissel. Daarbij verschuilen recreatieve jagers zich om verschillende wilde dieren bij de door recreatieve jagers voorbereide voederplaatsen (aasplaats) neer te schieten (wanneer dan het roofdier komt).

Vanuit slaapkamers, maiensässen, jachthutjes uitgerust met een camouflagevenstertje wordt geschoten. Ongeacht of het de gezonde vadervos is of zelfs mogelijk de aanstaande moeder.

Het motto van de jagers “Alleen een dode vos is een goede vos" is minachtend tegenover dieren. Vossen zijn niet agressief en vallen mensen niet aan. Vossen zijn prachtige dieren. Van jacht kan hier werkelijk geen sprake zijn. De jagers profileren zich opnieuw als natuurvernietigers en dierenbeulen. Hierdoor wordt wildvraat veroorzaakt, wordt de dierenwelzijnswet overtreden en dat alles wordt ook nog eens door de belastingbetaler betaald.

Daarmee levert de jacht in Appenzell Ausserrhoden geen bijdrage aan het bereiken van een natuurlijk evenwicht tussen wild, bos en veld.

Voor vossen bestaat er geen wettelijke afschotplanning en bestandsopname. De jacht op vossen komt neer op een kortsluitecologie voor onvoldoende opgeleide jagers.

Voor IG Wild beim Wild is het niet zinvol om de kantons meer bevoegdheden te geven in de jachtwet – integendeel. Ze kunnen niet omgaan met de verantwoordelijkheid, zijn overbelast, zijn als recreatieve jagers en besluitvormers onvoldoende opgeleid en ze liegen. Bovendien hebben ze al genoeg vrijbrief. Actuele voorbeelden zijn bijvoorbeeld het diensthoofd Jacht en Visserij van het kanton Zürich, dat onlangs de nachtjacht op vossen heeft ingevoerd, met de bewering dat vossen hondsdolheid overdragen. Zoals we tegenwoordig weten, konden alleen diervriendelijke vaccinlokazen de terrestrische hondsdolheid overwinnen – deze wordt sinds 1998 in Zwitserland en in grote delen van Europa als uitgeroeid beschouwd!

Geweld begint in Appenzell Ausserrhoden, waar kennis eindigt

In principe brengen weinig bejaagde vossenpopulaties ook minder nakomelingen voort. Mensen veroorzaken altijd ook conflicten met wilde dieren die dezelfde leefomgeving delen. De mens veroorzaakt, vooral in de leefomgeving van wilde dieren, extreem meer schade.

Meer jacht betekent niet minder wild, maar meer geboortes. In het kader van een vrijetijdsbesteding doden Zwitserse jagers elk jaar ongeveer 20.000 vossen – een verbod op de vossenjacht, zoals het kanton Genève dat ook kent, is in Zwitserland al lang overdue.

Om de meedogenloze vervolging van een van onze interessantste roofdieren te rechtvaardigen, wordt kortweg beweerd dat de jacht op vos of das bij de laagwildjacht noodzakelijk zou zijn, omdat hun populaties anders de kop op zouden steken – een allang achterhaalde opvatting!

Steeds opnieuw worden er vanuit de kring van recreatieve jagers dingen beweerd die bij nadere analyse hun oorsprong vinden in de jachtliteratuur en dergelijke onwetenschappelijke bronnen. Dat komt vooral door de vaak ontoereikende opleiding in de cursussen voor het jagersexamen, die grotendeels worden gegeven door soms fanatici met een sekteachtige gedachtegoed en die geen reguliere kwalificatie nodig hebben. Na de opleiding beweegt de recreatieve jager zich enkel nog in de echokamer van de jachtpers, die haar scheve en vaak ook foutieve voorstellingen voortdurend blijft herhalen.

In de jachtverenigingen bevestigen ze elkaar dan wederzijds in hun kijk op de zaken. Zo is een afgeschermde en militante groepering (8) ontstaan, die nauwelijks toegankelijk is voor wetenschappelijke informatie. Het fatale hierbij is dat de lokale pers en politiek nog altijd geloven dat onder de jagershoed vakkennis klaarligt en bij alle natuuronderwerpen graag de plaatselijke recreatieve jager raadplegen. Zo besmetten de recreatieve jagers dan ook nog eens de publieke ruimte.

