Alternatywy dla łowiectwa rekreacyjnego

W Szwajcarii zagrożonych jest 35 procent wszystkich gatunków zwierząt i roślin; w żadnym z sąsiednich krajów odsetek zagrożonych gatunków nie jest większy. Według BAFU pod ochroną lub zabezpieczonych na rzecz bioróżnorodności jest dopiero nieco ponad 13 procent powierzchni kraju. Jednocześnie w 2025 roku, według federalnej statystyki łowieckiej zabito 133’508 dzikich zwierząt. A 64 procent szwajcarskiej ludności w reprezentatywnych badaniach opowiada się za zakazem polowań w norach; 79 procent ma zastrzeżenia wobec łowiectwa rekreacyjnego lub je odrzuca (Przegląd badań opinii publicznej).

Te liczby istnieją obok uporczywej narracji: łowiectwo rekreacyjne rzekomo jest ochroną przyrody. Myśliwi rekreacyjni rzekomo są strażnikami natury. Bez nich populacje dzikich zwierząt miałyby eksplodować. Kto twierdzi inaczej, rzekomo nie rozumie przyrody.

Kto zna fakty, rozumie coś przeciwnego. Niniejszy dossier gromadzi najważniejsze naukowe, etyczne, zdrowotne, społeczne i polityczne argumenty przeciwko łowiectwu rekreacyjnemu w jego obecnej formie. Jest skierowany do wszystkich, którzy dopiero odkrywają ten temat, chcą doprecyzować własne stanowisko lub dyskutować w oparciu o fakty. To nie jest emocjonalny okrzyk. To rzeczowa inwentaryzacja tego, czym jest łowiectwo rekreacyjne, co powoduje i co mogłoby je zastąpić.

Co cię tutaj czeka

Dlaczego łowiectwo rekreacyjne jest etycznie nie do obrony: co oznacza zabijanie istot zdolnych do odczuwania dla przyjemności spędzania wolnego czasu, dlaczego chybione strzały i poszukiwania postrzelonej zwierzyny są problemem strukturalnym oraz dlaczego „radość z zabijania” nie jest wartością kulturową
Dlaczego łowiectwo rekreacyjne jest ekologicznie kontrproduktywne: jak presja łowiecka destabilizuje populacje zamiast je regulować, dlaczego obszary wolne od polowań wykazują większą bioróżnorodność oraz co dla dzikich zwierząt oznacza zniszczenie struktur społecznych
Dlaczego mięso zwierzyny łownej nie jest produktem naturalnym: co zaleca Federalny Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (BLV) w sprawie ołowiu w mięsie zwierzyny łownej, dlaczego kobiety w ciąży, dzieci oraz kobiety w wieku rozrodczym nie powinny jeść mięsa zwierzyny łownej, i co hormony stresu w mięsie zdradzają o ostatnich minutach życia ofiary
Dlaczego ludność odrzuca łowiectwo rekreacyjne, a politycy mimo to je chronią: dane z badań opinii, struktury lobbingowe i powód, dla którego związki łowieckie od dziesięcioleci skutecznie blokują to, czego chce szeroka większość społeczeństwa
Dlaczego łowiectwo rekreacyjne psychologicznie nie jest neutralnym hobby: co psychologia zachowania, badania nad prawami zwierząt oraz studia dotyczące agresji i kultu trofeów mówią o myśliwych rekreacyjnych i dlaczego ma to znaczenie dla społeczeństwa
Dlaczego łowiectwo rekreacyjne współodpowiada za kryzys bioróżnorodności w Szwajcarii: jedna trzecia gatunków zagrożona, najmniejszy w Europie odsetek obszarów chronionych, wieloletnia blokada lobbystyczna przeciwko parkom narodowym i obszarom ochronnym
„Czy wiesz?”: 39 faktów, które obalają narrację łowiecką
Dlaczego alternatywy dla łowiectwa rekreacyjnego istnieją i zostały sprawdzone: naturalna regulacja, wspieranie drapieżników, modele strażników przyrody, ochrona siedlisk
Co musiałoby się zmienić: konkretne postulaty polityczne
Argumentarium: odpowiedzi na najczęstsze usprawiedliwienia lobby łowiectwa rekreacyjnego
Szybkie linki: wszystkie istotne artykuły, badania i dossier

