gwarą myśliwską

Aby myśliwy rekreacyjny nie dał się ponieść emocjom w obliczu cierpienia zwierząt, w ciągu ostatnich stuleci wykształciła się prymitywna język myśliwych, czyli idiotyczny żargon niemiecki, zwany gwarą myśliwską.

Celem tego języka myśliwskiego jest wyrażenie głębokiego dystansu między zwierzęciem a człowiekiem, aby zbagatelizować akt zabijania podczas polowania.

Na przykład sarnę „ocenia się” (pod względem wieku, płci i stanu zdrowia), a następnie „oddaje się do niej strzał”. Upolowanej zwierzynie wkłada się „ostatni kęs” do „pyska”, po czym zwierzę zostaje „wypatroszone”. Lisy nie mają młodych, lecz „miot”. Krew nazywa się „posoką”, postrzelone zwierzę jest „naznaczone posoką” i „postrzelone śmiertelnie”. Postrzał w brzuch sarny z wywleczonymi wnętrznościami to „postrzelona sztuka zwierzyny”. Skórę dzikich zwierząt nazywa się „okrywą”. Myśliwi rekreacyjni nie zabijają zwierząt, lecz pozyskują „sztukę” zwierzyny. Wrony, koty itp. określa się mianem „szkodników”, i tak dalej, i tak dalej w gwarze myśliwskiej.

Każdy człowiek zdaje sobie sprawę, że za tym językiem myśliwskim kryje się poniżanie i wyszydzanie istot żywych. Czującym i odczuwającym ból stworzeniom odbiera się w ten sposób, oprócz życia, także ostatnią godność. Język myśliwski jest nieistotny zarówno w codziennym użyciu, jak i w kontekście naukowym. Jest to zniekształcenie języka niemieckiego.

Ludzie polowali na dzikie zwierzęta od tysiącleci, głównie w okresach klimatycznych niedostatków. Z biegiem czasu uzasadnienie polowań jednak znacznie się zmieniło. Dawniej polowanie służyło jako środek zdobywania pożywienia, odzieży, było koniecznością gospodarczą, źródłem przyjemności oraz rytuałem.

Dziś polowanie służy myśliwemu rekreacyjnemu do rozładowania agresji i swoistego wyciszenia się w naturze.

Dzisiejsze zabijanie zwierząt przez współczesnego myśliwego rekreacyjnego wynika natomiast głównie z chciwości, żądzy zysku, głupoty, przyjemności, obojętności, złości, zawiści, chęci zaimponowania, popisywania się, przechwałek, zazdrości, tradycji, arogancji, niewiedzy, chciwości, wyniosłości, egoizmu, niechęci oraz lekceważenia istot żywych w ogóle.

We współczesnym, w dużej mierze kształtowanym i determinowanym przez człowieka środowisku, jak twierdzą uznani naukowcy, badacze, biolodzy zajmujący się dziką przyrodą oraz jak pokazują konkretne przykłady, jest bez trudu możliwe i etycznie odpowiedzialne pozostawienie populacji dzikich zwierząt samym sobie. Kanton Genewa zna to nowoczesne zarządzanie dziką fauną już od ponad 40 lat. To, co niegdyś robiły tam źle setki myśliwych rekreacyjnych, dziś wykonuje dobry tuzin zawodowych strażników przyrody, którzy w razie potrzeby interweniują regulacyjnie, a nie masakrują lisy, borsuki, ptaki i inne zwierzęta na podstawie dowolnie ustalonych okresów polowań oraz z czystej przyjemności zabijania, zadając im cierpienie.

• Pręga węgorzowa: ciemna linia na grzbiecie u jeleniowatych, u kozic latem oraz u niektórych psów.
• Myśliwy-padlinożerca: myśliwy, przez którego niemyśliwski sposób polowania traci się (marnuje) wiele zwierzyny
• zdejmowanie skóry: zdejmowanie skóry lub futra, u drapieżników i zającowatych
• odganianie młodych: zmuszanie młodych do opuszczenia swojego terytorium, dotyczy drapieżników futerkowych
• opuszczanie stanowiska: opuszczenie podwyższonego miejsca przez ptactwo łowne; opuszczenie urządzenia myśliwskiego, takiego jak ambona czy drabinka, przez myśliwego
• zakończenie sygnałem: zakończenie polowania zbiorowego sygnałem myśliwskim „koniec polowania”
• tropienie: poszukiwanie tropów w rewirze
• dobijanie: uśmiercenie chorej zwierzyny bronią białą
• Podziałka celownicza (patrz też: przeziernik): urządzenie celownicze w lunecie
• trafić: 1. uchwycić cel w momencie oddania strzału – „dobrze trafiłem” oznacza, że strzał poszedł tam, gdzie powinien; 2. podupaść na zdrowiu; podupadły: w złej kondycji fizycznej; 3. zgubić trop, dotyczy psa myśliwskiego, np. podczas doszukiwania
• pochwalić: pochwalić i pogłaskać psa za dobrą pracę
• dobicie sztychem (patrz też: dobijanie): uśmiercenie rannej zwierzyny po strzale lub wypadku bronią białą (nóż myśliwski = sztylet) poprzez pchnięcie w otwór potyliczny (kark); w tym celu głowę popychano do przodu, stąd nazwa „dobicie sztychem”
• odlot: głuszec lub cietrzew odlatuje
• tresura: szkolenie psa myśliwskiego
• wypędzenie: przegonienie (stary jeleń „wypędza” młodszego, przegania go)[5]
