Hubertusmis in Eich: kerk mag recreatieve jacht niet sacraliseren
Op zondag 10 januari 2027 vindt om 10 uur in de parochiekerk van Eich (LU) een Hubertusmis plaats. Volgens de openbare aankondiging werken de Naturhornbläser Auerhahn Luzern eraan mee.
Christelijk geloof en recreatieve jacht sluiten elkaar volledig uit. Het ontstaansmoment van het christendom is de kribbe: een kind, geboren tussen os en ezel, omringd door dieren die geen prooi zijn, maar reisgenoten. Het christendom begint met een beeld van vrede tussen mens en dier, niet met het halali. Wie in deze traditie staat, kan het achtervolgen, aanschieten en doden van voelende wilde dieren niet tot onderwerp van een kerkdienst maken.
IG Wild beim Wild bekritiseert dat de kerk haar ruimtes en haar eredienst beschikbaar stelt voor een jachtscenografie. Jachthoornmuziek, jachtverenigingen en jachtrituelen zijn geen neutrale decoratie. Ze staan voor een cultuur van het achtervolgen, aanschieten en doden van wilde dieren. Wanneer kerken deze symbolen in de eredienst integreren, wordt de recreatieve jacht religieus en moreel opgewaardeerd. Dat is in strijd met de christelijke aanspraak op barmhartigheid, geweldloosheid en verantwoordelijkheid voor de schepping.
Ook het beroep op de heilige Hubertus houdt geen stand. De historische Hubertus van Luik was een bisschop uit de 8e eeuw. Het bekende verhaal van het hert met het kruis in het gewei werd hem pas vele eeuwen later toegeschreven en gaat terug op de legende van de heilige Eustachius. In dit verhaal wordt een jager niet in zijn handelen bevestigd: hij breekt de jacht af, werpt zijn wapen weg en verandert zijn leven. Om precies dit bekeringsverhaal te gebruiken als legitimatie van een jachtelijk vormgegeven kerkdienst, verdraait de kern ervan tot het tegendeel.
Eich is geen op zichzelf staand geval. Dezelfde blazersgroep verzorgt dit seizoen een hele reeks jachtgerelateerde kerkdiensten in Centraal-Zwitserland, waaronder de Hubertusmissen in Bedevaartskerk Hergiswald en in Schlierbach. Hoe weinig de jachtrechtvaardigingen in het kanton Luzern standhouden, blijkt uit het voorbeeld van de vossenjacht: de eigen officiële cijfers weerleggen de motivering van de autoriteiten.
Wilde dieren zijn geen decor en geen willekeurig aangroeiende hulpbron. Het zijn voelende wezens met een sociale structuur. Reeën, herten, vossen en vele andere soorten leven in familieverbanden, voeden hun jongen maandenlang op en onderhouden hechte banden. De recreatieve jacht scheurt deze verbanden uiteen. Wordt een moederdier doodgeschoten, dan verhongeren de jongen of blijven ze als wezen achter. Wie in de herfst en winter ouderdieren doodt, doodt in veel gevallen ook de nakomelingen, alleen langzamer en onzichtbaar.
De recreatieve jacht is geen onschuldige folklore. Voor wilde dieren betekent zij achtervolging, doodsangst, verwondingen en dood. En ze eindigt vaak niet met een zuivere kogel. In Graubünden, een van de weinige kantons die nasporingen bijhouden, wordt één op de tien hertachtigen slechts aangeschoten in plaats van gedood. Het succes van naspeuringen ligt afhankelijk van het kanton tussen 35 en 65 procent. Dat betekent: tot de helft van de verwonde dieren sterft zonder verlossing, vaak over uren of dagen. De Stiftung für das Tier im Recht schat landelijk jaarlijks 3000 tot 4000 stuks gevlucht wild. Deze cijfers maken zichtbaar wat jachthoorns en uniformen verbloemen.
De recreatieve jacht doodt niet alleen dieren. Zij eist regelmatig mensenlevens. Alleen al in het weekend van 5 september 2026 stierven in Tessin op dezelfde dag twee recreatieve jagers tijdens de jacht. Wiskundig gezien vindt in Zwitserland om de 29 uur een jachtongeval. De de officiële telling begint pas in het jaar 2000 en registreert noch de doden van de decennia daarvoor, noch de vele gevallen die als moord of uitgebreide zelfdoding met het legale jachtwapen helemaal niet als "jachtongeval" worden geteld. In heel Europa lopen de slachtofferaantallen in de honderden. Een vrijetijdsbezigheid die mensen en dieren het leven kost, hoort niet in de kerk te worden gevierd.
Het kan ook anders. De IG Wild beim Wild zet zich in voor een professioneel, wetenschappelijk onderbouwd beheer van wilde dieren naar het voorbeeld van het kanton Genève in. Daar is de recreatieve jacht sinds 1974 verboden. Waar ingrijpen nodig is, handelen opgeleide staatswildbeheerders gericht, gecontroleerd en op vakkundige grondslag, niet omdat er toevallig voor een diersoort een jachtseizoen is geopend en er voor het plezier geschoten mag worden. Dit model laat zien: de bescherming van mens, wild dier en leefgebied vraagt vakkennis, geen vrijetijdsjacht en zeker geen kerkelijke zegen daarvoor.
IG Wild beim Wild roept de verantwoordelijken van de betrokken parochie op om af te zien van de kerkelijke opwaardering van de recreatieve jacht. Kerken moeten plekken zijn waar medeleven en de bescherming van kwetsbare wezens gelden, geen plekken waar geweld tegen wilde dieren met jachthoorns en religieuze symboliek geromantiseerd wordt.
Dieren hebben geen kerkelijke zegen nodig voor hun vervolging. Zij hebben bescherming nodig.
De gegevens over tijdstip, plaats en medewerkenden zijn afkomstig uit de openbare evenementenaankondiging van de jachtpers en zijn op 19 oktober 2026 gedocumenteerd.
Naar aanleiding van de Hubertusmis heeft de IG Wild beim Wild het lied "Warum jagst du mich" (Waarom jaag je op mij) uitgebracht. Het gaat over recreatieve jagers die zich met wapens en al de kerkelijke zegen laten geven, en herinnert eraan dat Hubertus volgens de legende met de jacht stopte. Zoals alle Antijachtliederen is het vrij te gebruiken.
Meer achtergronden over de Zwitserse recreatieve jacht en de gevolgen ervan voor wilde dieren en mensen vindt u in het dossier De recreatieve jacht als evenement, in de categorie Jacht en in de categorie Wilde dieren op wildbeimwild.com.