Etyka: gdy zabijanie nie jest ochroną przyrody

Dzikie zwierzęta są istotami zdolnymi do odczuwania. Znają ból, strach i więzi społeczne. Uciekają, gdy wyczuwają zagrożenie. Przeżywają żałobę, gdy rozerwane zostają ich grupy społeczne. To nie jest sentymentalne twierdzenie, lecz konsensus naukowy, który został między innymi międzynarodowo uznany w Cambridge Declaration on Consciousness z 2012 roku. Na tej podstawie etyczne pytanie wyjściowe w krytyce łowiectwa wcale nie jest trudne: jakie uzasadnienie istnieje dla zabijania istot zdolnych do odczuwania dla przyjemności spędzania wolnego czasu?

Odpowiedzi lobby łowiectwa rekreacyjnego (regulacja, ochrona przyrody, tradycja) zostały osobno obalone w innych rozdziałach tego dossier. Pozostaje sedno sprawy: łowiectwo rekreacyjne nie jest dziś w Szwajcarii koniecznością przetrwania. Jest hobby. Hobby, które oznacza śmierć ponad 130’000 dzikich zwierząt rocznie w Szwajcarii, z których znaczna część nie ginie natychmiast, lecz po minutach lub godzinach w bólu. Chybione strzały nie są w systemie łowieckim wyjątkiem, lecz systematycznie występującą rzeczywistością: w kantonie Gryzonia urząd rejestrował w latach 2012–2020 co roku ponad tysiąc mandatów i zawiadomień o popełnieniu przestępstwa wobec myśliwych rekreacyjnych, w większości z powodu chybionych strzałów (Ocena).

Społeczeństwo, które karze znęcanie się nad zwierzętami w domu, a tę samą czynność wobec dzikich zwierząt w lesie finansuje i chroni politycznie jako dobro kultury, ma problem ze spójnością. Obowiązek ogłuszania, który obowiązuje w przypadku każdego zwierzęcia rzeźnego, kończy się na granicy lasu. Kto chce to zmienić, musi najpierw nazwać, czym łowiectwo rekreacyjne w swojej obecnej formie faktycznie jest: uzbrojoną rozrywką w czasie wolnym, której centralną treścią jest zabijanie istot żywych i której legitymacja opiera się na narracjach, które nie wytrzymują rzeczowej weryfikacji.

Więcej na ten temat: Łowiectwo i ochrona zwierząt: co praktyka robi z dzikimi zwierzętami oraz Dzikie zwierzęta, smiertelny strach i brak ogluszenia

Ekologia: dlaczego odstrzały nie są regulacją

Łowiectwo rekreacyjne twierdzi, że reguluje populacje dzikich zwierząt. Ekologia behawioralna pokazuje: dzieje się odwrotnie. Kompensacyjna dynamika rozrodu to biologiczna zasada podstawowa, która obala ten argument. Dzikie zwierzęta reagują na straty w populacji spowodowane polowaniami zwiększoną liczbą urodzeń, wcześniejszym osiąganiem dojrzałości płciowej i większymi miotami. Szczególnie u dzików mechanizm ten jest wyjątkowo dobrze udokumentowany: normalnie w obrębie watahy rozmnaża się jedynie przewodząca locha. Gdy zostanie zastrzelona, rozmnażają się wszystkie samice w grupie. Presja łowiecka tworzy więcej dzikich zwierząt, a nie mniej.

To, co łowiectwo rekreacyjne powoduje w ekologii, nie jest regulacją, lecz destabilizacją struktur społecznych. Odstrzał doświadczonych osobników przewodzących (przewodniczki watahy u dzików, byka dominującego u jeleni, dominującej lisicy) pozostawia zdezorganizowane grupy o zmienionym sposobie wykorzystywania przestrzeni, zwiększonej mobilności i nasilonej presji spałowania na drzewa leśne, ponieważ zwierzęta są spychane na ciasnej przestrzeni. Rozwiązanie, które lobby łowieckie oferuje na problem spałowania, współtworzy go strukturalnie. Obszary wolne od polowań pokazują obraz kontrastowy: w kantonie Genewa bioróżnorodność wyraźnie się poprawiła od zakazu polowań w 1974 roku, populacje dzikich zwierząt się ustabilizowały, a świat ptaków rozwinął się z kilkuset do 30’000 zimujących gości.