• abschlagen: preparowanie trofeum myśliwskiego, przy czym czaszkę zwierzyny najpierw odsłania się, następnie przecina piłą, a na końcu wygotowuje i wybiela
• Abschuss (odstrzał): liczba zwierzyny zgodnie z planem odstrzału, przed i po wykonaniu
• abschussnotwendig (konieczny do odstrzału): słaba i chora zwierzyna przeznaczona do odstrzału selekcyjnego
• abschwarten: zdejmowanie skóry z dzika i borsuka
• Absehen (celownik): oznaczenie w optyce lunety celowniczej (np. krzyż celowniczy), umożliwiające dokładniejsze celowanie i ocenę odległości
• abstreichen: odlatywanie, w odniesieniu do ptactwa łownego
• abtragen: szkolenie ptaka drapieżnego do polowania
• Abtritt: 1. miejsce zrzutu odchodów przy norze borsuka; 2. ślad charakterystyczny dla jelenia, gdy przy stąpaniu odcina źdźbła trawy racicami
• Abwurfstange: zrzucony róg (poroże) jeleniowatych (zwierząt noszących poroże)
• Achtender: jeleń o poroożu ośmiu końców
• äsen: pobieranie pokarmu
• Äser: pysk większości gatunków zwierzyny płowej. Za pomocą äser zwierzę pobiera Äsung, czyli pokarm
• Äsung: określenie pokarmu zwierzyny płowej, w szczególności sarny oraz jelenia daniela i jelenia szlachetnego, z wyjątkiem dzika
• Affe (małpa): młode świstaka
• Alttier: dojrzała płciowo łania jelenia
• annehmen: zaatakować, w odniesieniu do zwierzyny. Gdy myśliwy zostaje zaatakowany przez sztukę zwierzyny, mówi się „odyniec mnie zaatakował"
• anbacken: przyłożenie broni długiej do policzka w pozycji strzeleckiej
• Anschuss: 1. miejsce, w którym zwierzyna stała w momencie strzału, istotne dla znaków strzału, tropów poszukiwawczych i tropienia; 2. rana wlotowa na ciele zwierzyny
• ansprechen: rozpoznawanie i klasyfikowanie zwierzyny według gatunku, płci, wieku i stanu. Stosowane również w odniesieniu do roślin: ansprechen drzewa = rozpoznanie gatunku i stanu drzewa
• anstellen: podczas polowania wyznaczanie strzelcom stałych stanowisk przez organizatora rozstawiającego myśliwych
• Ansteller: myśliwy znający teren łowiska, który wyznacza gościom polowania stałe stanowisko, ambonę lub siedzisko
• anwarten: krążenie wytresowanego sokoła nad sokolnikiem lub psem w oczekiwaniu na zdobycz
• anzeigen: pies myśliwski swoim zachowaniem sygnalizuje, że coś znalazł; pies legawy staje w stójce
• Aser: plecak myśliwski
• Auf (puchacz): puchacz
• aufbaumen: siadanie lub osiadanie na podwyższonym miejscu, np. na gałęzi, w odniesieniu do ptactwa łownego i drapieżników; wchodzenie na ambonę, w odniesieniu do myśliwego
• aufbrechen: patroszenie, czyli rozcinanie „upolowanej” zwierzyny w celu usunięcia wnętrzności (Aufbruch)
• Aufbrechpause: przerwa robiona podczas dłużej trwających polowań zbiorowych ze względów higieny mięsa dziczyzny
• Aufbruch: wnętrzności jako ogół narządów wewnętrznych znajdujących się w dużych jamach ciała
• aufdocken: (także docken) zwijanie smyczy tropowej zgodnie z tradycją łowiecką
• Aufgang: początek okresu polowań po zakończeniu okresu ochronnego (przykład: zające są „otwarte” = zające można polować)
• aufschärfen: nacinanie ciała martwego zwierzęcia
• aufwerfen: nagłe uniesienie głowy w celu zlokalizowania czegoś, np. przy zakłóceniach, hałasach lub ruchach
• äugen: widzieć (od słowa oko)
• Augspross: najniższe zakończenie nad różą poroża jeleniowatych
• ausarbeiten: tropienie chorego zwierzęcia od miejsca postrzału
• ausfallen: wykluwanie się z jaja u ptactwa łownego
• aus der Decke schlagen: zdejmowanie skóry z parzystokopytnych zwierząt łownych (wyjątek: dziki)
• auswerfen: usuwanie wnętrzności u zajęcy i królików
• Bache: samica dzika osiągnięta dojrzałość płciową (dzik)
• Balg: skóra wraz z futrem zająca szaraka (patrz futro zająca) i królika, lisa rudego (patrz futro lisa rudego) i kuny, a także skóra ptaka
• Ballenzeichen: ślady na ziemi pozostawione przez opuszki między racicami, zgodne z tradycją łowiecką, np. Burgstall
• ballieren: trzepotanie skrzydłami sokoła łowczego chętnego do lotu, siedzącego na rękawicy lub na klocku
• Basse: silny, stary samiec dzika (odyniec)
• Bast: bardzo dobrze ukrwiona skóra ochronna pokrywająca rosnące poroże lub rogi
• Bau, der (die Baue): siedlisko zwierzęcia (nora lisia, nora borsucza, nora królicza)
• befahren: zamieszkiwanie nory (patrz wyżej). Czy nora jest zamieszkana, można rozpoznać po śladach przy wejściu
• Behang: uszy psa myśliwskiego o obwisłych lub zwisających uszach; u tych psów służy również do określania wieku: „w 1. Behang” = w 2. roku życia
