Initiatief eist «Wildbeheerders in plaats van jagers» in het kanton Zürich

De jacht in het kanton Zürich moet in haar huidige vorm definitief worden afgeschaft.

In de toekomst mogen alleen nog professioneel opgeleide wildbeheerders worden ingezet. Dit eist het kantonale volksinitiatief «Wildbeheerders in plaats van jagers» van de Tierpartei Schweiz (TPS).

Het kanton Zürich zou «een kantonbreed beheer van wilde dieren met professioneel opgeleide wildbeheerders» moeten invoeren, dat de risicogroep amateurjagers vervangt. Daarbij moet de natuurlijke regulering van de wildstand centraal staan. Bij zieke of gewonde wilde dieren mogen alleen door het kanton aangestelde wildbeheerders ingrijpen.

De Tierpartei Schweiz (TPS) heeft op dinsdag 18 juli 2017 meer dan 7'300 handtekeningen van de bevolking bij het kanton ingediend voor dit initiatief.

«De bij jagerskringen geliefde uitspraak «hegen en verzorgen» ter rechtvaardiging van een bloederige hobby is een oud fabeltje», zegt medeoprichtster en voorzitster van de Tierpartei Schweiz (TPS) Monika Heierli-Rutishauser. «Vandaag is het wetenschappelijk bewezen dat de natuur zichzelf reguleert.»

Deze uitspraak wordt bevestigd door talloze positieve ervaringen in regio's die jachtvrij zijn, zoals onder andere ook het wildreservaat van de stad Zürich. Men weet tegenwoordig dat het bejagen van wilde dieren niet leidt tot een regulering van de wildstand, maar juist de oorzaak van problemen vormt, aangezien de vruchtbaarheid (geboortecijfer) van wilde dieren door de bejaging toeneemt!

Voor de staatlijke wildbeheerders is er, net als bij hun voorbeeld in het kanton Genève, geen enkele reden meer om dierenmishandelende jachtmethoden zoals bouw-, drijf- en drukjacht enz. te beoefenen. Veel vormen van jacht en jachthondentraining die in het kanton Zürich worden toegepast, zijn nog steeds duidelijk in strijd met de dierenwelzijnswetgeving. Wildbeheerders moeten bovendien nuchter in dienst zijn. Recreatieve jagers verzetten zich hevig tegen een alcoholverbod bij de jacht. Wildbeheerders gaan uiterlijk met 65 jaar met pensioen. De grootste leeftijdscategorie onder de amateurjagers bestaat waarschijnlijk uit, net als in Duitsland ook het geval is, jagers van 65+, met leeftijds-, zichts-, concentratie- en reactiezwaktes, evenals opleidings- en trainingstekorten. Bij politie of leger worden om goede redenen de oudere jaargangen niet meer ingezet bij gewapende operaties met gevaarlijke vuurwapens. Wildbeheerders zullen ook geen wilde dieren meer zonder reden kwellen en/of doodschieten (bijvoorbeeld ongeveer 200 gezonde vossen per maand, zangvogels, watervogels enz.). Zulk "natuurbeheer à la jager" past niet in een beschaafde samenleving. De jacht in het kanton Zürich beschermt en dient grotendeels helemaal niets. Zelfs niet de haas, die als "kwetsbaar" op de rode lijst staat. De federale jachtstatistiek spreekt boekdelen. Wildbeheerders bezoedelen de staatskas ook niet meer met bloedgeld. Praktisch alles wat wreed, onnodig en harteloos is, geldt vandaag de dag nog steeds als jachtwaardig.

Het jachtrevierssysteem in het kanton Zürich heeft zich al bijna 100 jaar niet echt bewezen en blijft, ook met de nieuwe jachtwet, een onwetenschappelijke, dierenwelzijnsonvriendelijke en ecologische lappendeken.

Juist tijdens en na drijf- en drukjachten van de Zürichse jagers vindt bijvoorbeeld zeer veel dierenleed plaats.

Liever een wildbeheerder met verstand, dan een recreatieve jager zonder enige rem!

Trekbewegingen en verspreidingsbewegingen van wilde dieren worden bemoeilijkt of zelfs verhinderd door wegen en spoorlijnen. Van de 18 wildcorridors met bovenregionaal belang zijn in het kanton Zürich nog steeds 16 aangetast of onderbroken. Maar dat verbaast eigenlijk niet. De sinds 2007 verantwoordelijke bouwdirecteur Markus Kägi (SVP) is namelijk een lijdenveroorzakende amateurjager en houdt zijn milieuschadelijke schietoefeningen in een natuurbeschermingsgebied.

Toessauen_Embrach van Thomas Forster op Vimeo.

Dat de jachtopleiding en jachtwetgeving niet van bijzonder grote maatschappelijke waarde kunnen zijn, bevestigt regeringsraadslid Markus Kägi tijdens een raadsdebat zelf al meteen:

«Juist op het terrein (jachtschietbaan) waar sinds de jaren zestig met kleiduiven en hagel geschoten wordt, groeien de planten bijzonder krachtig. Men moet er dus van uitgaan dat de bodem daar van bijzonder hoge kwaliteit is.» (KR-nr. 197/1991, RRB-nr. 3964/20.11.1991)

Wildtunnels helpen wildongevallen te voorkomen en openen de leefomgeving voor wilde dieren. Zo kan de belangrijke genetische uitwisseling worden gewaarborgd en het uitsterven van lokale diersoorten worden voorkomen.  In 2015 werden in het kanton Zürich 973 reeën, 110 wilde zwijnen, 843 vossen, 282 dassen, 19 hazen en ongeveer 2700 vogels en kleine zoogdieren gedood door gemotoriseerd verkeer en treinverkeer. Het werkelijke aantal ligt vermoedelijk aanzienlijk hoger.

Mensen tasten de leefomgeving van wilde dieren aan en vernietigen deze, terwijl die dieren daar evengoed recht op hebben. Daarom zou de mens wilde dieren niet ook nog eens onnodig en zinloos moeten bejagen – overigens een duidelijke aanwijzing voor een psychologisch ziektebeeld binnen de jagerij. Veel jagers geven eerlijk en openlijk toe dat de jacht geen wildbeheer is, maar het door driften gestoorde najagen van wilde dieren in tijden van overvloed aan voedsel, kleding enzovoort. Jagers willen doden! De jacht is dus ook geen dienst aan het publiek. Wilde dieren zijn geen hernieuwbare grondstoffen. Wilde dieren hebben, net als andere dieren, gevoelens en emoties. Wilde dieren kunnen lijden, rouwen en vreugde ervaren. Ze leven, net als wij mensen, in familieverbanden en sociale structuren, die de hedendaagse jagers meestal voor hun plezier stukschieten. Welke mens of welk dier zou vrijwillig willen leven in een leefomgeving die door militante recreatieve jagers wordt beheerd? Het kanton Zürich heeft een oppervlakte van 1'729 km², waarvan 758,61 km² bejaagbaar terrein is. Per km² bejaagbaar terrein zijn er 2 recreatieve jagers. Stel je dat eens goed voor: bijna de helft van de oppervlakte van het kanton Zürich wordt voor ongeveer 1 miljoen frank bloedgeld voor liefst 8 jaar verpacht aan particuliere natuurgebruikers, zodat zij hun bloederige hobby kunnen uitoefenen. We laten de verkeersdeelnemers in het verkeer ook niet reguleren, controleren en leiden door staatsgewapende Hells Angels, alleen omdat die rockers een opleiding voor zware motorfietsen hebben gevolgd en graag op de weg te vinden zijn. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat, niet van particuliere jagersbendes.