Więcej na ten temat: Dlaczego łowiectwo rekreacyjne nie sprawdza się jako kontrola populacji oraz Zmiana klimatu, różnorodność genetyczna a łowiectwo rekreacyjne

Zdrowie: dlaczego dziczyzna nie jest czystym produktem

Federalny Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii (BLV) zaleca: dzieci do siódmego roku życia, kobiety w ciąży, karmiące piersią oraz starające się o dziecko powinny w miarę możliwości nie jeść dziczyzny upolowanej za pomocą amunicji ołowianej. To nie jest wypowiedź kampanii krytycznej wobec łowiectwa. To oficjalne zalecenie władz, oparte na mierzalnych wynikach badań. Szwajcarska Ochrona Zwierząt (STS) zbadała zawartość ołowiu w produktach z dziczyzny pochodzącej z krajowego łowiectwa rekreacyjnego: w 5 z 13 próbek wykryto ołów w stężeniach przekraczających wartość referencyjną. Niemieckie badanie Federalnego Urzędu Ochrony Konsumentów (BVL) wykazało pozostałości ołowiu w około trzech czwartych wszystkich zbadanych wyrobów wędliniarskich zawierających dziczyznę.

Ołów jest toksyczny dla organizmu człowieka już w niewielkich ilościach: uszkadza układ krwiotwórczy, wątrobę, nerki i ośrodkowy układ nerwowy. U rosnących dzieci skutki są szczególnie poważne: udokumentowano uszkodzenia nerwów i zaburzenia rozwoju mózgu. Federalny Instytut Oceny Ryzyka (BfR) stwierdza: „Ołów jest szkodliwy już w niewielkich ilościach”. Dochodzą do tego hormony stresu: dzikie zwierzęta, które przed śmiercią były ścigane, płoszone lub postrzelone, wykazują drastycznie podwyższony poziom kortyzolu we krwi i w mięsie. To, co jest reklamowane jako „produkt zbliżony do natury”, jest z biologicznego punktu widzenia końcowym efektem ostrego procesu lęku i umierania.

Więcej na ten temat: Dziczyzna od myśliwego to padlina oraz Pozostałości ołowiu w produktach z dziczyzny oraz Myśliwi rekreacyjni trują ptaki drapieżne

Społeczeństwo: dlaczego większość mówi nie, a polityka mimo to chroni

Społeczna akceptacja łowiectwa rekreacyjnego spada. To nie twierdzenie przeciwników łowiectwa, lecz empirycznie udokumentowany fakt. Badanie WaMoS 2 pokazuje, że 79 procent ludności Szwajcarii w jakiejś formie krytykuje łowiectwo rekreacyjne; 19 procent jest zasadniczo przeciw lub za jego zniesieniem. Badanie Demoscope, zlecone przez Szwajcarską Ochronę Zwierząt, pokazuje, że 64 procent popiera zakaz polowania w norach, a tylko 21 procent chce je utrzymać. Sprzeciw obejmuje wszystkie pokolenia, nie ma w nim podziału na regiony językowe, a wśród kobiet i młodszych osób jest szczególnie wyraźny.

Jednocześnie polityka chroni łowiectwo rekreacyjne z niezwykłą konsekwencją. Związki łowieckie dzięki wpływom politycznym, zapisom konstytucyjnym i obecności w mediach zapewniają sobie przywileje, które są sprzeczne z wolą większości ludności. W kantonie Zurych inicjatywa „Strażnicy przyrody zamiast myśliwych” przepadła 23 września 2018 roku, uzyskując 16,1 procent głosów za: nie z powodu siły argumentów lobby łowieckiego, lecz z powodu luki w mobilizacji w dotąd mało upolitycznionej większości społeczeństwa. Debata jest asymetryczna: myśliwi rekreacyjni są zorganizowani, mają finanse i powiązania polityczne. Dzikie zwierzęta nie mają głosu. A wielka większość, która nie jest zainteresowana łowiectwem rekreacyjnym, nie ma dotąd żadnego organu politycznego, który konsekwentnie reprezentowałby jej stanowisko.