Dan prijzen we ons gelukkig met het kanton Genève, met een professioneel wildbeheer zonder recreatieve jagers, maar met integere wildbeheerders. Aan het meer van Genève zijn er wijngaarden en andere gewassen, net als in de rest van Zwitserland. Kennelijk hanteren ze daar echter een menselijkere en ethischere aanpak in de omgang met wilde dieren, en intelligente maatregelen om gewassen te beschermen. In Genève worden geen vossen, marters of dassen gereguleerd alleen maar omdat het jachtseizoen is. Dit blijkt ook uit de federale jachtstatistiek (2). Daarentegen worden er praktische verjaagmaatregelen (12) toegepast en vindt er zinvolle voorlichting, ondersteuning en bijscholing van de bevolking plaats samen met de wildbeheerders. Veiligheid, dierenwelzijn en ethiek zijn hier het devies.

Volgens de dierenwelzijnswet (art. 26 TSchG) moet er een "redelijke reden" zijn om een dier te doden – bij de jacht op vossen en dassen gaat het echter meestal enkel om het bevredigen van een bloederige hobby. Voor deze wilde dieren bestaat er geen wettelijke afschotplanning. De dieren dienen de recreatieve jagers als levend doelwit, want er is noch vanuit wildbiologisch, noch vanuit gezondheidsoogpunt een reden voor de massale bejaging van gezonde roofdieren.

Volgens deze redenering is elke vossen- of dassenjacht een duidelijke schending van de dierenwelzijnswet in Appenzell Ausserrhoden, omdat er geen redelijke grond voor is. De vossen- en dassenjacht is daarmee hoofdzakelijk georganiseerde dierenmishandeling.

Wilde dieren hebben ook gevoelens en emoties. Ze kunnen lijden, rouwen en vreugde ervaren. Net als wij mensen leven ze in familieverbanden en sociale structuren, die recreatieve jagers meestal voor hun plezier terroriseren en schenden.

Maar liefst 5,5 maanden lang worden de vossen in het kanton Appenzell Ausserrhoden achtervolgd – bij Das zijn het 6 maanden, volgens de federale jachtstatistiek. Bij zoveel stress hoeft men zich niet af te vragen waarom deze dieren ziek worden. In heel Europa ligt het epicentrum van meldingen van de vossenlintworm in Zwitserland, en wel precies in dat gebied van Zwitserland waar jachtgezinde recreatieve jagers, zoals Urs Philipp, zich bij de kantonnale autoriteiten hebben genesteld. Deze zinloze verstoringen en geluidsoverlast die de nachtjacht van recreatieve jagers in de leefomgeving veroorzaken, verstoren steeds ook de volledige populaties wilde dieren en de omwonenden.

Meester Broer Das – zoals de das in fabels wordt genoemd – is niet vaak te zien: het grootste dier van de marterfamilie is schuw en alleen 's nachts actief. Overdag brengen dassen hun tijd voornamelijk door in de dassenburcht, die meestal aan de rand van de bebouwing ligt en vaak generaties lang in gebruik blijft. Ook dassen zijn voor mensen onschadelijk en vormen geen gevaar voor de land- en bosbouw, noch voor wilde of huisdieren. Dassen vallen geen katten aan en zijn hoofdzakelijk 's nachts actief. Als ze zich tegen honden moeten verdedigen, trekt de hond meestal aan het kortste eind. De winter, of periodes met lage temperaturen, brengen dassen grotendeels slapend door – ze houden een winterrust.

Wetenschap versus jagerslatijn

Er zijn al meer dan 30 jaar minstens 18 wildbiologische studies die bewijzen: de vossenjacht reguleert niet en is ook nutteloos voor ziektebestrijding. Integendeel!

Wetenschappelijk onderzoek heeft namelijk aangetoond dat zelfs wanneer driekwart van een populatie wordt afgeschoten, er het jaar daarop weer evenveel vossen zijn. Hoe intensiever ze bejaagd worden, hoe meer nakomelingen er komen – een 'regulatie' van deze populaties, in welke vorm dan ook, is niet alleen onnodig, maar met jachtmiddelen ook helemaal niet mogelijk.