Het Verein Zürcher Jagdaufseher schrijft: De minste jagers onderwerpen zich aan regelmatige en intensieve trainingen op de schietbaan. …Waar zouden deze bangeriken en oorwurmen ineens vandaan halen dat ze veilig kunnen schieten en al het andere plotseling wél kunnen..

In een rapport van de Zwitserse Dierenbescherming STS wordt eveneens gewezen op hoe onprofessioneel en slordig de jacht in het kanton Zürich in werkelijkheid is. Er worden bijvoorbeeld geen serieuze statistieken bijgehouden over misschoten, naschot enzovoort. Naschot hoeft zelfs niet gemeld te worden.

Vooral bij de jacht en de recreatieve jagers is het van essentieel belang dat de bevolking heel goed oplet. Nergens wordt zoveel gemanipuleerd met onwaarheden. Geweld en leugens horen bij dezelfde medaille. De jacht, niet alleen in het kanton Zürich, is al decennialang niets anders dan een permanente, kostbare bouwplaats en een twistpunt voor de politiek, de bosbouw, de landbouw, de administraties, de justitie, de ziekenverzekeraars, de verzekeringsmaatschappijen, dierenbeschermingsorganisaties, natuur- en milieuorganisaties, de politie, de overheid, de media enzovoort. Het kanton Zürich heeft helemaal niet zoveel wildbeheerders nodig om de schade en kosten met het afschaffen van de recreatieve jagers moeiteloos te kunnen compenseren, benadrukt IG Wild beim Wild.

In het kanton Graubünden, dat in tegenstelling tot Zürich uitstekende gegevens en statistieken verstrekt, voerden wildbeheerders bijvoorbeeld in 2015 1.232 zoekacties uit. Maar slechts 57% daarvan was succesvol. Of neem het feit dat er tegen recreatieve jagers in Graubünden jaarlijks een viercijferig aantal aangiftes en boetes wordt uitgesproken, omdat zij de wet overtreden.

• 2016: 1.201 aangiftes en boetes
• 2015: 1.298 aangiftes en boetes
• 2014: 1.102 aangiftes en boetes
• 2013: 1.122 aangiftes en boetes
• 2012: 1089 aangiften en boetes

Wildbiologische studies tonen aan dat dieren die in een wildreservaat leven, een groot deel van hun gedwongen, onnatuurlijke schuwheid verliezen en daardoor hun onnatuurlijke, nachtelijke activiteiten weer meer naar de dag verplaatsen. Dit zou ook moeten leiden tot minder verkeersongevallen met wilde dieren – wat men ziet, rijdt men doorgaans niet aan. Wilde dieren gedragen zich bij daglicht anders. Wildbiologen zoals Karl-Heinz Loske berichten steeds weer verheugd over de ontwikkeling in gebieden zonder jacht. Men ziet een grotere biodiversiteit, een lagere dichtheid van bejaagbare wilde diersoorten, minder schade en minder auto-ongelukken. Jaarlijks vinden er gemiddeld meer dan 20.000 aanrijdingen met wild plaats op Zwitserse wegen en spoorlijnen. De kosten van deze ongevallen worden geschat op 40 tot 50 miljoen Zwitserse frank.

Professor dr. Josef H. Reichholf (zoöloog, evolutiebioloog en ecoloog) legt uit:

Jarenlange studies en ervaringen in jachtvrije grote steden tonen aan dat de populatie wilde dieren zich grotendeels zelf reguleert. Door voortdurende jacht wordt echter het omgekeerde bereikt, want de vruchtbaarheid van veelvoorkomende dieren stijgt, waardoor de populatie van de door de jacht bevoorrechte soorten (hoefdieren) niet afneemt, maar toeneemt en op een hoog niveau blijft. De « roofdieren/roofvogels » daarentegen worden bovenmatig gedecimeerd en hun populaties worden bedreigd. In jachtvrije gebieden neemt de biodiversiteit toe. Ook konden er in jachtvrije gebieden andere positieve “neveneffecten” worden vastgesteld, zoals bijvoorbeeld een afname van verkeersongevallen met wild, doordat de dieren hun opgelegde schuwheid met de tijd verliezen en weer overdag actief worden, of een afname van vraatschade in de bosbouw. Al met al kunnen de samenleving en de natuur alleen maar winnen bij een modern wildbeheer en het toestaan van zelfregulering van de populatie wilde dieren, zoals de Tierpartei in haar initiatief eist. Door de verminderde schuwheid worden de dieren weer beleefbaar!

Ervaringen uit verschillende landen en gebieden tonen dus aan dat de populatie wilde dieren zich in een intact wildreservaat dat beschermd is tegen recreatieve jagers grotendeels zelf reguleert. Mocht het toch nodig zijn om regulerend in te grijpen, dan moet dit vanuit dierenbeschermingsperspectief uitsluitend gebeuren door professioneel opgeleide wildbeheerders, die zich beroepshalve bezighouden met een eigentijds wildbeheer (dierenwelzijn, veiligheid, wetenschap, wildbiologie enz.).

De invoering van een ethisch wildbeheer leidt er bovendien toe dat er in de toekomst zo mogelijk geen jachtongevallen meer zullen zijn. Ook huisdieren en landbouwdieren zullen niet meer per ongeluk gedood worden. De veiligheid van de bevolking bij vrijetijdsactiviteiten in bos en veld is weer gewaarborgd. Dierenmishandelende jachtmethoden « for fun » behoren dan tot het verleden. Zo maakt het kanton Zürich weer in toenemende mate natuurbelevingen met observaties van wilde dieren mogelijk en bevordert het, net zoals bijvoorbeeld in het kanton Genève, de biodiversiteit alsook het algemeen welzijn en het geestelijk welbevinden van de bevolking.