Więcej na ten temat: Jagd Schweiz: szwajcarska opinia publiczna jest słabo poinformowana oraz Wzorcowe teksty dla wniosków krytycznych wobec łowiectwa w kantonalnych parlamentach

Psychologia: co mówi kult trofeów i upodobanie do zabijania

Łowiectwo rekreacyjne to jedyna społecznie akceptowana aktywność w czasie wolnym, której centralną treścią jest zabijanie istoty żywej. To, że taka treść wymaga psychologicznego osadzenia w kontekście, nie jest insynuacją, lecz naukową ciekawością. Psycholodzy behawioralni i psychologowie kryminalni, którzy opisują okrucieństwo wobec zwierząt jako wczesny wskaźnik przemocy wobec ludzi, czynią to na podstawie dobrze udokumentowanego odkrycia: zdolność ignorowania cierpienia innych lub traktowania go jako nieistotnego jest umiejętnością poznawczą i nie ogranicza się do jednego gatunku zwierząt.

Kult trofeów jest widoczną formą wyrazu tej struktury: preparowanie i wystawianie na pokaz zabitego zwierzęcia jako demonstracja sukcesu łowieckiego, statusu i kontroli. Specjaliści z zakresu psychologii społecznej opisują tę praktykę jako wyraz agresji, dążenia do władzy i pragnienia decydowania o życiu i śmierci innej istoty żywej. Myśliwska „miłość do zwierząt i przyrody” nie dotyczy istnienia ukochanego obiektu, lecz jego posiadania i kulminuje w akcie zabicia. To nie jest pochopne potępienie wszystkich myśliwych i myśliwych rekreacyjnych. To strukturalna logika systemu, w którym się poruszają. Dochodzi do tego konkretny wymiar bezpieczeństwa: broń myśliwska bierze udział w samobójstwach, groźbach i aktach przemocy. W Szwajcarii nie istnieje psychologiczny test osobowości dla myśliwych rekreacyjnych. Zakaz spożywania alkoholu podczas polowania również nie istnieje.

Więcej na ten temat: Psychologia polowania oraz Badania nad wpływem polowań na dzikie zwierzęta i myśliwych

Różnorodność biologiczna: Szwajcaria na szarym końcu, ze współodpowiedzialnością łowiectwa rekreacyjnego

Jedna trzecia wszystkich gatunków zwierząt i roślin w Szwajcarii jest zagrożona. Prawie połowa z 167 zbadanych typów siedlisk jest według FOEN zagrożona. Pod ochroną lub zabezpieczone dla różnorodności biologicznej jest według BAFU dopiero nieco ponad 13 procent powierzchni kraju, znacznie poniżej globalnego celu wynoszącego 30 procent. Plan działania Strategii Różnorodności Biologicznej Szwajcarii (faza 2, 2025–2030) stwierdza: „W Szwajcarii prawie połowa siedlisk uchodzi za zagrożoną; ponadto 17 procent wszystkich gatunków jest zagrożonych wyginięciem lub silnie zagrożonych.”

Lobby łowiectwa rekreacyjnego jest strukturalnie współodpowiedzialne za ten stan rzeczy. Nie jedyne, ale konsekwentne: związki łowieckie przez dziesięciolecia blokowały tworzenie parków narodowych, ponieważ obszary chronione ograniczają powierzchnię łowiecką. Sprzeciwiały się wyznaczaniu ostrzejszych form ochrony terenów. Prowadzą polityczne kampanie lobbingowe przeciwko drapieżnikom (wilk, ryś, żbik), które pełnią stabilizującą funkcję ekologiczną, jakiej żaden myśliwy rekreacyjny nie jest w stanie zastąpić. I skutecznie definiują ramy polityczne dla prawa dotyczącego dzikich zwierząt, prawa łowieckiego i obszarów chronionych w systemie, który chroni ich własne interesy, a nie interesy przyrody. Ochrona przyrody i lobby łowiectwa rekreacyjnego realizują strukturalnie przeciwstawne cele, także tam, gdzie ich retoryka bywa na pozór zbieżna.