• Beize, die (od gryźć) lub Beizjagd: polowanie z oswojonym ptakiem drapieżnym to jedna z najstarszych form łowiectwa, np. sokół zabija zdobycz zębem sokolim jednym ukąszeniem w kark
• beschlagen: kopulacja u wszystkich zwierząt parzystokopytnych, np. samicy w rui przez jelenia; zwierzę, które pozwala się pokryć, „stoi” podczas tego procesu
• bestätigen (także bestatten): stwierdzanie i rozpoznawanie zwierzyny, miejsc pobytu itp., zwłaszcza u jeleniowatych, na podstawie tradycyjnych śladów łowieckich
• blanke (kalte) Waffen: kordelas myśliwski, nóż dobijak i podobna broń stosowana na polowaniu
• blasen: dźwięk wydawany przez lochę (przewodniczkę stada) jako sygnał ostrzegawczy
• Blattschuss: strzał trafiający w łopatkę zwierzęcia. Ponieważ uszkadza serce, płuca i/lub duże naczynia krwionośne, prowadzi do natychmiastowego zejścia
• Ruja (Blattzeit): okres godowy saren. Termin pochodzi od stosowanego w tym czasie wabienia poprzez gwizdanie na liściu buka lub piszczałce wabiącej
• Piszczałka wabiąca: przyrząd do wabienia na rui
• Kwiat: ogon zająca oraz koniec kity u lisa rudego
• Gorączka kozia lub gorączka myśliwska: okazjonalny, podniecony stan psychiczny myśliwego bezpośrednio przed i po strzale do zwierzyny
• wężykowanie: pies myśliwski nie idzie po tropie prostoliniowo, lecz wężykiem
• brackowanie: polowanie z gończymi psami (brakami) na terenie o powierzchni co najmniej 1000 hektarów
• Wąglik: choroba zakaźna (Anthrax), występująca głównie u parzystokopytnych
• grzeczny: 1) grzeczny kozioł! oznacza dobrego, dorosłego kozła 2) grzeczny pies! to pochwała za dobre wykonanie zadania
• łamać: 1. dzik ryje szukając żeru; 2. zwierzyna umyka przez podszyt, łamiąc przy tym gałęzie
• Przynęta sygnalizacyjna (Bringsel): krótki rzemienny pasek na obroży, który pies myśliwski bierze do pyska, wskazując myśliwemu, że tropienie postrzałka zakończyło się sukcesem
• Kawałek: przynęta
• Rozgrzebanie: miejsce, w którym dzik rozgrzebał ziemię po żerowaniu
• Znak łamany (Bruch): sygnały informacyjne używane między myśliwymi; są to zazwyczaj złamane, ulistnione lub uigłowione gałązki określonych drzew
• Rykowisko lub bekowisko: okres godowy zwierzyny płowej, z wyjątkiem dzików
• Kule godowe: jądra u zwierzyny płowej, kamienie u odyńca
• Pręcie godowe: męski organ płciowy u zwierzyny płowej, z wyjątkiem sarny i dzika (tam nazywany pędzlem)
• Światło strzeleckie (Büchsenlicht): oznacza warunki oświetleniowe wystarczające do polowania, tj. muszka i szczerbinka na lufie karabinu są jeszcze widoczne w celu
• Kuper: ogon dzika, borsuka i niedźwiedzia
• Rozejm norowy: różne gatunki zwierząt żyją w jednej norze, np. lis i borsuk
• Wypiętrzenie tropu (Burgstall), por. znaki jelenie: małe wypiętrzenie w tropie
• buszowanie: sposób polowania z psem i strzelbą
• zmienianie tropu: pies zmienia trop lub ścieżkę, zwłaszcza podczas tropienia postrzałka, przechodząc na (zazwyczaj) świeższy lub zdrowy trop
• Mór chiński: choroba królików
• Zwężenie chokebore: zwężenie lufy w strzelbie
• Pułapka Conibear: pułapka zabijająca wykonana ze stalowego drutu
• Curée: prawo psów, czyli przysługująca psom część zwierzyny po polowaniu z gończymi (parforsowym), czyli ich udział w zdobyczy
• Róża daszkowa: szczególna forma róży na porożu
• Zwierzyna daniela: daniele (dama dama)
• Skóra: futro zwierzyny płowej (z wyjątkiem dzika, gdzie mówi się o szczeci)
• Osłona: 1. schronienie zapewniające niewidoczność; 2. rozrzut śrutu przy strzale ze strzelby
• dick gehen: samica zwierzyny w ciąży
• Dickung: młodnik, gęstwina dająca zwierzynie płowej osłonę
• docken: zwijanie i rozwijanie smyczy tropowej
• Dohne: sidła do łapania ptaków
• doppeln: niezamierzone jednoczesne oddanie dwóch strzałów z broni wielolufowej, np. trójlufki
• Dublette: 1. upolowanie dwóch sztuk zwierzyny z tej samej broni w bezpośrednim odstępie czasowym; 2. strzelanie do dwóch jednocześnie wypuszczonych rzutków przy strzelaniu do rzutków
• durch die Lappen gehen (Lappjagd): gdy zwierzyna ucieka, powiedzenie wywodzące się z języka myśliwskiego
• Durchgehschütze: strzelec biegnący razem z linią naganiaczy podczas polowania z naganką
• Dunst: bardzo drobny śrut do polowania na ptactwo
• Ehrenlauf: prawa przednia noga jelenia upolowanego w polowaniu par force. Dawniej uznawana za trofeum i wręczana najbardziej dostojnemu gościowi łowieckiemu
• Eichelmast: owoce dębów (dębu szypułkowego i bezszypułkowego), które służą jako pokarm zwłaszcza dzikom.