Juist in een dichtbevolkt gebied zoals het kanton Zürich is de invoering van een eigentijds wildbeheer gewenst, aangezien dit een sterke garantie biedt voor minder dichtheidsstress (burn-out enz.) bij wilde dieren. Ontstresste wilde dieren zijn ook minder vatbaar voor ziektes en gedragsafwijkingen. Wilde dieren zoals reeën en herten zijn bovendien geen landbouwhuisdieren die men exploiteert en fokt. Ze behoren zelfs niet toe aan de jagers. Niet alleen aan de hand van de federale jachtstatistiek kan men duidelijk zien dat er in het kanton Zürich behoorlijk wat misgaat. Het kleine, maar wat betreft recreatieve jacht sterile kanton Genève heeft bijvoorbeeld vandaag de hoogste veldhazenpopulaties van heel Zwitserland – niet het kanton Zürich. Het kanton Genève heeft nog patrijzen. Aan het jachtvrije Meer van Genève genieten internationale ornithologen ervan, omdat ze er zeldzame vogelsoorten kunnen waarnemen enz. Ree- en wildzwijnpopulaties zijn daarentegen in het kanton Zürich onevenredig groot. Jaar na jaar falen de jagers ook in het kanton Zürich.

De voor jagers interessante wildpopulaties worden al decennialang niet werkelijk gereguleerd, maar juist gedecimeerd, terwijl het geboortecijfer wordt gestimuleerd. Het gevolg van de huidige methoden is dat bijvoorbeeld weidedieren zoals reeën nog schuwer worden en hun activiteiten overdag volledig naar de nacht verplaatsen. Dit leidt tot veel verkeersongevallen. De populaties wilde zwijnen en reeën zijn in het kanton Zürich letterlijk geëxplodeerd en volledig uit de hand gelopen. Dat getuigt niet van natuurbegrip.

Jacht is geen eerzaam ambacht. Er bestaan geen standaarden, ethiek, degelijke wetenschap of regels binnen de jacht die stand kunnen houden tegenover maatschappelijke normen, laat staan binnen de jagersgemeenschap zelf, en al helemaal niet tegenover dierenrechtelijke argumenten. Bündner jagers bekritiseren de vossenjacht in het hol als dierenmishandeling, Walliser jagers verlustigen zich aan de trofeejacht op de steenbok, Obwaldense jagers vinden hoogzitten geen goede jachtpraktijk, Glarner jagers gelden in Graubünden niet als echte jagers, de vervuiling van het milieu en het wild met jachtmunitie wordt gezien als een opoffering voor het ecosysteem – terwijl natuurbeschermers hiertegen protesteren, en bij Duitse jagers is het not done om met hagel op reeën te schieten, terwijl Zürichse jagers dat grappig vinden, enzovoort.

Zoals het ethisch niet juist is om de ene wilde diersoort te decimeren om een andere te beschermen, kan het afslachten ook niet juist zijn. Men heeft decennialang onnatuurlijk hoge hoefdierpopulaties gekweekt voor de jacht. Dit nu rechtvaardigen met valse excuses zoals het ontbreken van roofdieren enz., die men vooral in jagerskringen nog steeds bestrijdt, is gewoon schofterig. Jagers weten ook niet welke dieren zouden overleven bij natuurlijke selectie. Als de jagers maar een schot kunnen lossen voordat een wild dier een natuurlijke dood sterft (zoals wij als mensen ons dat eigenlijk ook wensen).

Jacht vormt altijd een catastrofaal falen van wetenschappelijk kunnen en voorstellingsvermogen. Als het met de ecologische opdracht echt zo ernstig gemeend was, dan zou de zin van de jagerij in niets anders bestaan dan in het overbodig maken van haar eigen noodzaak. De grootste vreugde van de jager zou dan het zichzelf regulerende bos zijn, dat hem ervan zou behoeden zijn ongeliefde bloederige handwerk te moeten uitoefenen.

Jagen om populaties te decimeren en af te slachten, is historisch gezien geen jacht, maar een terroristische zoöcide. Het huidige doden van dieren door de moderne jager komt vooral voort uit hebzucht, winstbejag, genot, onverschilligheid en minachting voor het lot van de dieren. De ware jagers van de natuurvolkeren zouden zoiets nooit goedkeuren.

Als jagers niet steeds opnieuw door dier- en natuurbeschermers zouden worden bijgeschoold, zou er in de praktijk geen bovengrens zijn aan de jagersonzin.

Milieu- en dierenbescherming liggen ons na aan het hart

Zolang de prooidieren niet in de eerste plaats aan de roofdieren toebehoren, is jacht zinloos doden. Dit is ook het standpunt van de grote natuurbeschermingsorganisatie in Zwitserland. De gangbare jachtwetten hebben weinig met ethiek en moraal te maken – sterker nog, ze zijn zelfs regelrecht in strijd met de Zwitserse dierenwelzijnswet, bijvoorbeeld art. 26 en art. 4.

Niemand mag een dier ongerechtvaardigd pijn, lijden of schade toebrengen, het angst aanjagen of op andere wijze zijn waardigheid schenden. Het mishandelen, verwaarlozen of onnodig overbelasten van dieren is verboden.

Volgens Pro Natura Schweiz moet “de jacht een goede reden hebben“. Want eenvoudig geformuleerd zijn ethiek, wetenschap, wettelijke grondslagen enzovoort onmisbare voorwaarden voor een eigentijds wildbeheer. De slogan geldt ook omgekeerd: zonder voldoende rechtvaardiging is het afschieten van een wild dier ethisch niet te verantwoorden. Deze voldoende, steekhoudende rechtvaardiging ontbreekt vandaag bij de jacht op dieren die simpelweg “verwijderd” worden (bijvoorbeeld vos, vogels, trofeejacht enzovoort). Een zogenaamde regulering van roofdieren ten gunste van hoge hoefdierdichtheden moet om vakinhoudelijke en ethische redenen categorisch en consequent worden afgewezen. De moderne mens en wildbeheerder respecteren roofdieren als een belangrijk onderdeel van het ecosysteem. Onderzoeken in verschillende landen en op verschillende momenten hebben de invloed van de rode vos niet alleen op de reeënpopulatie aangetoond: voor het Berner Mittelland wordt geschat dat één vos in de maanden mei tot juli gemiddeld elf reekalfjes kan buitmaken.

Vanuit het federale recht is geen enkel kanton in Zwitserland verplicht de jacht toe te staan. Het is het recht van de kantons om te beslissen of de jacht wordt toegelaten of niet. Besluit een kanton om (deels) tegen de jacht te zijn, dan mag het dit volgens de Bondsgrondwet vrij doen. Het kanton Genève heeft al lang geleden voor deze voorbeeldige weg gekozen. Veel kantons verbieden vandaag al plaatselijk de jacht via jachtbanngebieden, wildtoevluchtsoorden enzovoort. De stad Zürich en de gemeenten Kilchberg en Oberengstringen hebben hun volledige gemeentegebied tot gemeentelijk wildreservaat verklaard. De stad Winterthur heeft haar kernzone als wildreservaat aangewezen. In kantonnale en gemeentelijke wildreservaten is de jacht verboden. Dit verbod omvat het betreden van het reservaat met wapens, het laten jagen van honden enzovoort. De noodzakelijke regulering van de wildpopulatie en beheersmaatregelen zoals het speciaal afschieten van zieke en gewonde dieren of exoten wordt uitgevoerd door wildbeheerders.

