IG Wild beim Wild bekritiseert jagersmarkt in Weinfelden
Hoe zulke evenementen traditie, commercie en dierenleed samenbrengen.
Kritiek op bont-, pels- en trofeeënevenementen in Zwitserland, exemplarisch geïllustreerd aan de hand van de traditionele bontpelzenmarkt in Weinfelden (TG) van 21 februari 2026.
Wilde dieren zijn geen handelswaar voor amusement, prestige en commercie.
IG Wild beim Wild bekritiseert bont-, pels- en trofeeënevenementen in Zwitserland ten scherpste. Dergelijke evenementen presenteren jaar na jaar gedode wilde dieren als trofeeën, decoratiestukken en handelswaar. Daarmee wordt een omgang met wilde dieren genormaliseerd die niet langer van deze tijd is en duidelijk in strijd is met de maatschappelijke verwachtingen omtrent dierethiek en respect voor medeschepselen.
De organisatoren verkopen deze evenementen als het koesteren van tradities en als bijdrage aan het zogenaamde wildbeheer. In werkelijkheid staan gedode wilde dieren centraal, waarvan de lichaamsdelen worden opgemeten, beoordeeld, bekroond of als waar verhandeld. Deze praktijk bevordert een verouderde trofeeëncultuur, waarin niet het dier als voelend individu telt, maar de jachtprestatie en de grootte van geweien, hoorns of andere «succestekens».
Bijzonder stuitend is dat dergelijke evenementen daarnaast dienen als marktplaats voor de handel in pelzen. Daarbij worden vossenpelzen en andere huiden opgekocht, beoordeeld, deels bekroond of verloot. Deze handel negeert het leed dat achter elke afzonderlijke pels schuilt en draagt eraan bij dat wilde dieren als grondstof worden beschouwd. Terwijl de politiek en de samenleving stappen zetten richting beperking van de pelshandel, wordt in Zwitserland nog steeds een gecommercialiseerde vorm van hobbyjacht gevierd die ethisch nauwelijks te verantwoorden is.
Dergelijke markten zijn geen folklore, maar onderdeel van een systeem dat dierlijke lichamen verwaardt. Wanneer pelzen tegen stuksprijzen worden verhandeld, wordt dierenleed tot een rekensom. Precies deze logica is onverenigbaar met een modern begrip van wildbescherming .
De IG Wild beim Wild wijst er bovendien op dat de afgebeelde jachtpraktijk vaak een verfraaid beeld schetst. In werkelijkheid behoren misschoten, gewonde dieren en lange lijdenswegen tot de dagelijkse realiteit van de hobbyjacht. Deze aspecten worden bij dergelijke evenementen noch aan de orde gesteld, noch door de verantwoordelijken openlijk gecommuniceerd. De bewering dat trofeeëntentoonstellingen dienen voor de toestandsanalyse van de wildpopulaties is nauwelijks houdbaar. Wetenschappelijk onderbouwde monitoringinstrumenten hebben geen tentoongestelde schedels en geweien nodig, die primair voor zelfprofilering dienen. Trofeeën zijn een materiële uitdrukking van gedode wilde dieren, waarvan de afschotkwaliteit, het nazoeken en het leed in het officiële beeld nauwelijks voorkomen.
Vanuit het oogpunt van dierenwelzijn is het bovendien zorgwekkend dat kinderen en jongeren naar dergelijke evenementen worden gebracht zonder dat hun een respectvolle en eigentijdse omgang met wilde dieren wordt bijgebracht. In plaats van kennisoverdracht staat een spektakel centraal dat geweld bagatelliseert en een geromantiseerde jachtwereld propageert.
Wapenhandelaren, optiekfabrikanten, jachtbenodigdheden, jachtreizen, verlotingen van jachtafschoten in het buitenland: er ontstaat een jachtindustrieel geweldssysteem waarin afschoten en dierenlichamen deel uitmaken van een commercieel systeem.
Wie zinloos doodt, beschermt niet, en de beschaafde samenleving heeft er niets aan. Hobbyjagers zorgen dus niet voor gezonde of natuurlijke wildbestanden, en zeker niet met hun afschuwelijke vossenjacht. Dergelijke evenementen roepen regelmatig vragen op over ethische aspecten, vergunningspraktijk en publieke uitstraling, en zij verdienen het eindelijk politiek en maatschappelijk fundamenteel te worden herzien.
De IG Wild beim Wild roept verantwoordelijken in gemeenten, steden en kantons op om dergelijke evenementen fundamenteel te heroverwegen. Een beschaafde samenleving heeft geen wedstrijden nodig waarbij dode wilde dieren als prestaties worden gepresenteerd, en zij heeft geen markt nodig waarop vellen als willekeurige handelswaar worden verhandeld. Nodig zijn in plaats daarvan een respectvol begrip van wilde dieren, een vakkundig onderbouwde wildecologie en een afwending van de hobbyjacht.