• einfahren: opisuje zachowanie gatunków dzikich zwierząt zamieszkujących nory, polegające na wchodzeniu do nory.
• Einfahrt: wejście do nory. Może być zasiedlone lub niezasiedlone.
• einfallen: siadanie ptactwa łownego na ziemi, drzewie lub wodzie.
• eingehen: zwierzyna, która ginie w sposób naturalny (np. z powodu choroby) bez udziału czynników zewnętrznych, padlina.
• Einlauf: 1. otwór w ogrodzeniu, przez który zwierzyna może wejść, ale nie może już wyjść, wejście pułapkowe; 2. poranny powrót zająca do lasu
• Einsprung: otwór w ogrodzeniu
• Einstand (obszar ostoi): miejsce spoczynku i schronienia zwierzyny (np. w młodnikach, zaroślach jeżyn, pasach trzcin itp.)
• Eissprosse: odnoga między odnogą oczną a środkową na tyce poroża
• Ende: rozgałęzienie, odnoga na tyce poroża
• Entenstrich: oczekiwanie myśliwych na kaczki przylatujące rano lub wieczorem nad wodę
• erlegen: zabić sztukę zwierzyny.
• Erleger: osoba, która zgodnie z prawem upolowała zwierzynę
• Fähe: samica lisa, a także wilka oraz wszystkich łasicowatych z wyjątkiem borsuka; pochodzenie: średnio-wysoko-niemieckie vohe, staro-wysoko-niemieckie voha „lisica”
• Fährte: „ślady stóp” zwierzyny płowej pozostawione na ziemi (por. „Spur” i „Geläuf”)
• Fährtenschuh: but z przymocowanymi na spodzie racicami zwierzyny płowej, służący do wytworzenia sztucznego tropu krwawego do tresury psa
• Färben: 1) wydzielina krwawa suki podczas cieczki (rui) 2) zmiana okrywy włosowej u zwierzyny płowej (poza dzikami)
• Fahne (ogon): 1) długowłosy ogon długowłosych psów myśliwskich 2) wewnętrzna i zewnętrzna strona piór ptaków
• Falkner (sokolnik): sokolnik (lub myśliwy uprawiający sokolnictwo) poluje z ptakami drapieżnymi, takimi jak sokoły, krogulce, jastrzębie czy orły, na zwierzynę pierzastą (np. kuropatwy) oraz drobną zwierzynę futerkową (np. króliki)
• Fallbaum (drzewo-pułapka): zwane też Hakbaum, na którym siada zwierzyna pierzasta, np. wrony podczas polowania na wabia
• Fallensteig (ścieżka pułapki): przygotowana ścieżka, na której znajduje się pułapka: gładkie przejście, dobry połów
• Fallwild (padlina zwierzyny): zwierzyna, która zginęła śmiercią naturalną, czyli "padła"
• Fang (paszcza/szpony): 1. pysk drapieżników, także psa; 2. stopy (szpony) ptaków drapieżnych, patrz: stopa ptaka
• Fangschuss (strzał dobijający): strzał oddawany w celu uśmiercenia postrzelonej, czyli nie trafionej bezpośrednio śmiertelnie lub potrąconej zwierzyny
• Fasch lub Fleisch: krew zwierzyny
• faschen: krwawić lub krwawienie
• Fäustling: młody zając wielkości pięści
• Federspiel (wabik piórowy): urządzenie treningowe składające się ze sznura i atrapy zdobyczy służące do tresury ptaków drapieżnych
• Federwild (zwierzyna pierzasta): ptaki podlegające prawu łowieckiemu
• fegen (ocieranie): ścieranie "łyka" z wykształconych poroży jeleni oraz z parostków kozłów sarny o drzewa i krzewy
• Feistzeit (okres tuczenia): czas przed rują, czyli okres przed rozrodem – służy kozłom sarny i jeleniom do gromadzenia rezerw tłuszczu na kolejny, wyczerpujący okres
• Feld: określenie wieku dla wyżłów (psów myśliwskich używanych zwłaszcza do stójki): "stać w 1. Feld" = znajdować się w 2. roku życia
• ferm (także firm): w pełni wyszkolony pies myśliwski lub dobrze wyszkolony myśliwy
• Feuchtblatt: zewnętrzny żeński narząd płciowy u zwierzyny płowej i grubej
• Feuchtglied: męski narząd płciowy u dzikich drapieżników futerkowych oraz u psa
• flüchtig (uciekające): dzikie zwierzę, które po spłoszeniu oddala się stępa lub kłusem. Zwierzęta uciekające galopem nazywa się hochflüchtig (uciekające w cwale).