Etikettenzwendel

«De opleiding tot jager in het kanton Zürich is wellicht een van de strengste en meest uitgebreide in Europa», vindt Urs Josef Philipp, hoofd van de Visserij- en Jachtadministratie Zürich. In hetzelfde straatje zit Christian Jaques (voorzitter van Verein Jagd Zürich):

«De opleiding van de Zürichse jager is moeilijk en het jachtexamen is het zwaarste van heel Zwitserland».

Een verouderde opleiding in de gewaltcultuur en jagerslatijn van de jagerij is echter geen kwaliteitskeurmerk voor een zinvol beheer van wilde dieren en begrip van de complexe wildbiologische en ecologische samenhangen en natuurwetten. Terroristen, soldaten enzovoort en/of andere wapengebruikers worden ook goed opgeleid om hun deels scheve en militante ideologieën te verspreiden. Volgens die logica zou Zürich de beste jacht ter wereld moeten hebben, maar die eer claimen ook de jagers in Graubünden of Sankt Gallen. En Graubünden is eveneens een goed studieobject om te zien wat de kwakkelende jagersziel bij de vergunningsjacht drijft. In Graubünden zijn momenteel 2 volksinitiatieven vanuit de bevolking hangende, omdat men ook daar genoeg heeft van de barbaarse terreur tegen wilde dieren, die de kantonale jachtadministratie organiseert met de risicogroep amateurjagers.

In het kanton Zürich kunnen zelfs nog niet-jagers zonder examen in de 172 jachtgebieden op jacht gaan, mits ze dit niet vaker dan 6 dagen per jaar doen en het verplichte schietexamen niet langer dan 2 jaar geleden hebben afgelegd. En personen die al in een ander kanton een jachtexamen hebben afgelegd, kunnen profiteren van de bestaande wederzijdse erkenningsverklaringen (AG, BE, BL, GL, LU, SG, SH, SO, SZ, TG, ZG). De examens van deze kantons en van Baden-Württemberg worden in het kanton Zürich erkend om te mogen jagen. In Baden-Württemberg kan men het jachtexamen in drie weken afleggen. Zelfs wanneer een Duitse staatsburger uit Baden-Württemberg naar Zürich verhuist, is het jachtdiploma dat hij in drie weken heeft behaald, geldig.

Jagers berokkenen dieren (afgezien van vivisectie) het meeste leed en misbruik, vooral door de manier van doden. De jacht staat al decennialang haaks op een verlicht, wetenschappelijk en ethisch begrip van natuur en dieren.

Het overgrote deel van de bevolking (99,96 %) ziet wilde dieren niet als levende doelwitten en zet zich zinvol in voor natuur- en dierenbescherming – jagers daarentegen creëren doodschietkansen.

Bij een nauwkeurige analyse leveren jagers ook geen dienst aan de gemeenschap, en al helemaal niet aan de wilde dieren. Wilde dieren houden niet van jagers. Wanneer hele landstreken voor een spotprijs kunnen worden verpacht om daar wilde dieren zinloos te doden en/of te pijnigen, moet men helaas heel andere woorden gebruiken dan ‘dienstverlening’. Jagers zouden helemaal geen ‘dienst’ leveren als ze niet mochten doden. Jagers betalen en willen daar iets voor terugkrijgen. Dat heeft absoluut niets te maken met de geest van zelfloze dienstverlening.

Hoe het in kanton Zürich met stroperij is gesteld, blijft in het duister. Van de bevoegde jachtadministratie is er over dit onderwerp ook geen enkele verklaring of statistiek. Het toezicht op de jacht in Zürich ligt niet bij wildbeheerders (zoals in de kantons met vergunningsjacht), maar bij een recreatieve jager, die door de betreffende jachtgebieden zelf wordt aangesteld. Belangenverstrengeling is dan niet ver weg.

In het hele kanton Zürich is er, volgens de federale jachtstatistiek (stand 2017), maar één wildbeheerder met een federaal vakdiploma en zijn er geen gediplomeerde jachtopzichters. Toch noemen amateur-jagers zich overal op talloze pagina’s van jachtgezelschappen of gemeenten ‘wildbeheerder’ of ‘jachtopzichter’, maar ook dit is niets meer dan misleidende etikettering. De luchtvaartmaatschappij Swiss noemt haar stewardessen ook geen piloten en zet hen evenmin in de cockpit.

In Zwitserland vallen er jaarlijks meer menselijke gewonden en dodelijke slachtoffers door de risicogroep recreatieve jagers dan door islamitische terroristen, sektes, de maffia en bikerbendes samen.

In de jaren 2011-2015 werden door de ongevallenverzekeraars in totaal 1.526 gewonden door jachtongevallen geregistreerd. Daarbij komen minstens een goed dozijn dodelijke slachtoffers, en dit alleen al binnen de jagerskringen zelf! De gevaren voor derden door recreatieve jagers kunnen niet uit de gegevens van de ongevallenverzekeraars worden afgeleid. Ook zijn er geen statistieken met een meer gedetailleerde uitsplitsing per kanton beschikbaar. De vele jachtschades leiden ook niet tot lagere ziektekosten- en verzekeringspremies voor de bevolking.

De jachtwetten in het kanton Zürich dateren voor een deel nog uit het jaar 1929. Daarmee wordt nog steeds ook in strijd gehandeld met de mensenrechten, want jacht op privéterrein hoeft bijvoorbeeld niet te worden geduld. Elk bebouwd gebied hoort mee bij een jachtgebied. De recreatieve jagers mogen dus praktisch tot voor hun eigen voordeur hun bloedige hobby beoefenen en doen dat ook.

De jacht zoals die vandaag wordt uitgeoefend, is geen eeuwenoud ambacht, traditie of cultuur. Wie zinloos doodt, beschermt niets en de geciviliseerde samenleving heeft er niets aan. Wat dient de bevolking, de bosbouw, de landbouwers enzovoort meer: onevenredig grote hoefdierpopulaties, die zich overdag in het bos verstoppen en door de jagers uitgelokte schade veroorzaken, of waarnemingen van wilde dieren, zoals bijvoorbeeld in het kanton Genève, met een kleinere populatie?