Vossenpopulaties worden gereguleerd via een complex sociaal systeem. Vossen leven in familieverbanden, waarin alleen de hoogst gerangschikte vos jongen krijgt (zoals bij wilde zwijnen de leidende zeug). Geboortebeperking in plaats van massale ellende, zo becommentarieerde bioloog Erik Zimen dit fenomeen. Grijpt de mens echter met val en geweer in de vossenpopulatie in, dan worden deze familiegemeenschappen verwoest. Als gevolg daarvan zijn bijna alle vossenwijfjes paringsbereid, en neemt bovendien het aantal welpen per worp sterk toe.

«Ook zonder jacht zijn er niet plotseling te veel vossen, hazen of vogels. De ervaring leert dat men de natuur aan zichzelf kan overlaten. Puur pragmatisch gezien is de jacht op klein wild niet noodzakelijk.»
Heinrich Haller, oud-directeur van het Nationaal Park Graubünden en wildbioloog

Talrijke praktijkvoorbeelden zoals nationale parken, Luxemburg of bijvoorbeeld kanton Genève hebben aangetoond dat er geen enkel steekhoudend argument bestaat voor deze slachtpartijen.Leefgebied dat vrijkomt, wordt door deze dieren onmiddellijk weer bezet. Wetenschappelijk goed onderbouwd is dat de vossenpopulatie zich grotendeels onafhankelijk van pogingen tot jachtmatige beïnvloeding ontwikkelt, omdat bejaging juist de voortplantingssnelheid doet toenemen.

Bij deze jachten gebeuren keer op keer ook fatale verwisselingen, waarbij recreatieve jagers beschermde diersoorten zoals goudjakhalzen of wolven neerschieten.

Kan de goed geïnformeerde belastingbetaalster en de verantwoordelijke belastingbetaler in Appenzell Ausserrhoden dit nog met hun geweten verenigen: het steunen van dergelijke functionarissen in het kanton, die zich geen barst aantrekken van ethiek, wetenschap of dierenwelzijn en die de bevolking voorliegen en in gevaar brengen?

Stop de dierenmishandeling en verspilling van belastinggeld in het kanton Appenzell Ausserrhoden.

De vossenjacht is ecologisch, economisch en epidemiologisch zinloos – ja zelfs contraproductief! – en moet daarom in het belang van mens, natuur en dierenwereld, en vanuit ethisch, moreel en dierenwelzijnsoogpunt, worden verboden. Met blinde actiedrang en geweld is niemand geholpen.

Voedselopname door wilde dieren in de gedeelde leefomgeving is geen schade, maar een natuurlijk proces om te overleven. Hier zijn tolerantie en eerlijkheid vereist. Wij mensen bebouwen en vernietigen de leefomgeving van wilde dieren op alle niveaus in veel grotere mate. Wilde dieren hebben net zoveel bestaansrecht als mensen. Deze respectloze dodingsacties staan in geen enkele verhouding tot een gezond en menselijk rechtvaardigheidsgevoel. Tegen hagel en vraatschade door vogels beschermt men zich bijvoorbeeld ook met netten of verjaging.

Met deze directe indiening van de petitie bij een officiële instantie in Appenzell Ausserrhoden eisen wij dat het doden van deze prachtige schepsels zo snel mogelijk wordt verboden en in het ambtsblad wordt gepubliceerd.

Jullie kunnen jullie persoonlijke protest-e-mails rechtstreeks naar de leden van de regeringsraad en kantonsraad sturen.

Uw mening telefonisch kenbaar maken aan de beslissingsbevoegden in Appenzell Ausserrhoden:

Kantonskanzlei Herisau, +41 71 353 61 11
Heinz Nigg, dienstchef, jachtbeheerder +41 71 353 67 70
Beat Fritsche, boswachtingenieur +41 71 353 67 73
Oliver Gerlach, boswachtingenieur +41 71 353 67 72
Andres Scholl, vakafdeling Natuur +41 71 353 67 94
Roland Guntli, wildbeheerder +41 79 698 19 16
Jens Weber, voorzitter SP +41 79 960 35 65

Daarnaast eisen wij van Appenzell Ausserrhoden:

De erkenning van wetenschappelijke studies en deskundigenmeningen (niet afkomstig uit het milieu van de recreatieve jager), die de noodzaak van de bejaging in twijfel trekken respectievelijk weerleggen.
Geen verspreiding van sektarische respectievelijk weerlegde jagersleugens, zoals de vermeende noodzaak om de vossenpopulatie te reguleren, de angstzaaierij rond hondsdolheid, de vossenlintworm en schurft, of het idee dat de vos verantwoordelijk zou zijn voor de achteruitgang van het kleinwild enzovoort.
Het doden van dieren in het kader van een vrijetijdsbesteding hoort niet thuis in de 21e eeuw en zou ook strafrechtelijk vervolgd moeten worden.