• forkeln: walka lub atakowanie za pomocą poroża lub parostków skierowane przeciwko rywalowi, człowiekowi lub psu
• frischen: rodzić warchlaki
• Frischling (warchlak): świeżo narodzona dzika świnia w pierwszym roku życia (pierwotnie: w pierwszym roku łowieckim)
• Fuchsprellen (podrzucanie lisa): okrutna "rozrywka myśliwska" polowań dworskich
• führen (prowadzić): 1. samica prowadzi młode; 2. używać broni; 3. trzymać psa myśliwskiego; 4. zwierzę wiodące prowadzi stado
• Führigkeit (posłuszeństwo): dobra współpraca między psem myśliwskim a przewodnikiem psa
• Fußgestell: skoki jastrzębia
• Gabler: jeleń, którego poroże ma na tyce tylko jeden odnóg oczny (poza tyką główną), lub kozioł sarny, którego tyki mają tylko po jednym rozgałęzieniu
• Gebräch: ziemia rozryta przez dziki
• Gebrech: pysk dzika
• Gefege: włókniste resztki, powstałe po zdarciu przez zwierzę łyka z poroża
• Geheck: młode urodzone przez drapieżniki futerkowe, lub wylęgnięte młode ptactwa wodnego
• Gehöre: uszy drapieżnika
• Gehörn: poroże kozła sarny
• Geilen: rzadko stosowane określenie jąder zwierzyny, np. głuszca, drop albo indyka dzikiego[23]
• Geiß: koza, prowadząca młode samica sarny
• Geläuf: trop ptactwa łownego, z wyjątkiem dropia i głuszca
• Geläut: szczekanie psów myśliwskich, np. podczas polowań pędzonych
• genossen machen: nagrodzenie 1. psa myśliwskiego, 2. ptaka łowczego, zwłaszcza po polowaniu, kawałkiem mięsa
• Geräusch: płuca, serce, nerki, tchawica i przełyk zwierzyny płowej
• Gescheide (gwarowo także Geschlinge): wnętrzności całej zwierzyny; żołądek: wielkie Gescheide, jelita: małe Gescheide
• Geschleif: wejścia do nory borsuka, lisa lub bobra
• Geschleppe: mięso przynętowe przywiązane do sznura, którym ciągnie się ślad w kierunku miejsca odstrzału lub złapania zwierzyny i tam mocuje w sposób dostępny, ale zabezpieczony przed zabraniem
• Geschmeiß: odchody ptaków drapieżnych
• Gestell: przecinka wycięta w lesie w kształcie alei, pierwotnie służąca do ustawiania sprzętu myśliwskiego (sieci, płacht), dziś służąca głównie do wywozu ściętego drewna (por. Adlergestell)
• Gewaff, także Waffen: kły odyńca (samca dzika); w żuchwie zwane Gewehre lub Hauer, w szczęce górnej Haderer
• Geweih: „ozdoba głowy” samców zaliczanych do jeleniowatych
• Gewicht: Gehörn, poroże kozła sarny
• Grandeln: trofeum myśliwskie 1. górne kły przeżuwaczy (zwykle jeleni); 2. pierwsze pióra ze zgięcia skrzydła głuszca
• Grashirsch: jeleń szlachetny, który do dojrzałości mlecznej owsa (czerwiec) żywił się wyłącznie trawą[26], później nazywany Feisthirsch, a następnie Brunfthirsch
• Grind: głowa zwierzęcia
• Haar: u zwierzyny futerkowej, z wyjątkiem zająca i królika (Wolle) oraz dzików (Borsten)
• Haarwild: ssaki podlegające prawu łowieckiemu (zwierzyna)
• Haderer: kły w szczęce górnej odyńca, część Gewaff
• Haken: kły w szczęce lochy
• Halali: jest zarówno powitaniem, jak i zawołaniem myśliwskim, stanowi część tradycji łowieckiej
• Halsung: obroża dla psa myśliwskiego
• Häsin: określenie samicy zająca oraz samicy królika
• Hasenklage (także Hasenquäke): instrument wabiący dla drapieżników
• Hassen (nienawiść): zachowanie różnych gatunków ptaków, wykorzystywane przy polowaniu z wabikiem
• Hatz: historyczny, dziś zakazany rodzaj polowania, przy którym ciężkie psy szczuto na ciężką, żywą zwierzynę (dziki, niedźwiedzie), aby ją zatrzymać i unieruchomić
• Hauer (kły): inaczej Gewehre, kły w dolnej szczęce odyńca
• Haupt: głowa zwierzyny płowej, z wyjątkiem dzikich świń, gdzie mówi się po prostu Kopf (głowa)
• Hetze: w razie potrzeby, szczucie i osaczenie chorej zwierzyny na końcu tropienia
• Hetzjagd: polowanie z chartami na lekką zwierzynę, z psami gończymi na grubą zwierzynę; obecnie w Niemczech zakazane
• Hexenringe (kręgi wiedźm): ślady pozostawiane przez gonionego kozła sarny i będącą w rui kozę lub jałówkę w zbożu
• Himmelszeichen, por. Hirschgerechte Zeichen: ślady poroża jelenia szlachetnego, powstające przy przemieszczaniu się przez gałęzie i listowie na wysokości poroża, takim znakiem może być również strącony śnieg
• Hirsch: Cervus elaphus, por. jeleń szlachetny
• Hirschruf: instrument do naśladowania głosu jelenia szlachetnego, np. muszla tryton
• Hitze: okres owulacji u suki myśliwskiej
• hitzig: 1. bycie w rui; 2. myśliwy, który z żądzy zdobyczy strzela zbyt pochopnie