In het hele kanton Zürich zijn er volgens het BAFU (en dat na 100 jaar beheerwerk van de jagers) nog steeds geen juridisch bindende rustgebieden voor wilde dieren. De gezonde roofdieren worden bejaagd en kunnen hun belangrijke functie voor de samenleving bij de zelfregulering van het ecosysteem niet volledig vervullen.

Je hoeft ook geen wiskundige te zijn om te beseffen dat wanneer men de roofdieren zoals in het kanton Zürich op onecologische wijze bejaagt, er systematisch een kunstmatig onevenwicht in de dierenwereld ontstaat ten gunste van prooidieren, tot nadeel van het cultuurlandschap, met name het bos.

Onderzoeken in verschillende landen en op verschillende tijdstippen hebben de invloed van de rode vos niet alleen op de reeënpopulatie aangetoond: voor het Berner Mittelland wordt geschat dat één vos in de maanden mei tot juli gemiddeld elf reekalveren kan vangen. In het kanton Zürich schieten jagers echter elk jaar zo’n 2.000 gezonde vossen dood voor de vuilnisbak. Precies dat aantal zodat de risicogroep jagers later hun jagerslatijn kunnen verspreiden als onmisbare regulatoren.

Elke vossenjacht is dan ook een duidelijke schending van de dierenwelzijnswet, omdat een redelijke grond ontbreekt. Er bestaat ook geen afschotplanning. Er zijn al meer dan 30 jaar minstens 18 wildbiologische studies die bewijzen: vossenjacht reguleert niet en is ook nutteloos voor de bestrijding van ziekten. Integendeel!

Als er minder probleemjagers zouden zijn die op natuurexploitatie gerichte gedachten koesteren, zouden meer vredelievende mensen zich weer kunnen wijden aan het idee van natuurbescherming – mensen die flora en fauna met respect, fatsoen en eerlijkheid verzorgen.

Het initiatief «Wildbeheerders in plaats van jagers» is vooruitziend

Jachtwapens leiden tot misbruik in ons hele sociale leven. Steeds opnieuw komt het tot vuurwapensuïcides, dreigementen en dodelijke tragedies. Jaar na jaar raken talloze mensen gewond door jagers en jagerswapens, soms zo ernstig dat ze in een rolstoel belanden of ledematen moeten worden geamputeerd. Hoe meer jachtwapens in omloop zijn, hoe gevaarlijker het wordt voor de samenleving. Niet zelden slaan jagers tijdens rustige gesprekken met de bevolking volledig door en beginnen ze te dreigen met geweld en wapens. De risicogroep jagers is in kanton Zürich wettelijk zelfs niet verplicht om een jacht aan te kondigen. Mensen in bos en veld raken keer op keer in het schootsveld van jagers terecht en belanden vervolgens in het ziekenhuis.

Onderzoeken tonen keer op keer aan dat het recreatieve jagers niet gaat om natuur- of dierenbescherming, maar dat zij plezier beleven aan een cultuur van geweld. Het uitoefenen van geweld tegen dieren en dierenmishandeling wordt als net zo normaal ervaren als fietsen of hornussen.

Financiën

De jachtadministratie van het kanton Zürich maakt volgens eigen opgave jaarlijks kosten van ongeveer 1,6 miljoen Zwitserse frank en genereert een tekortgevende opbrengst van ongeveer 1,0 miljoen Zwitserse frank (pachtgeld- en jachtpasinkomsten). Berekeningen van de jachtadministratie rond de heer Urs Josef Philipp zouden hebben aangetoond dat, mocht het kanton de door de 172 verpachte jachtgebieden geleverde diensten zelf moeten overnemen, 20 miljoen Zwitserse frank niet zouden volstaan – het bedrag dat de 1.500 hazenfluisteraars investeren in het slagveld natuur. Ondanks de wet op de openbaarheid van bestuur bleef de jachtadministratie van het kanton Zürich Wild beim Wild meermaals een verklarend antwoord schuldig. De jachtadministratie kan de 20 miljoen niet onderbouwen. Pseudo-jagers voeren graag de vele onbetaalde arbeidsuren aan als argument. Dat is echter niet precies te controleren en veel ervan is niets meer dan jagerslatijn en onnodig eigenbelang, zoals bijvoorbeeld hun jachtinfrastructuurvoorzieningen. Met 20 miljoen zou men vermoedelijk in heel Oost-Zwitserland de recreatieve jagers kunnen vervangen door professionele wildbeheerders.

In het kanton Vaud, dat qua oppervlakte bijna twee keer zo groot is (3.212 km²), zijn er meer dan 50% minder jagers actief dan in het kanton Zürich (1.729 km²) en ook daar draait de wereld nog gewoon door.

De risicogroep jagers is in het kanton Zürich volledig overvraagd. Door verkeerde bejaging enzovoort stijgen de vergoedingen die het kanton uitkeert voor wildschade praktisch elk jaar (in 2014/15 zelfs met 125%), en dat komt ook ten laste van de belastingbetaler. De helft van het bos in Zürich is in privébezit, een derde is eigendom van de gemeenten, een achtste van de corporaties en ongeveer 7% is van het kanton.

Wat vroeger in het kanton Genève meer dan 400 jagers ook al niet bijzonder succesvol deden, doen tegenwoordig 11 wildbeheerders veel voorbeeldiger, die samen 3 voltijdse functies delen, naast talrijke andere taken. Uit het kanton Genève weet men ook dat niet alleen het toezicht en de monitoring enzovoort van de 400 recreatieve jagers een enorme financiële last vormden. De 11 wildbeheerders kosten de belastingbetaler tegenwoordig aan loonkosten een kop koffie per jaar. De kosten voor de belastingbetaler zijn dus niet hoger dan vóór het jachtverbod van 1974. Alleen wie een functie als wildbeheerder bij het kanton heeft, kan de opleiding tot federaal gediplomeerd wildbeheerder volgen. Het gemiddelde brutoloon van de wildbeheerders bedraagt: 58.153,85. Met meer wildbeheerders die enkel sanitair respectievelijk therapeutisch ingrijpen bij vos, lynx, wolf, roofvogels enzovoort, zou elk kanton weer orde, biodiversiteit en ook meer bescherming tegen natuurgevaren hebben. De belastingbetaler zou vermoedelijk honderden miljoenen francs besparen, die het Rijk, de kantons en de gemeenten pompen in het behoud van bossen, daar waar de recreatieve jagers wilde dieren parkeren, fokken en als schadeveroorzakers zwartmaken en bestrijden.

Bovendien bestaan er tegenwoordig, indien nodig, alternatieven om populatiegroottes zinvol en duurzaam te beheersen zonder dodelijk geweld, zoals bijvoorbeeld immunocontraceptie enzovoort. Elke dierentuin, elk dierenpark enzovoort kan hierover informatie verschaffen.