Więcej na ten temat: Park narodowy Locarnese nie powstanie oraz Wilk w Europie: polityka i łowiectwo rekreacyjne przeciwko ochronie gatunków

„Czy wiesz?”: 39 faktów, które obalają narrację łowiecką

W 2025 roku w Szwajcarii zabito 133’508 dzikich zwierząt, w tym 42’789 saren (Federalna statystyka łowiecka)
Jedna trzecia gatunków zwierząt i roślin w Szwajcarii jest zagrożona. W żadnym kraju sąsiednim odsetek zagrożonych gatunków nie jest większy
Tylko nieco ponad 13 procent powierzchni kraju objęto ochroną lub zabezpieczono dla różnorodności biologicznej
Analizy izotopowe Stacji Ornitologicznej dowodzą: ołów w orłach przednich i bielikach… a ściślej w orłach przednich i bartgeierach (orłosępach) w szwajcarskich Alpach pochodzi z amunicji myśliwskiej (wieksza)
Federalny Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności zaleca: dzieci, kobiety w ciąży oraz kobiety planujące ciążę nie powinny spożywać dziczyzny upolowanej amunicją ołowiową
W Niemczech pozostałości ołowiu wykryto w około trzech czwartych wszystkich zbadanych wędlin z dziczyzny
79 procent społeczeństwa szwajcarskiego krytycznie odnosi się do łowiectwa rekreacyjnego
64 procent popiera zakaz polowań z użyciem psów do nor, a jedynie 21 procent chce ich utrzymania
W kantonie Gryzonia w latach 2012–2020 co roku odnotowywano ponad tysiąc mandatów i zawiadomień przeciwko myśliwym rekreacyjnym
Polowania pędzone i naganki płoszą dzikie zwierzęta i pędzą je w śmiertelnym przerażeniu przez drogi. Presja łowiecka jest bezpośrednią współprzyczyną wypadków z udziałem zwierząt
Pod silną presją łowiecką dziki szybciej osiągają dojrzałość płciową i rozmnażają się w młodszym wieku (Servanty i in. 2009, Journal of Animal Ecology)
W kantonie Genewa, gdzie od 1974 roku nie istnieje łowiectwo milicyjne, liczba zimujących ptaków wodnych wzrosła z kilkuset do 30’000
Obszary wolne od polowań wykazują zgodnie z długoterminowymi badaniami konsekwentnie wyższą bioróżnorodność niż intensywnie łowione regiony porównawcze
Myśliwi rekreacyjni regularnie sprzeciwiają się tworzeniu parków narodowych i wyznaczaniu obszarów chronionych, ponieważ ogranicza to ich tereny łowieckie
W Szwajcarii nie istnieje psychologiczny test osobowości dla myśliwych rekreacyjnych
W Szwajcarii nie obowiązuje powszechny zakaz spożywania alkoholu podczas uzbrojonego wykonywania polowania
Nie istnieje jednolite ogólnoszwajcarskie uregulowanie dotyczące badania wzroku i praktyki strzeleckiej myśliwych rekreacyjnych
Zwierzęta płoszone podczas polowań pędzonych wykazują udowodnione drastycznie podwyższone poziomy hormonów stresu w mięsie
Naboje śrutowe wystrzeliwane do zajęcy i drobnej zwierzyny często nie powodują natychmiastowej śmierci, lecz obrażenia prowadzące do powolnej śmierci
Myśliwi rekreacyjni strzelają przede wszystkim do najsilniejszych, najbardziej doświadczonych osobników, czyli właśnie tych, które są kluczowe dla stabilności struktur społecznych i odporności genetycznej
Waidgerechtigkeit (łowiecki kodeks etyczny) w kluczowych punktach jest sprzeczna z ustawą o ochronie zwierząt
Lisy po polowaniu w ramach łowiectwa rekreacyjnego są zazwyczaj wyrzucane do odpadów, a nie zjadane. Poluje się na nie, by wyeliminować konkurencję dla zwierzyny łownej
Lisy w ponad 90 procentach nie żywią się zajęcami i praktycznie nigdy nie polują na zdrowe zające. Uzasadnienie polowań jako „ochrony zajęcy” jest faktycznie błędne
Myśliwi rekreacyjni w srogą zimę wabią głodujące zwierzęta karmą, by je następnie odstrzelić. Trudno to pogodzić z «hodowlą i opieką»
Polowanie norowe polega na szczuciu podjudzonych psów w nory lisów i borsuków: z punktu widzenia ochrony zwierząt jest to jedna z najokrutniejszych metod łowieckich
Polowanie z użyciem pułapek klatkowych sprawia, że dzikie zwierzęta czasem czekają całymi dniami w klatce, zanim myśliwy rekreacyjny je zabije
Niepełnoletnie dzieci w wieku szkolnym otrzymują do rąk broń palną od myśliwych rekreacyjnych pod szyldem „szkolenia łowieckiego”
Myśliwi rekreacyjni jeżdżą za granicę na łowiectwo trofeowe do krajów bez porównywalnych standardów ochrony zwierząt i gatunków
Akcje takie jak „ratowanie młodych saren” służą jako alibi dla ochrony przyrody: zaraz potem te same koźlęta są jesienią odstrzeliwane
Zwierzęta pasące się, takie jak sarny i jelenie, były pierwotnie aktywne głównie w ciągu dnia na polach i łąkach. Łowiectwo rekreacyjne spycha je do lasów i do aktywności nocnej, co skutkuje szkodami od zgryzania i zagrożeniem bezpieczeństwa na drogach
Wilk upoluje chore i słabe zwierzęta ze znacznie większą precyzją niż jakikolwiek myśliwy rekreacyjny i w ten sposób trwale stabilizuje populacje
Tylko około 0,3 procent populacji Szwajcarii to myśliwi rekreacyjni. 99,7 procent nie ma żadnego zainteresowania zabijaniem dzikich zwierząt
Gatunki chronione z Czerwonej Listy (ryś, wilk, zając szarak, kuropatwa) są wciąż na nowo nielegalnie odstrzeliwane przez myśliwych rekreacyjnych
Nielegalne i nieoznakowane ambony w lasach stanowią miejscami realne zagrożenie bezpieczeństwa dla dzieci i osób wędrujących
Myśliwi rekreacyjni od dziesięcioleci politycznie blokują współczesne ulepszenia w zakresie ochrony zwierząt i uniemożliwiają poważną ochronę zwierząt i gatunków
Broń myśliwska jest w Szwajcarii zamieszana w samobójstwa, groźby i akty przemocy, bez testu psychologicznego, bez zakazu spożywania alkoholu, bez jednolitych minimalnych wymagań psychologicznych
Język myśliwski (mitologizujący język kultury łowieckiej) służy zatajaniu rzeczywistości zabijania za pomocą romantyzujących pojęć
Łowiectwo rekreacyjne jest zdecydowanie najkosztowniejszym sposobem na nierozwiązanie problemu populacji dzikich zwierząt
Myśliwi rekreacyjni zadają zwierzętom, poza wiwisekcją, najwięcej cierpienia i znęcania się, również przez sposób zabijania