Motivering:

In het kanton Appenzell Ausserrhoden werden in het jachtseizoen 2018 meestal gezonde 465 vossen en 114 dassen gedood door militante recreatieve jagers, zonder wetenschappelijke basis of wildbiologische vakkennis.

De vermeende bedreiging van weidevogels, dus grondbroeders, kan naar het rijk der jagerssprookjes worden verwezen, aangezien er onderzoek bestaat dat de invloed op vogelpopulaties als onbeduidend bestempelt (3). Dat is des te begrijpelijker als men zich realiseert wat het hoofdvoedsel van vossen is: muizen en regenwormen. Vossen zijn uitgesproken nuttig voor de landbouw. En dat vossen ook uitgesproken nuttig zijn voor de bosbouw en de mens zelfs beschermen tegen ziekten door ijverig muizen te verdelgen (die gelden als de belangrijkste overbrengers van bijvoorbeeld de ziekte van Lyme), is daarentegen bij slechts weinig mensen bekend.

De schijnargumenten over de zogenaamde bestrijding van hondsdolheid, de vossenlintworm of schurft door meedogenloze bejaging zijn wetenschappelijk weerlegd. Schurft komt veel minder vaak voor dan wordt aangenomen, en vossen met een goede conditie kunnen van schurft genezen. Zulke vossenpopulaties worden vervolgens resistent tegen nieuwe infecties. Bovendien vormt schurft bij vossen geen gevaar voor mensen of huisdieren.

Vossenlintworm

Minder vossen, minder vossenlintworm, dus ook minder infectierisico voor de mens. Op het eerste gezicht een plausibele conclusie, maar bij nauwkeurige analyse blijkt het toch alleen maar jagerslatijn te zijn, zoals meerdere internationale studies (6) aantonen.

In heel Europa ligt het epicentrum van meldingen van vossenlintworm in Zwitserland, en wel precies in het gebied van Zwitserland waar jachtgezinde recreatieve jagers zich bij de kantonale autoriteiten hebben genesteld. Deze zinloze verstoringen en geluidsoverlast tijdens de jacht van de recreatieve jagers in de leefomgeving verstoren steeds ook de gehele populaties wilde dieren en de inwoners..

Er zijn veel meer zoönosen bij huisdieren en landbouwhuisdieren. In de regel raken alleen recreatieve jagers besmet met een zoönose zoals de vossenlintworm. Ongeveer 20–30 personen raken in Zwitserland per jaar besmet met deze leverziekte (Echinococcus multilocularis). Dit is niet meer dan vroeger, toen er minder vossen in de steden voorkwamen. Het immuunsysteem van de meeste mensen is sterk genoeg om een infectie af te weren. Doorgaans ontwikkelen de larven van de vossenlintworm zich in de lever van muizen en enkele ratten. Wanneer een vos de besmette muis opeet, ontwikkelt zich in zijn darm opnieuw een lintworm. Ook katten en honden die muizen eten, kunnen zo de parasiet verspreiden, maar worden zelf niet ziek. Enigszins geruststellend is het feit dat de besmettingsfrequentie in Zwitserland zeer laag is, dat directe overdracht van vos op hond niet mogelijk is en dat gecastreerde dieren geen vossenlintworm krijgen.

Stadsvossen hebben doorgaans een besmettingsgraad onder de 20%, omdat hun voedsel hoofdzakelijk uit voedselresten bestaat. Landvossen daarentegen hebben een hogere besmettingsgraad, omdat zij zich rijkelijk voeden met veldmuizen.