• hochflüchtig: dzikie zwierzę, które po silnym zaniepokojeniu lub gdy jest ścigane, ucieka galopem
• Hochwild: dziś cała zwierzyna płowa z wyjątkiem sarny, a także głuszec oraz orzeł przedni i bielik
• holzen: przemieszczać się z gałęzi na gałąź lub z drzewa na drzewo, np. kuna
• Horrido: u myśliwych jako powitanie, ale także jako okrzyk myśliwski wyrażający uznanie
• hudern: kąpiel piaskowa ptactwa łownego, służąca oczyszczaniu i usuwaniu roztoczy i innych pasożytów
• Hüttenjagd: polowanie z wabikiem na wrony i ptaki drapieżne z (dawniej) żywym ptakiem-wabikiem
• im Feld stehen: wiek psa stanowiącego (wyżła)
• im Feuer liegen: postrzelona zwierzyna pada pod strzałem
• Inbesitznahmebruch: gałązka, która wskazuje na prawne posiadanie ubitej zwierzyny w miejscu jej pozyskania
• innehaben: ciąża u zajęcy, królików i drobnej zwierzyny drapieżnej
• Insiegel: ślad na tropie, który powstaje przy przechodzeniu przez miękkie, gliniaste podłoże lub przez śnieg. Resztki gliny lub śniegu odrywają się dopiero później od racic zwierzyny płowej. Insiegel jest znakiem właściwym dla jelenia
• Jagdbetrieb: wszystkie czynności praktycznego wykonywania polowania
• Jagdbezirk: obwód własny i obwód wspólny stanowią obwody łowieckie
• Jagdeignungsprüfung (JEP): egzamin przydatności użytkowej dla psa myśliwskiego
• Jagdfieber: reakcja stresowa, która ogarnia niektórych myśliwych na widok zwierzyny i uniemożliwia oddanie pewnego strzału
• Jägerlatein (myśliwskie bajania): mniej lub bardziej prawdziwe opowieści myśliwych, którzy często wyolbrzymiają liczbę, a zwłaszcza wielkość ubitych zwierząt
• Spółka łowiecka (Jagdgenossenschaft): zrzeszenie wszystkich właścicieli gruntów w gminie, dysponującej mniejszą powierzchnią niż wymagana do istnienia własnego rewiru łowieckiego
• Broń myśliwska: 1. strzelby do strzału śrutowego 2. karabiny do strzału kulowego 3. broń kombinowana, np. trójlufka
• Pan łowiska (Jagdherr): właściciel lub dzierżawca rewiru
• Rok łowiecki: w odróżnieniu od roku kalendarzowego zaczyna się 1 kwietnia i kończy 31 marca roku następnego. Karta łowiecka (Jagdschein): licencja na wykonywanie łowiectwa
• Sygnały łowieckie: sekwencje tonów lub utwory muzyczne wygrywane na rogach łowieckich
• Orszak łowiecki (Jagdtross): świta towarzysząca polowaniu, zwłaszcza w ujęciu historycznym
• Sprzęt łowiecki (Jagdzeug): przyrządy i wyposażenie służące do przeprowadzenia polowania
• Kahlwild: samice jeleni i danieli. Nie mają poroża.
• Cielę: młode osobniki jelenia, łosia i daniela od urodzenia do dnia świętego Marcina lub do 31 marca roku następującego po narodzinach
• tropa zimna (chłodna): tropa, która przed rozpoczęciem doszukiwania stała już kilka godzin, przez noc
• broń chłodna (biała): noże (np. nóż łowiecki) i podobna broń (np. oszczep na dziki), używana na polowaniu
• kämmen: agresywne przelatywanie ptaka drapieżnego nad wabikiem (federspiel), skórą lub zwierzyną
• Kammer: klatka piersiowa zwierzyny płowej
• Ambona (Kanzel): stanowisko wysokie
• kapitalny: duży lub mocny, np. kapitalny jeleń o silnie rozwiniętym porożu
• Kot(ka) (Katz, die): 1. samica świstaka; 2. samica kota żbika (kocica)[31]
• Odyniec (Keiler): dorosły samiec dzikiej świni
• Kern: „goła” tuszka mniejszej zwierzyny płowej (zwłaszcza drapieżnej) po ściągnięciu skóry (patrz też: Balg)
• Kessel:
• główna komora nory zwierzęcia, np. w norze lisa rudego
• legowisko watahy dzików oraz maciory z warchlakami
• przy polowaniu naganiane – krąg utworzony przez myśliwych i naganiaczy, w którym i z którego wypędzana jest zwierzyna
• miejsce, w którym stadko kuropatw odpoczywało lub przebywało
• Kette: rodzinne stadko kuropatw
• broń łamana (Kipplaufwaffe): broń myśliwska ze złamaną lufą, najczęściej strzelby, ale również karabiny lub broń kombinowana, np. trójlufka
• Kirrung: wykładanie paszy w celu przyciągnięcia zwierzyny czarnej (dzików)
• Koźlę/Kitz: młode osobniki sarny, kozicy lub kozicy alpejskiej (Steinwild)
• Pazury/kopyta (Klauen): 1. pazury zwierzyny drapieżnej, psów i ptaków drapieżnych; 2. biologiczne określenie kopyt zwierzyny parzystokopytnej
• Małe prawo myśliwego (kleines Jägerrecht): tradycyjne prawo, według którego wnętrzności należą do tego, kto wypatroszył sztukę
• małe prawo łowieckie: prawo właściciela gruntu do wykonywania na swojej działce w obszarze chronionym polowania (w pułapki) na króliki i kuny domowe.