Alternatywy: co jest możliwe zamiast tego

Naturalna regulacja nie jest myśleniem życzeniowym. Populacje dzikich zwierząt regulują się poprzez dostępność pokarmu, klimat, choroby, terytorialność i struktury społeczne, jeśli się im na to pozwoli. Kanton Genewa jest od 50 lat empirycznym dowodem na to, że ta regulacja działa bez łowiectwa milicyjnego. To, co ją uzupełnia i usprawnia, to konsekwentne wspieranie drapieżników: wilk upoluje chore i słabe zwierzęta z precyzją, jakiej nie osiągnie żaden myśliwy rekreacyjny. Ryś reguluje populacje saren w sposób przestrzenny i społecznie zrównoważony. Żbik i lis kontrolują populacje gryzoni i drobnych zwierząt bez ingerencji człowieka.

Struktury strażników przyrody wzorowane na genewskich zastępują uzbrojoną milicję wykwalifikowanym personelem zatrudnionym przez państwo, który działa według jasnych kryteriów ekologicznych, przejrzyście, z poszanowaniem dobrostanu zwierząt i bez logiki trofeów. Pielęgnacja biotopów, łączenie siedlisk, korytarze dla dzikich zwierząt, ochrona płazów, renaturyzacja: to formy ochrony przyrody, które obywają się bez broni i które są mierzalne, kontrolowalne i skuteczne w długim okresie. Tam, gdzie konieczne są celowe interwencje (ze względu na dobrostan zwierząt, w miejscach częstych wypadków, przy udowodnionych szkodach), profesjonalny personel wykonuje to zadanie skuteczniej, bezpieczniej i bardziej przejrzyście niż zdecentralizowana milicja bez jednolitych standardów, testów charakteru i zakazów spożywania alkoholu.