95% van de jachtactiviteiten heeft volgens jagers zelf niets te maken met het doodschieten van dieren. Dan kunnen ze het dodelijke geweld toch met een gerust geweten aan de professionals overlaten en het initiatief van de Dierenpartij krachtig ondersteunen. Uit het kanton Genève is bekend dat de wildbeheerders betere schutters zijn dan de recreatieve jagers, die verantwoordelijk zijn voor onbeschrijfelijk dierenleed.

Ook na aanname van het initiatief kunnen recreatieve jagers flora en fauna blijven verzorgen en onderhouden (en misschien ook wel eens de hele ecosystemen ontdoen van hun afval, zoals munitieresten en dergelijke, en die ontgiften). En de goede jagers kunnen zich bij het kanton bijscholen tot wildbeheerder of zich inzetten als zodanig, en zo van hun hobby een beroep maken.

In het kanton Bern slapen de wildbeheerders al lang rustiger 's nachts. Want: als een automobilist een wild dier aanrijdt, komt niet de jager of de wildbeheerder, maar de politie. Dat ontlast hen en vooral de kantonskas. De Berner jachtinspecteur Peter Juesy legt uit: zijn wildbeheerders zouden jaarlijks zo'n 5000 overuren opbouwen door nachtelijke inzetten. Er is dus zeker een groot besparings- en optimalisatiepotentieel, als men dat zou willen. In het kanton Zug zijn drie wildbeheerders in dienst. Zij zijn verantwoordelijk voor het hele kanton en draaien 365 dagen per jaar een piketdienst, dag en nacht.

Moraal en ethiek

Zoals bij elke oorlog, wat de huidige terreur tegen de wilde dieren ontegenzeglijk is, moet men zich in principe de vraag stellen wat er wild-biologisch gezien eigenlijk nodig is. De fanatieke jacht op bijvoorbeeld gezonde vossen of vogels zeker niet. Wat is zinvol en wat niet? En hoe zit het met de indirecte kosten die de jagers ook nog veroorzaken, zoals de vele wetsherzieningen en verordeningen, klachten, justitie, politie, hogere ziektekosten- en verzekeringspremies door de vele jachtongevallen, kosten voor het opruimen van kadavers, milieuvervuiling, geluidsoverlast, verspilling van hulpbronnen, kosten voor de gezondheidszorg, vermindering van levenskwaliteit en biodiversiteit, slachtofferkosten, gevolgkosten, jachtinfrastructuur, enzovoort? De jagers staan al decennialang, in het hele land, niet alleen in conflict met de verantwoordelijken voor de bosbouw, maar veroorzaken ook jaarlijks miljoenen aan kosten in het cultuurlandschap, die door de belastingbetaler moeten worden gedragen.

Tegenwoordig leert de moderne wildbiologie en wetenschap dat jachtdruk de populaties wilde dieren juist doet toenemen, omdat de overgebleven dieren simpelweg hun geboortecijfer verhogen. Jacht betekent niet minder wild, maar meer geboortes. De regulering van de wildstand vindt niet plaats door de jacht. De jacht is meestal juist de oorzaak van de zogenaamde problemen. Dreigt er overpopulatie in het biotoop, dan daalt het geboortecijfer vanzelf. Worden er in een gebied in de herfst/winter door de jacht veel dieren gedood, dan hebben de overgebleven dieren juist meer voedsel ter beschikking. Wilde dieren die sterker de winter doorkomen, planten zich in het voorjaar eerder en in grotere aantallen voort. De wildbiologische noodzaak van de jacht is wetenschappelijk niet alleen niet bewezen, maar op veel plaatsen zelfs weerlegd.

Onder „wildbeheer” verstaat de wet de bescherming en verzorging van in het wild levende dieren, terwijl „jachtuitoefening” betrekking heeft op het opsporen, vangen en doden van wild. Het gaat erom de wildpopulaties die interessant zijn voor jagers, stabiel op een hoog niveau te houden en de roofdieren zoals wolven en lynxen, die bij ons door jagershand verzwakt zijn, te vervangen. Daarom wordt ook de vos fanatiek bejaagd. Met de jacht op klein wild veroorzaken jagers opzettelijk ernstige verstoringen in het natuurlijke evenwicht tussen soorten, om succesvoller te kunnen jagen. Leefgebieden worden doelbewust gemanipuleerd en verstoord, tot ongenoegen van alle wilde dieren.

Het plezier in het doden van wilde dieren kan geen doel van onze samenleving zijn en draagt op geen enkele wijze bij aan een vreedzaam samenleven in ons cultuurlandschap. In deze kringen treft men vooral individuen aan met een overeenkomstige mentale instelling, bij wie het vermogen tot medegevoel in hoge mate ontbreekt. Een blik in de betreffende jagersmagazines, jagersforums, Facebookpagina's van jagers of de fotoreportages van de diensten voor jacht en visserij, trofeeë ntentoonstellingen enzovoort bevestigt dit en onthult regelmatig een verontrustend genoegen in het doden. Wanneer men de structuren binnen de jagersgemeenschap en het handelen van de politieke instanties bekijkt, is er maar één logische conclusie mogelijk: de jacht zoals die in Zwitserland wordt beoefend, is grotendeels een plezierjacht, waarbij trofeeëncultus, de sociale beleving en de lust om te doden, gepaard gaand met het uitleven van machtsgevoelens in de natuur ten koste van levende wezens, centraal staan. Dit laatste wordt telkens weer bevestigd door verslagen van jagers zelf.

Het bos en de natuur zouden aan mens en dier moeten worden teruggegeven als vreedzame plek van ontspanning en als leefgebied voor samenleven. Onze tijd wordt in toenemende mate gekenmerkt door brutaliteit en gewelddadigheid, en de jagerij is daar niet vreemd aan. Deze negatieve energieën van geweld, angst, terreur, respectloosheid, milieuvervuiling en onbehagen die de jagerij in de omgeving achterlaat, blijven niet zonder sporen.

Jachtkunst wordt vaak vergeleken met krijgskunst, waarbij de jager van tegenwoordig meestal als een tiran lui, laf en technisch hoogstaand uitgerust op een hoogzit of in dekking zit. Daarbij zou de jager naar verluidt verlangen naar de natuur. Maar wat voor een surreële natuur heeft de jager geschapen? Hij moet met verrekijker en telescoopvizier de dieren, zijn verwanten, in de natuur opsporen, terwijl je ze in onbejaagde gebieden met het blote oog vertrouwelijk kunt zien. Niet natuurnabijheid maar distantie en vijandigheid leeft en creëert de jager. Dit zijn het karakter en de aard van de jacht.