Het infectierisico is voor gewone boswandelaars minimaal. In tegenstelling tot de vele geruchten is er geen enkele patiënt met de vossenlintworm bekend die besmet zou zijn geraakt door bosbessen. Bessen die hoog aan de struik hangen, komen niet in aanmerking als besmettingsweg. Het is moeilijk voorstelbaar hoe bijvoorbeeld vossenkeutels op hoog hangende bessen terecht zouden komen.

“We hebben waargenomen dat vossenmoeders daar waar op de dieren wordt gejaagd, meer jongen ter wereld brengen. Met een afschot kan men weliswaar plaatselijk verlichting brengen, maar binnen de kortste keren worden de vrijgekomen leefgebieden weer bezet. De natuur reguleert dat zelf.”
Wildbeheerder Fabian Kern

Afschot van vossen kan zelfs tot gevolg hebben dat het vrijgekomen leefgebied opnieuw bevolkt wordt door vossen met een veel groter aandeel dragers van de vossenlintworm.

Vossenschurft

Niet elke ruig ogende vos heeft schurft, en honden lopen ook niet een hoog besmettingsrisico. De parasitaire schurftmijt kan zowel honden als mensen besmetten – maar deze besmetting is in beide gevallen zeer goed te behandelen. De ogenschijnlijk toegenomen lokale aanwezigheid van deze mijten is niet het gevolg van een te hoge populatiedichtheid bij vossen. Een intensievere bejaging zal daarom ook de verspreiding van schurft niet voorkomen. Wetenschappelijk is juist aangetoond dat bejaging bij de vos contraproductief is voor het indammen van wilde-dierenziekten. Ook in het algemeen blijkt dat in intensief bejaagde gebieden de vossenpopulatie niet daalt, maar door toename van de voortplanting en instroom van dieren zelfs stijgt.

Als belangrijkste oorzaken voor de verspreiding van vossenschurft geldt de intensieve bejaging. Door de jacht ontstaat een kunstmatig verjongde en groeiende populatie met een zwak immuunsysteem, wat in de herfst resulteert in een toename van migrerende jonge vossen die de ziekteverwekkers die zij in zich dragen verspreiden.

“Helaas kunnen wij over de gedode vossen geen gezondheidsgegevens verstrekken, omdat dit niet wordt geregistreerd bij de afschotcontrole. Dit geldt zowel voor de jacht als voor de speciale afschotacties, die van 15 juni tot en met 31 augustus plaatsvinden. Bij het valwild komt ook schurft voor, maar wij kunnen het aantal niet specificeren binnen de 23% die wordt toegeschreven aan ouderdom, ziekte of zwakte. In principe kunnen we aannemen dat de afgelopen 20 jaar tussen de 5 en 10% van de vossen door schurft was aangetast. Staub (haaruitval door mijten) komt zeer zelden voor.”
Rolf Schneeberger, LANAT Amt für Landwirtschaft und Natur

Ook in het verleden laaiden schurft en hondenziekte lokaal telkens weer op en doofden dan vanzelf weer uit. Vooral daar waar de schurft bijzonder sterk om zich heen heeft gegrepen, lijken vossen een toenemende resistentie tegen nieuwe infecties te ontwikkelen. Aangezien de jacht het eigenlijk aanwezige overlevingsvoordeel voor schurftresistente vossen echter teniet doet (een recreatieve jager ziet een vos zijn schurftresistentie immers niet aan), lijkt het doden van vossen ook in dit opzicht contraproductief. Overigens heeft men bij hondenziekte vastgesteld dat wilde dieren al antilichamen hebben gevormd, waardoor het gevaar marginaal is.

Vossen beschermen ons

Een nieuwe studie (7) wijst erop dat het uitsterven van muizenjagende roofdieren, met name de vos, de oorzaak is van het stijgende aantal door teken overgedragen ziekten bij de mens.

Vossen hebben bovendien een positieve invloed om mensen en dieren te beschermen tegen het hantavirus, botulisme of bijvoorbeeld leptospirose (11).

