Jacht op joggers: het principe van de hetze blijft

Maar juist deze enscenering legt bloot wat recreatieve jacht in de kern vaak is: geen «wildbeheer», geen «traditie», maar de kick van de achtervolging.

Het wilde dier verdwijnt uit beeld, het patroon blijft.

Wat hier eigenlijk gebeurt: recreatieve jacht zonder vos, maar met honden

Sinds het wettelijke verbod op de klassieke vossenjacht met honden in Engeland en Wales door de Hunting Act 2004 zoeken jachtverenigingen en jachtliefhebbers naar vervangende formats. Daartoe behoren legale vormen zoals drag hunting, waarbij een kunstmatig geurspoor wordt gelegd dat de honden volgen, in plaats van een dier op te jagen.

En er bestaat die praktijk die al jaren voor onenigheid zorgt: trail hunting. Officieel volgt de meute een kunstmatig spoor, maar critici zien daarin vaak een achterpoortje om de vossenjacht feitelijk voort te zetten.

De «jacht op lopers» past in deze context. Ze toont een tafereel dat zich modern en «diervriendelijk» voordoet, maar dezelfde symboliek draagt: honden, ruiters, publiek, adrenaline, hiërarchie.

De ethische kwestie: «geen dier gewond» volstaat niet als maatstaf

De centrale bewering is comfortabel: als er geen vos sterft, is alles onschuldig. Maar ethiek begint niet pas bij het bloed. Wie recreatieve jacht als maatschappelijk ritueel beschouwt, herkent hier een verschuiving, geen ommekeer:

• Normalisering van de hetze: de recreatieve jacht wordt verteld als een spel. Het jachtmotief wordt geësthetiseerd en gedepolitiseerd.
• Training en cultuur: honden blijven geconditioneerd op achtervolging, ruiters oefenen formaties, jongeren groeien op in het ritueel.
• Boodschap: de prikkel ligt zichtbaar niet in het «wildbraad», maar in dominantie, tempo, controle.

Wie recreatieve jacht serieus rechtvaardigt met «wildbeheer», staat hier voor een probleem: dit evenement heeft niets met beheer te maken. Het is een podium.

Waarom dit ook ons aangaat: recreatieve jacht is een narratief dat reist

In Zwitserland worden debatten over recreatieve jacht vaak gevoerd met termen als «beheer» of «populatieregulering». Maar tegelijkertijd werkt er een sterke beeldcultuur: recreatieve jacht als sport, recreatieve jacht als evenement, recreatieve jacht als «beleving». De Britse scene laat zien hoe flexibel dit narratief is: wanneer de vossenjacht verboden wordt, wordt het ritueel omgebouwd.

En wie denkt dat «events» een Britse curiositeit zijn, zou eens beter moeten kijken hoezeer ook in ons land sommige vormen van drijfjacht inzetten op enscenering, groepsdynamiek en prestatiedruk.

Het politieke niveau: mazen in de wet, lobbydruk en het volgende verbod

Groot-Brittannië worstelt nog steeds met de vraag hoe effectief de Hunting Act in de praktijk is. Het thema trail hunting staat politiek onder druk, omdat dierenbeschermingsorganisaties en delen van het publiek het beschouwen als een omzeiling. Het debat is leerzaam: een verbod alleen is niet genoeg als de cultuur zich onmiddellijk een vervangende handeling aanmeet die «legaal lijkt» en toch hetzelfde doel dient.

Conclusie: de vos is weg, de recreatieve jacht blijft

De «jacht op joggers» is niet zomaar bizar. Ze is ontmaskerend. Ze laat zien dat recreatieve jacht als systeem desnoods een nieuw object zoekt, als de dramaturgie maar blijft: spoor, meute, achtervolging, triomf.

Voor de dierenbescherming is dat een waarschuwingssignaal. Niet alleen omdat dieren nog steeds getroffen kunnen worden wanneer zulke formats jachtpraktijken stabiliseren. Maar ook omdat de samenleving gewend raakt aan een wereldbeeld waarin hetze vermaak is.

Bron: ZDFheute Xpress, «Bij dit evenement wordt jacht gemaakt op joggers», 13.01.2026.