Veel mensen hebben de indruk dat de vos, het ree, het hert, de haas enzovoort in de vrije natuur helemaal niet meer bestaan. Hoe moeten de kinderen van vandaag zich in de toekomst op de juiste manier voor de natuur inzetten, als ze deze door jagershanden geschapen onnatuurlijkheid niet eens meer kunnen beleven? De natuur wordt door de jagers gedegradeerd tot een montage, wat voor de gewone mens en de dieren een enorme vermindering van levenskwaliteit betekent. Jagers en hun schietpartijen creëren een klimaat en energieveld van onbehagen voor mens en dier in de natuurlijke recreatiegebieden.

Dat kantons in Zwitserland met dergelijk bloedgeld uit het jachtbedrijf inkomsten genereren, is waarschijnlijk ook uniek in Europa. De meeste jachten zijn tegenwoordig gewoonweg onnodig, dierenmishandeling en dus eigenlijk crimineel. Alleen is ons rechtssysteem nog niet zover om dit in het strafrecht mee te wegen.

Lobbywerk van een kleine jachtgemeenschap, wier opvattingen meestal zeer radicaal en absurd zijn en indruisen tegen de ethische kernwaarden van de samenleving, is pure opiniemakerij en manipulatie. Helaas slagen dergelijke kringen er telkens weer in om uit pure machtspolitiek perverse wetten af te dwingen, die een nadelig effect hebben op de wilde dieren, de natuur, de samenleving en dus het algemeen welzijn.

“JagdSchweiz weet dat wildpopulaties in principe – ook in ons cultuurlandschap – zichzelf zouden reguleren”. – Koepelorganisatie van de Zwitserse jagers

“De jacht op klein wild is niet noodzakelijk, maar wel gerechtvaardigd. Zo kan men zich ook afvragen of het zinvol is om bessen en paddenstoelen in het bos te verzamelen!” – Robert Brunold, voorzitter van de kantonale vereniging voor patentjagers van Graubünden

Ook zonder jacht zijn er niet ineens te veel vossen, hazen of vogels. De ervaring leert dat je de natuur aan zichzelf kunt overlaten. – Heinrich Haller, directeur van het Nationaal Park

Jagersleuzen zijn pure schijnheiligheid en holle frasen. Analyseer je bijvoorbeeld de jagersfractie in de Zwitserse politiek, dan zie je al snel dat zij zich zelden tot nooit inzetten voor de natuur – wat wél duidelijk wordt, is dat uitbuiting en eigenbelang hun werkelijke drijfveren zijn. De deskundigen van de jagers zijn meestal niets meer dan belangenbehartigers van een egoïstische lobby, die een onwenselijke praktijk in stand willen houden en mooier willen doen voorkomen dan ze is. In de milieuranglijst bezetten jagers zelfs de laatste plaats. De vele jachtreizen van Zwitserse jagers naar het buitenland dragen ook niet bij aan wildbeheer en een normale ecologische voetafdruk.

Bewerkt wildvlees is, net als sigaretten, asbest of arseen, giftig en kankerverwekkend, zo verklaart ook de Wereldgezondheidsorganisatie WHO. Autoriteiten waarschuwen al jaren kinderen, zwangere vrouwen en vrouwen met een kinderwens tegen het eten van wildbraad dat met loodhoudende munitie is geschoten. Wildbraad is bovendien belast met residuen van pesticiden, bestrijdingsmiddelen, mest, antibiotica enzovoort uit het voer op de velden. Er bestaat waarschijnlijk geen minderwaardiger vlees dan dat van drijf- of drukjachten, dat jagers de bevolking proberen aan te smeren.

In Canada is het doorgaans verboden om wildvlees van jagers in restaurants of winkels te verkopen, omdat het eerder als gif dan als voedingsmiddel wordt beschouwd, aldus een artikel in „The Globe and Mail". Wilde dieren leven in constante angst voor jagers. Vooral wanneer ze daadwerkelijk door jagers worden achtervolgd, produceren ze enorme hoeveelheden giftige hormonen, adrenaline enzovoort, die zich in het vlees vermengen met de andere reeds aanwezige giftstoffen en afvalstoffen. Al de oude Romeinen wisten dat wanneer ze slaven tot de dood martelden, deze een bepaald gif in hun speeksel ontwikkelden waarmee men anderen kon vergiftigen. De doodsangst dringt dus door in het weefsel van de wilde dieren en wordt door de vleeseter meegegeten.

Natuur- en dierenbescherming en veiligheid kosten altijd geld, maar creëren ook goede banen en zijn belangrijke hoekstenen van een beschaafde samenleving. Als men miljarden uitgeeft aan wankele banken, wegenbouw, het leger enzovoort, kan men ook geld investeren in een culturele en ethische meerwaarde voor het algemeen belang enzovoort. De bevolking en de dierenwereld zouden zo enorm profiteren van deze meerwaarde. Het kostenargument is geen echt argument. In het democratische Zwitserland stemmen we regelmatig over voorstellen die veel hogere kosten met zich meebrengen, maar die ook kunnen leiden tot een beter Zwitserland.

Kan men de waarde van de openbare veiligheid voor de bevolking, recreanten, wandelaars enzovoort in cijfers uitdrukken? Nee, ook de biodiversiteit en soortenrijkdom, die in beschermde gebieden zo prachtig gedijen, kan men niet in een getal uitdrukken. Ook de toeristische meerwaarde voor het imago van Zürich en het genot van prachtige waarnemingen van wilde dieren kan men niet in een cijferwaarde vastleggen.

Jachtpassie is geen taak van de samenleving of een recht, en kan dat ook niet zijn. Jagers bevorderen tot in de basisschool een cultuur van zinloos geweld.

Met dit initiatief heeft u de keuze voor een win-winsituatie, voor een modern wildbeheer.

Voordelen van het initiatief in steekwoorden:

• Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat en niet van jagersbendes
• Rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid tegenover natuur en dierenwereld
• Jagers overtreden met hun jachtmethoden notoir de Zwitserse wetten op dierenbescherming, wildbeheerders niet
• Natuur- en dierenbescherming in Zürich als voorbeeld voor andere kantons en landen (zoals het kanton Genève) op het gebied van de jacht
• Geen bloedgeld in de staatskas van jagers (wereldwijd uniek)
• Beteugeling van het sekteachtige gedrag van jagers (jagerslatijn) – de cultus van zinloos doden en geweld
• Ontmanteling van het gecriminaliseerde jagerssysteem (minder wetsovertredingen zoals schendingen van het jachtrecht, stroperij, wapensmokkel, milieudelicten, dierenwelzijnsschendingen, verkeersdelicten, enz. door jagers) Kanton Graubünden bijvoorbeeld meer dan 1'000 aanklachten en boetes tegen jagers per jaar (2015: 1298 aanklachten en boetes) Veiligheidsrisico recreatieve jager
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten van het staatsapparaat, justitie, officieren van justitie, rechtbanken, rechtswezen (duizenden wetsovertredingen, aanklachten, ordeboetes enz. tegen jagers)
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten voor de Bond, autoriteiten, politici, besturen enz. (jachtherzieningen, toezicht, monitoring, moties, wetten, verwijdering van kadavers enz.)
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten van het gezondheids- en verzekeringswezen respectievelijk zorgverzekeringspremies
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten voor de belastingbetaler (bos, landbouw enz.) verbijtschade in bos en landbouw
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten voor de belastingbetaler voor jachtinfrastructuurwerken en de renovatie ervan
• Vermindering van tijdsbesteding en kosten voor milieu-, natuur- en dierenbeschermingsorganisaties
• Minder persoonlijke ongevallen met jachtwapens. (2010 tot 2013 veertien dodelijke jachtongevallen en circa 200 niet-dodelijke ongevallen met jachtwapens van in totaal 1157 ongevallen) exclusief privépersonen, volgens BFU
• Het initiatief bevordert goede werkplekken voor wildbeheerders en bespaart xxx miljoen elders
• Meer milieubescherming in plaats van milieuvervuiling (toxische munitie, illegale hoogzitten, autolawaai en verkeer in de natuur, verspilling van hulpbronnen, met lood vervuilde schietinstallaties enz. van jagers)
• Aantoonbaar minder wildongevallen (jaarlijks raken ongeveer 60 mensen gewond en is er 40 tot 50 miljoen frank aan persoonlijke en materiële schade). Wat je ziet, rijd je niet aan
• Geweldpreventie, dierenbescherming in plaats van daderbescherming, minder geweld, wapens en terreur in de samenleving. Geweld tegen dieren gaat vaak naadloos over in geweld tegen mensen
• Meer waarnemingen van wilde dieren, soortenrijkdom en biodiversiteit voor de bevolking, zoals bijvoorbeeld in het kanton Genève, nationale parken of andere jachtvrije gebieden
• Verbetering van ethiek, moraal, eerlijkheid, veiligheid, cultuurlandschap enz.
• Minder misbruik en manipulatie van jachthonden
• Geen dierenmishandelende jachtinfrastructuurwerken meer (kunstmatige vossenbouwen, wildzwijnrasters enz.)
• Geen afschot van huisdieren meer
• Minder pesticiden en gifstoffen in de landbouw als gevolg van muizenplagen door het ontbreken van vossen enz.
• Minder ziekten en besmettingsgevaar (recreatieve jagers verspreiden ziekten, zoals bij hondsdolheid)
• Minder alcohol- en drugsmisbruik tijdens de jacht. Wildbeheerders mogen tijdens hun werk geen alcohol consumeren. Het heupflesje en ‘doelwater’ zijn vaste begeleiders van jagers. Jagers verzetten zich tegen een alcoholverbod tijdens de jacht
• Openbare veiligheid voor de bevolking, recreanten, wandelaars enz.
• Geen jacht op privéterrein (hoeft niet te worden getolereerd, volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens)
• Een jachtverbod is ook goed voor het zieleheil van de jagers. De hedendaagse «jacht» is ook een ziekelijk gedragspatroon (wie zinloos doodt, beschermt niets en de samenleving heeft er niets aan)
• Wildbeheerders, politieagenten en soldaten gaan met pensioen op hun 65e. Recreatieve jagers gaan op hun 75e nog steeds met vuurwapens hun leedveroorzakende schietcultuur beoefenen
• Minder schietlawaai voor de bevolking en de wilde dieren
• Bijv. veldhazendichtheid in kanton Zürich met jagers bij 1,0 per 100 ha, of uitgestorven. In kanton Genève met wildbeheerders 17,7 veldhazen per 100 ha enz.
• Het kanton Zürich loopt achter op het gebied van dierenkwellende jachtmethoden, zoals baujacht, drijfjacht, munitie enz. Het kanton Thurgau heeft de baujacht verboden, Genève kent al 40 jaar een jachtverbod enz.
• Gezondheidszorg: verwerkt wildvlees is noch biologisch noch een hoogwaardig levensmiddel (in het bijzonder dat afkomstig van drijf- en drukjachten), maar maakt ziek en valt volgens de WHO in dezelfde giftigheidsklasse als sigaretten, arseen of asbest. In Canada is het verboden om wildvlees van jagers te verkopen in restaurants of winkels, omdat het onder andere niet als bijzonder geschikt voor consumptie wordt geclassificeerd
• Wapens zijn geen speelgoed en wilde dieren zijn geen schietschijven
• Wilde dieren worden weer vaker overdag actief, zichtbaar en beleefbaar, wat de bevolking verheugt
• In het kanton Zürich is er geen enkel door het BAFU erkend wildreservaat
• Wat vroeger in het kanton Genève al meer dan 400 recreatieve jagers, ook ten koste van wilde dieren, dierenwelzijn, ethiek, veiligheid en bevolking, onbevredigend deden, wordt tegenwoordig gedaan door 11 wildbeheerders, die drie voltijdbanen delen, waarvan er maar één nodig is voor jachtgerelateerde activiteiten.
• Gedegen en betere voorlichting aan de bevolking door wildbeheerders met een federaal vakdiploma (gedrag ten opzichte van wilde dieren)
• Populaties wilde dieren kunnen zich weer op natuurlijke wijze en beter zelfstandig reguleren (lynx, wolf, vos, lange en koude winters, voedselaanbod)
• Betere educatie, onderzoek, wildbiologie en wetenschap (langetermijnstudies, openluchtlaboratorium enz.)
• Strikte handhaving van de natuur- en dierenbeschermingswetten
• Bevordering en behoud van recreatiegebieden in de nabije omgeving
• Wildbeheerders hebben een betere opleiding dan recreatieve jagers.
• Jagers overtreden met hun jachtmethoden – en passie – notoir de Zwitserse dierenbeschermingswetten, wildbeheerders niet
• Wildbeheerders hebben een heel andere motivatie dan jagers
• Recreatie en toerisme, toeristische meerwaarde, extra waarde voor het kanton Zürich door branding van Swissness
• Bescherming van kinderen en jongeren tegen recreatieve jagers en jagerslatijn op scholen
• Geen grondwatervervuiling en munitieresten van jagers in de natuur
• Jacht is geen wetenschappelijk of wildbiologisch beheer van wilde dieren
• Het kanton Vaud is bijvoorbeeld twee keer zo groot als het kanton Zürich en heeft 50% minder recreatieve jagers dan het kanton Zürich
• enzovoort.

Mocht dit artikel ondanks zorgvuldig onderzoek onjuiste feitelijke beweringen bevatten, dan zijn wij dankbaar voor aanwijzingen en nemen deze zeer serieus.

Faktencheck: Regierungsrat Zürich zur Jagdinitiative