Więcej na ten temat: Model strażników przyrody oraz Korytarze migracyjne dzikich zwierząt i łączność siedlisk oraz Inicjatywa domaga się "strażników przyrody zamiast myśliwych"

Co musiałoby się zmienić

Po pierwsze: prawne zrównanie dzikich zwierząt z innymi zwierzętami w prawie ochrony zwierząt. To, co w gospodarstwie domowym jest znęcaniem się nad zwierzętami, w lesie nie może być dobrem kultury. Ustawa o ochronie zwierząt musi być stosowana wobec dzikich zwierząt bez luk, także w kontekście łowiectwa rekreacyjnego. Oznacza to minimalne standardy zabijania, obowiązek poszukiwania postrzałków z mierzalnymi wskaźnikami oraz konsekwencje karne za chybione strzały.

Po drugie: natychmiastowy zakaz najbardziej okrutnych metod polowań. Polowanie norowe, polowanie na pułapki żywołowne bez codziennej kontroli, nagonki na zwierzęta ciężarne lub prowadzące młode: te praktyki są nie do pogodzenia z minimalnym poszanowaniem dobrostanu zwierząt i muszą zostać zakazane na mocy prawa federalnego. Większość społeczeństwa już o tym zdecydowała; polityka musi pójść w jej ślady.

Po trzecie: zakaz amunicji myśliwskiej zawierającej ołów. Ołów w dziczyźnie zagraża konsumentom, drapieżnikom i środowisku. Zakaz jest technicznie łatwy do wdrożenia: amunicja bezołowiowa jest dostępna. Dania zakazuje wszelkiej amunicji ołowianej w łowiectwie rekreacyjnym od kwietnia 2024 roku, Wielka Brytania od 1 kwietnia 2029 roku (Łowiectwo w świetle faktów). Szwajcaria musi pójść w ich ślady.

Po czwarte: obowiązkowy test psychologicznej predyspozycji oraz zakaz spożywania alkoholu podczas wykonywania polowań.Każdy, kto posługuje się ostrą bronią w publicznych lasach, musi spełniać minimalne wymagania psychologiczne. Zakaz alkoholu podczas wykonywania polowań to minimum, które w każdym innym uzbrojonym zawodzie jest oczywistością.

Po piąte: konsekwentne rozszerzanie obszarów chronionych i parków narodowych. Szwajcaria musi zwiększyć udział obszarów chronionych z nieco ponad 13 do co najmniej 30 procent; międzynarodowy cel w zakresie różnorodności biologicznej wiąże także Szwajcarię. Sprzeciw lobby łowieckiego wobec parków narodowych i wyznaczania obszarów chronionych nie może już być politycznie wiążącym weto.

Po szóste: stopniowe przekształcenie łowiectwa rekreacyjnego w profesjonalne struktury strażników przyrody.Na wzór Genewy, z kantonalnymi projektami pilotażowymi, przejrzystą kalkulacją kosztów i naukową ewaluacją. Pierwszy krok: uznanie modelu strażnika przyrody na poziomie federalnym jako równoważnej alternatywy dla łowiectwa rekreacyjnego.

Zestaw argumentow

„Bez łowiectwa rekreacyjnego populacje dzikich zwierząt rosłyby niekontrolowanie”.
Populacje dzikich zwierząt regulują się poprzez dostępność pokarmu, pojemność siedlisk, klimat i mechanizmy społeczne. Presja łowiecka wywołuje reprodukcję kompensacyjną: więcej odstrzałów oznacza więcej młodych zwierząt. Kanton Genewa: brak łowiectwa milicyjnego od 1974 roku, stabilne lub rosnące populacje dzikich zwierząt, większa różnorodność biologiczna. Najprostszym obaleniem tego argumentu jest jeden adres: Genewa.

„Myśliwi rekreacyjni wykonują pracę na rzecz ochrony przyrody”.
Ochrona przyrody jest mierzalna: obszary objęte opieką, konkretne działania, weryfikowalne efekty, ramy czasowe. System łowiecki w obecnej formie (zwłaszcza łowiectwo patentowe, w którym aktywnych jest 65 procent myśliwych rekreacyjnych) nie zawiera instytucjonalnej podstawy dla trwałej ochrony siedlisk. To, co się robi, jest wybiórcze, niekontrolowane i nieoceniane. Kto chce chronić przyrodę, nie potrzebuje uprawnień łowieckich.