• Kloben: pułapka zaciskowa do łowienia ptaków
• Klötze: jądra u samca dzika
• knautschen: zła cecha psa myśliwskiego, który zgniata przyniesioną zwierzynę
• kneten: skurczowe, spazmatyczne zaciskanie szponów wywołane ruchem lub dźwiękiem u ptaków drapieżnych zabijających chwytem
• Knieper: dwuletni byk daniela
• Knödelbogen: południowoniemieckie określenie na Schüsseltreiben (uroczystość po zakończeniu polowania)
• Knopfbock, także Knöpfler: słaby kozioł sarny z mizernym porożem, np. w postaci guzków lub krótkich szpikulców
• Kolbenhirsch: jeleń w scypule
• kollern: głos wydawany przez cietrzewia
• Kompanieschuss: strzał, przy którym dwóch strzelców jednocześnie oddaje strzał do tej samej sztuki zwierzyny
• krank: stan postrzelonej lub potrąconej przez pojazd sztuki zwierzyny
• Kranz: patrz Kränzen
• kränzen: ślad tropu jelenia pozostawiony na twardym podłożu przez zewnętrzne krawędzie racic, tzw. wieniec
• Krebsschere: niepożądane, w kształcie litery O, wcięcie łopaty poroża daniela
• Krellschuss: strzał, który zamiast zabić zwierzynę, trafia jedynie wyrostek kolczysty kręgu
• Krickel: róg kozicy
• Krone: 1. wszystkie zakończenia znajdujące się powyżej odnogi środkowej (z wyjątkiem odnogi wilczej) w porożu jelenia szlachetnego; 2. u kozła sarny – całe poroże; 3. pióra ozdobne na głowie niektórych ptaków; 4. wierzchołek szabli u odyńca
• Krucke: róg koziorożca
• Krumme: żartobliwe określenie zająca
• Kuder: samiec rysia lub żbika
• kudern: „warczenie” cietrzewia, także naśladowanie głosu cietrzewia przez myśliwego (prawdopodobnie już nieużywane)
• Kugelfang, naturalny: warunki terenowe, które podczas polowania są w stanie bezpiecznie zatrzymać pociski przebijające cel lub chybione; na terenie płaskim zapewnia się to poprzez podwyższoną pozycję na ambonie, kozłach do polowań zbiorowych itp., co umożliwia oddawanie strzału pod stosunkowo stromym kątem w podłoże
• Kugelschlag: dźwięk uderzenia pocisku w ciało zwierzyny, patrz: oznaki trafienia
• Kuhle: legowisko lub miejsce odpoczynku zwierzyny płowej i czarnej
• Kurzwildbret: prącie i jądra u zwierzyny płowej, sarny i dzika
• Lager: 1. miejsce odpoczynku zwierzyny; 2. komora nabojowa; 3. miejsce na potrzask
• lahnen: żebranie (nawoływanie) o pokarm nieprawidłowo wychowanego ptaka łowczego na widok sokolnika (obserwowane zazwyczaj tylko w pierwszym roku życia)
• Lampe, Meister: imię zająca w bajkach
• Lauerjagd: polowanie indywidualne w przeciwieństwie do polowania z nagonką
• Läufe: nogi zwierzyny czworonożnej
• Laut (donośny głos): szczekanie psów myśliwskich, mówi się, że wydają głos: głos tropowy, głos na farbie, głos przy norze, głos stojący, głos naganiający
• Polowanie z płachtami: sznury z kawałkami materiału rozciąga się wokół terenu naganki; zwierzyna – zazwyczaj – nie przechodzi pod płachtami i dzięki temu można ją ukierunkować w naganianiu
• Lecker: język zwierzyny płowej i grubej
• Lehrprinz: opiekun-instruktor kandydata na myśliwego w trakcie szkolenia
• Leiter: drabina do ambony myśliwskiej
• Licht: oko zwierzyny płowej i grubej
• Polowanie z wabieniem: sposób polowania, przy którym zwierzynę przywabia się różnymi środkami
• Löffel: uszy zająca lub królika
• lösen: 1. zwierzęta oddają kał: wypróżniają się; 2. wykupienie lub przedłużenie karty łowieckiej
• Löseplatz: miejsce, w którym pies myśliwski może się wypróżnić, czyli oddać kał i mocz
• Losung: pozostawione odchody zwierzyny
• Luder: martwa zwierzyna lub jej części, np. patrochy, używane jako przynęta na drapieżniki
• Luderplatz: miejsce, w którym wykłada się padlinę jako przynętę
• Lunte: ogon lisa rudego
• Luser, Loser: uszy zwierzyny grubej i drapieżnej
• mahnen: krótki, nosowy głos kontaktowy wydawany przez jelenie
• Malbaum: drzewo, o które ociera się zwierzyna, np. dzik
• manteln: ptak drapieżny, np. ptak łowczy, przykrywa swoją zdobycz skrzydłami
• markieren: zachowanie niektórych gatunków zwierzyny polegające na znaczeniu swojego rewiru
• Mast: owoce niektórych drzew (drzew nasiennych), które służą zwierzynie jako pokarm, np. żołędzie, bukiew
• Mauser: 1. pierzenie się u ptactwa łownego; 2. kaczor podczas pierzenia; 3. niemiecki producent broni
• mausen: drapieżnik polujący na myszy
• Mäuseburg: miejsce wabiące używane do polowania na lisa rudego
• mäuseln: naśladowanie dźwięku myszy w celu przywabienia zwierzyny
• meckern: dźwięk wydawany przez kszyka podczas lotu nurkowego
• Meister Braun lub Petz: niedźwiedź brunatny
