Recreatieve Jacht als evenement: afschot als vrijetijdsprogramma
Wie door de relevante jachtbladen in Zwitserland bladert, vindt niet zomaar data. Men vindt een verhaal. De jacht wordt daar neergezet als een mengeling van traditie, familie-uitstapje, markt, beurs en bijscholing. Met een feesttent, tombola, kinderprogramma en ‘workshops’ krijgt het doden van wilde dieren een kader dat het onschuldig en vanzelfsprekend laat lijken.
Opvallend is hoe breed het spectrum is: schiettrainingen en verreschot-seminars, trofeeshows, bont- en huidenmarkten, jachtbeurzen, loterijen, jachthoornfeesten.
De recreatieve jacht wordt daarmee niet alleen als ‘ambacht’ gepresenteerd, maar als cultureel aanbod dat maatschappelijke acceptatie moet creëren.
1) Schieten als normaliteit: training, ‘instructie’ en verreschot
Meerdere data draaien uitdrukkelijk om schieten: een instructiecursus op de jacht- en sportschietbaan Selgis (13.12.2025) en een openbare kleiduiventraining (28.01.2026) op dezelfde locatie.
Later volgen meteen twee seminars in Bülach: ‘Jachtkundig verreschot’ (26.03.2026) en ‘Genadeschot met kort- en langwapen’ (29.03.2026). Hier blijkt de problematische verschuiving: in plaats van te praten over wildrust, leefgebieden of conflictpreventie, worden reikwijdte, techniek en trefzekerheid de kerninhoud. Bij ‘verreschot’ wordt de afstand zelfs als leerdoel beschreven. Precies daar begint de ethische scheefgroei, want met elke extra afstand nemen de controlemogelijkheden af en stijgt het risico op misafschot en vermijdbaar lijden. Het evenementenkader verschuift de focus weg van het dier en naar de prestatie.
2) Bont en huid als attractie: markten, prijsuitreikingen, handel
De kalenders vermelden een reeks pels- en huidenmarkten: bijvoorbeeld de «Traditionele pelshuidenmarkt» in Altstätten met bekroning van de mooiste vossenhuiden (05.02.2026), de «Zentralschweizer Fäälimärt» in Sursee (10.02.2026), de «Glarner pelshuidenmarkt» (14.02.2026), de «Zürcher huidenmarkt» (28.02.2026), de «pelshuidenmarkt van de Aargause jachtopzichters» (28.02.2026), de «Oberwalliser pelshuidenmarkt» (28.02.2026) en de «huidenmarkt Thusis» (14.03.2026).
De boodschap is duidelijk: dieren worden tot grondstoffen, huiden tot verzamelobjecten, de omgang ermee wordt verfolkloriseerd. Wanneer vossenhuiden worden bekroond, wordt een dood dier omgeduid tot een schoonheidswedstrijd. Dat is geen «traditie», dat is de esthetisering van geweld.
3) Trofeeshows: jacht als tentoonstelling en statussymbool
In de kalender staan meerdere trofeevormen: de kantonaal Berner trofeetentoonstelling in Thun (31.01.2026), de Schwyzer trofeeshow (28.02.2026), de trofeeshow Nidwalden (07.03.2026) en de Urner trofeeshow (21.03.2026, inclusief de Urner pelshuidenmarkt).
Trofeeën zijn geen neutrale «gegevens». Het zijn symbolische bewijzen van een afschot. Wanneer ze publiekelijk worden tentoongesteld, wordt de dood gepresenteerd als een prestatie. Feesttent en tombola versterken dit effect: het geheel wordt een dorpsfeest, waarbij de morele kernvraag — waarom een gevoelig wild dier tot object werd gemaakt — verdwijnt in het lawaai van de gezelligheid.
Ongeacht hoe jagers en jaagsters wildbeheer en regulering rechtvaardigen, laat de evenementenkalender een tweede laag zien: jacht wordt geënsceneerd als vrijetijds- en cultuuraanbod.
4) Beurs, markt, «cultuuravond»: de recreatieve jacht als pr-offensief
Met de «Jachtbeurs Zwitserland» in Spreitenbach (08.03.2026) wordt jacht gepromoot als «ontmoetingsplek», compleet met workshops en lezingen. Zulke beurzen zijn meer dan handel. Ze zijn acceptatiemachines: uitrusting, culinaire zaken, «traditie ontmoet toekomst». Wat daarbij vaak ontbreekt, is transparantie over afschotcijfers, foutieve afschoten, loodhoudende munitie, verstoringen in beschermde gebieden, stress bij wilde dieren door honden, drukjachtdruk of de rol van de recreatieve jacht in het conflict met soortenbescherming en dierenwelzijn.