„Mięso zwierzyny łownej jest zdrowsze niż mięso ze supermarketu”.
Federalny Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii (BLV) wyraźnie zaleca grupom wrażliwym, by rezygnowały z mięsa zwierzyny łownej. W większości zbadanych wyrobów wędliniarskich z mięsa dziczyzny wykryto pozostałości ołowiu. Hormony stresu w mięsie upolowanych zwierząt są mierzalnie wyższe niż u zwierząt, które zmarły w spokoju. Mięso zwierzyny łownej nie jest żywnością ekologiczną. Jest to końcowy produkt brutalnego procesu umierania, często obciążony ołowiem i hormonami stresu.

„Łowiectwo jest dobrem kultury i częścią szwajcarskiej tradycji”.
Dobro kulturowe nie jest kategorią podlegającą ochronie prawnej, jeśli powoduje cierpienie zwierząt, jest odrzucane przez większość społeczeństwa i szkodzi ekologicznie. Walki psów, nagonki na niedźwiedzie i inne historyczne praktyki również były tradycjami. Społeczeństwo je zniosło na podstawie zmiany wartości, rozwoju empatii i wiedzy. Ta sama miara dotyczy łowiectwa rekreacyjnego.

«Myśliwi rekreacyjni przyczyniają się do bezpieczeństwa ruchu drogowego, redukując populacje zwierzyny.»
Kanton Genewa empirycznie obala ten argument: liczba wypadków z udziałem dzikich zwierząt jest tam nie wyższa niż w kantonach, w których się poluje. Polowania z nagonką i polowania pędzone aktywnie płoszą dzikie zwierzęta i przyczynowo zwiększają liczbę wypadków. Skuteczne środki to mosty dla zwierząt, systemy ostrzegania przed zwierzyną, ograniczenia prędkości i łączenie siedlisk, a nie odstrzały.

„Myśliwi rekreacyjni sami się finansują, nie kosztują społeczeństwa nic.”
Ta rachunek pomija koszty zewnętrzne: odszkodowania za szkody łowieckie, świadczenia ubezpieczeniowe z tytułu wypadków łowieckich, państwowe koszty kontroli, straty w bioróżnorodności z powodu obszarów chronionych blokowanych przez lobby, koszty wynikające z nacisku zgryzu w następstwie koncentracji dzikich zwierząt pod presją łowiecką. Rzetelny bilans całościowy nie istnieje, a lobby łowieckie nie jest zainteresowane jego sporządzeniem.

Szybkie linki

Artykuły na Wild beim Wild:

Powiązane dossier:

Nasze zobowiązanie

Łowiectwo rekreacyjne jest nie do obrony pod względem etycznym, kontrproduktywne ekologicznie, niebezpieczne dla zdrowia, odrzucane przez większość społeczeństwa i chronione politycznie przez interesy lobbystyczne. Żaden z tych argumentów nie stoi osobno. Razem tworzą jasny obraz: łowiectwo rekreacyjne w obecnej formie nie ma przyszłości w oświeconym, zorientowanym na naukę społeczeństwie. To, co może je zastąpić, już istnieje i zostało sprawdzone: profesjonalne struktury strażników przyrody, konsekwentna ochrona siedlisk, wspieranie drapieżników oraz poważne uznanie faktu, że dzikie zwierzęta nie są produktem do zbioru.

IG Wild beim Wild dokumentuje tę rzeczywistość: za pomocą liczb, badań, opisów przypadków i analiz politycznych. Robimy to, ponieważ ponad 130’000 dzikich zwierząt rocznie w Szwajcarii nie ma głosu. I ponieważ 99,7 procent społeczeństwa, które nie jest zainteresowane zabijaniem dzikich zwierząt, ma prawo do tego, by jego stanowisko było reprezentowane politycznie. Ten dossier jest na bieżąco aktualizowany, gdy wymagają tego nowe badania, dane lub zmiany polityczne.

Więcej na temat łowiectwo rekreacyjne: W naszym Dossier na temat łowiectwa gromadzimy analizy faktów, opracowania i raporty tła.