“Als er niet zoveel vossen zouden worden gedood, zouden boeren ook niet zoveel gif op de akkers hoeven te gebruiken tegen muizenplagen – wat op zijn beurt weer het hele ecosysteem belast.”
Wild beim Wild

Boswachters moeten met chemie, mechanische middelen en vallen muizen bestrijden die kiemplanten en bomen beschadigen, terwijl recreatieve jagers vossen bejagen die eigenlijk de muizen onder controle zouden houden. Miljoenen franken aan schade en extra kosten voor de bosbouw als gevolg van de jacht zijn het gevolg. Landbouwers en fruittelers moeten muizenjagers inhuren, omdat de vos en andere roofdieren ontbreken.

Barbaarse folklore of normale jachtmethode?

Bij de vossenjacht worden praktijken (9) toegepast die door de dierenwelzijnswet eigenlijk verboden zijn. Bijzonder wreed gaat het eraan toe bij de bouwjacht en de training van bouwhonden op levende vossen.

Althans onder de Zwitserse bevolking geniet de bejaging in het hol nauwelijks acceptatie; dat blijkt uit een representatieve enquête in september 2017 onder 1015 personen, die het marktonderzoeksbureau Demoscope in opdracht van de Schweizer Tierschutz (STS) heeft uitgevoerd. 64 procent steunt een verbod, slechts 21 procent wil de bejaging in het hol behouden. De afwijzing is onder vrouwen en de 15- tot 34-jarigen iets sterker uitgesproken. Een taalgrens-verschil bestaat niet.

De vos is een zeer treffend (en droevig) voorbeeld van hoe de recreatieve jager met zijn onwetendheid en zijn dwangmatige behoefte om de natuur te controleren, zelf problemen creëert en natuurlijke regulerende mechanismen verergert. Wie zich zonder vooroordelen met vossen bezighoudt, ontdekt al snel dat het fascinerende dieren zijn met indrukwekkende vaardigheden. Ze zijn zeer zorgzame ouders en beschikken over buitengewone vermogens, zoals het gebruik van het aardmagnetisch veld bij het zoeken naar voedsel. Bovendien zijn ze als muizenjagers zeer belangrijk voor zowel de land- als de bosbouw en leveren ze een wezenlijke bijdrage aan het indammen van “door knaagdieren overgedragen ziekteverwekkers”, zoals hantavirussen of borrelia. Om deze redenen zouden we de vos moeten zien voor wat hij is - namelijk een belangrijk onderdeel van het ecosysteem en een verrijking van de inheemse fauna.

Eigenlijk zou de hele bejaging op klein wild verboden moeten worden.Wie zinloos doodt, beschermt niets en heeft geen enkel nut voor de beschaafde samenleving. Recreatieve jagers zorgen dus ook niet voor gezonde of natuurlijke wildpopulaties.

Vooral bij de recreatieve jagers is het uiterst belangrijk om heel goed te kijken. Nergens wordt zoveel gemanipuleerd met onwaarheden, jagerslatijn en nepnieuws. Geweld en leugens horen bij dezelfde munt!

Bronnen:

Verdere artikelen

Fred Kurt:Het ree in het cultuurlandschap. Ecologie, sociaal gedrag, jacht en wildbeheer. Kosmos Verlag, Stuttgart 2002, blz. 83.
Federale jachtstatistiek Link
Toelichtingen en bronvermeldingen Link
Wetenschappelijke literatuur: Studies over de rode vos
Jagers verspreiden ziekten: studie
Jacht bevordert ziekten: studie
Recreatieve jagers in de criminaliteit: De lijst
Een verbod op de zinloze vossenjacht is allang overdue: artikel
Luxemburg verlengt vossenjachtverbod: artikel
Kleinwildjacht en dierziektes: artikel
Verjaging van wilde dieren: artikel

Online petities

Verdere informatie

Interessengemeinschaft Wild beim Wild

IG Wild beim Wild is een non-profit belangenvereniging die zich inzet voor de duurzame en geweldloze verbetering van de relatie tussen mens en dier, waarbij de IG zich ook heeft gespecialiseerd in de juridische aspecten van de bescherming van wilde dieren. Een van onze belangrijkste doelen is het invoeren van een eigentijds en serieus wildbeheer in het cultuurlandschap, naar het voorbeeld van het kanton Genève – zonder recreatieve jagers, maar met integere wildbeheerders die de naam ook waardig zijn en handelen volgens een erecode. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat te liggen. De IG ondersteunt wetenschappelijke methoden van Immunocontraceptie voor wilde dieren.