5) Religie en traditie: de Hubertusmis en het jachthoornfeest
Een Hubertusmis in Schlierbach (29.12.2025) en het Zwitserse en internationale festival van jachthoornblazers in Liestal (30.05.2026) verbinden de jacht met ritueel en gemeenschap. Dat kan menselijk gezien verbindend zijn, geen twijfel mogelijk. Maar het is ook een strategie: wie de jacht religieus of cultureel oplaadt, immuniseert haar tegen kritiek. Dan lijkt tegenspraak al snel een aanval op «traditie», terwijl het in werkelijkheid gaat om dierenleed, ecologische impact en democratische controle.
6) De jacht wordt familieprogramma: kinderconcert en „ochtendprogramma”
Bij de hertenkeuring (Rothirsch-Hegeschau) in St. Gallen (07.03.2026) wordt een familieprogramma vermeld, inclusief kinderconcert. Wanneer de jacht in kinderformats wordt ingebed, ontstaat vroeg een beeld: de jacht is natuurkunde, volksfeest en avontuur. De realiteit is echter ook: jacht betekent angst, vlucht, verwonding, dood. Kinderprogramma's bij jachtgerelateerde tentoonstellingen zijn daarom geen onschuldige «voorlichting», maar framing.
7) Loterij en ‘everzwijnschieten’: de dood als spel
Een jagersloterij (01.01.2026) en het everzwijnschieten in Wittenbach (07.02.2026), gecombineerd met een slachtfeest en een vleesprijs, laten de volgende fase van banalisering zien. Hier wordt de recreatieve jacht definitief een spel- en consumptieformat. Vooral bij het everzwijnschieten valt de taal van punten en treffers op. Wat op schietschijven wordt geoefend, eindigt buiten op het lichaam van een dier.
Wat wij als publiek kunnen doen
Deze evenementen zijn openbaar of halfopenbaar, en precies daarom zijn ze maatschappelijk relevant. Wie de recreatieve jacht kritiseert, hoeft niet weg te kijken. Men kan juist kijken en concrete vragen stellen, beleefd maar volhardend:
- Welke normen gelden tegen misafschot en zoekacties na verwonding, en hoe worden die gecontroleerd?
- Hoe wordt dierenleed in de opleiding realistisch behandeld, en niet alleen techniek?
- Welke rol spelen bont- en huidenmarkten vandaag de dag eigenlijk nog, en waarom worden huiden bekroond?
- Waarom worden trofeeën uitgestald, in plaats van het debat over ethiek en noodzaak te voeren?
- Waar zijn onafhankelijke dierenwelzijnsstemmen op podia te vinden, en niet alleen jachtgerelateerde lezingen?
De evenementenkalenders laten zien: de recreatieve jacht werkt actief aan haar imago. Wie dierenwelzijn serieus neemt, moet dit podium niet zonder slag of stoot overlaten.
Meer over recreatieve jacht: In het dossier Rol en kritiek op recreatieve jagers belichten we de opleiding, macht en het zelfbeeld van de recreatieve jagers. Wat het onderzoek daarover zegt, toont Jacht in de feitencheck: de stand van het onderzoek.
Het standpunt van IG Wild beim Wild: IG Wild beim Wild wijst de recreatieve jacht af. Ons voorbeeld is kanton Genève, dat sinds 1974 zonder recreatieve jacht functioneert: zonder jachttijden, zonder jachthonden, zonder drijfjachten, zonder hoogzitten, zonder de dierenmishandeling en de criminaliteit die elders bij het jachtseizoen horen. Wat daar al meer dan vijftig jaar werkt, weerlegt elk positiepaper van JagdSchweiz. Een organisatie die haar beleid baseert op beweringen die zij in haar eigen documenten zelf weerlegt, is geen vakorganisatie, maar een fabriek voor desinformatie.
Alle bijdragen worden geschreven door IG Wild beim Wild en door externe co-auteurs. Onderzoek, structurering en redactionele processen kunnen daarbij worden ondersteund door AI-gestuurde hulpmiddelen.
Ondersteun ons werk
Met jouw donatie help je dieren te beschermen en hun stem te laten horen.
Nu doneren →