• melden: głos wydawany przez jeleniowate podczas rykowiska
• Meute: obecnie używane na określenie grupy psów myśliwskich podczas polowania
• Milchreife: ziarna zbóż przed rozpoczęciem twardnienia, szczególnie atrakcyjne dla zwierzyny, co skutkuje szkodami łowieckimi
• Mittelsprosse: odnoga umiejscowiona pośrodku poroża, poniżej korony
• mitziehen (także mitschwingen lub mitfahren): podążanie z przyłożoną bronią za poruszającym się celem, aby oddać strzał w odpowiednim momencie
• Moderhinke: choroba zakaźna, w przebiegu której gnije racica lub kopyto
• Mönch: jeleń bez poroża
• Nachsuche: poszukiwanie postrzałka za pomocą psa tropowego
• nadeln: głuszec żerujący na drzewie iglastym
• nageln: odciski pazurów w poszczególnych tropach drapieżników
• nässen: oddawanie moczu
• Nestling: młody ptak drapieżny przebywający w gnieździe
• Neue: świeżo spadły śnieg, który pomaga w tropieniu
• Niederjagd czyli łowy na zwierzynę drobną: polowanie na oraz obwód łowiecki, w którym występuje wyłącznie zwierzyna drobna
• kłaść się: zwierzyna płowa kładzie się lub układa do odpoczynku, dziki wchodzą w legowisko
• czas głodu: okres, w którym zwierzyna nie znajduje wystarczającej ilości naturalnego pożywienia
• Nuss: żeński narząd płciowy u psa i drapieżników futerkowych
• zwierzyna użytkowa: zwierzyna o znaczeniu gospodarczo-łowieckim, np. dziczyzna
• ryczeć (bekowisko): przeciągłe wołanie jelenia szlachetnego w okresie rui
• Paarhühner: para rodzicielska kuropatw, która wraz z wylęgiem tworzy później stadko
• Paartritt: trop łasicy i kuny
• żwacz: jeden z trzech żołądków wstępnych przeżuwaczy, duży żołądek zapasowy
• polowanie parforsowe: polowanie konne za sforą psów
• przesmyk: szlak wędrówki zwierzyny drobnej, z wyjątkiem sarny
• Patentjagd: polowanie na licencję w przeciwieństwie do polowania w obwodzie własnym
• perły: niewielkie wypukłości na tykach poroża
• kozioł-peruka: chorobliwa deformacja poroża u kozła sarny
• Petschaft: miejsce złamania na zrzucanej tyce poroża jeleniowatych
• grzebać: odrzucanie liści przednimi kończynami
• okres sadzenia: czas wysadzania sadzonek leśnych
• Plattkopf albo mnich: jeleń szlachetny bez poroża
• Pinsel: określenie dłuższej kity włosów na członku u zwierzyny płowej
• podchód: polowanie indywidualne, podczas którego myśliwy ostrożnie i cicho "skrada się" pod wiatr po obwodzie, aby niepostrzeżenie zbliżyć się jak najbardziej do zwierzyny. Wymaga to dobrej znajomości terenu, a także czystych ścieżek podchodu
• tropy postrzałowe: krew, odłamki kości, kawałki mięsa itp. pochodzące od postrzelonej zwierzyny
• byk haremowy: "władca" stada rujowego (łań)
• Pürzel: ogon borsuka i dzika
• puitzen: głos wabiący słonki podczas ciągu godowego
• piszczałka (zajęcza): przyrząd wabiący stosowany na polowaniu na lisy
• Quarthase: zając w wieku od jednego do dwóch miesięcy
• kita: koniec ogona u dzika i gronostaja
• strzelba dwururka pozioma: dwururka z lufami ułożonymi obok siebie
• rykoszet: błędne określenie na odbite pociski
• przeszukiwanie poprzeczne: szerokie przeszukiwanie terenu przez psa myśliwskiego w prawo i lewo przed myśliwym
• kwitować: postrzelona sztuka zwierzyny kwituje strzał, czyli daje oznaki trafienia
• kwarkanie: głos wydawany przez słonkę podczas ciągu godowego
• Rammelwolle: kępki sierści zajęcy i dzikich królików podczas rui
• ruja: okres aktywności seksualnej drapieżników
• Ratz: tchórz
• zwierzyna drapieżna: drapieżniki, zwierzę drapieżne
• Raubzeug: drapieżniki nieobjęte prawem łowieckim, m.in. bezpańskie, penetrujące teren lub kłusujące psy albo koty
• huczka: okres godowy dzików
• synchronizacja huczki: synchronizacja rozrodu dzików jest hipotezą, która jak dotąd nie została potwierdzona
• Sarna lub zwierzyna sarnia: zbiorcze określenie zwierzyny sarniej
• Reif lub Reifel: pozostawienie tropu jelenia,[46] tak że przy nakładaniu się śladu przedniej i tylnej nogi powstaje mały pasek ziemi
• dojrzewanie: tusza zwierzyny wisi krótki czas, do kilku dni, w chłodni
• Reihzeit: okres godowy u ptaków wodnych
• rewir: okręg łowiecki
• przeszukiwanie terenu: systematyczne przeszukiwanie terenu przez psa myśliwskiego
• kontrola pułapek: codzienna kontrola pułapek
• koza sarnia: samica sarny, zwana też kozą
• Riegel: przejście zwierzyny w górach
• Riegeln, polowanie Riegel: polowanie pędzone z niewielką liczbą naganiaczy, przy którym fragmenty lasu obstawiane są na liniach zwanych Riegel
• pływanie zwierzyny płowej: pływanie u zwierzyny grubej
• obrączkowanie: 1. nowa, higieniczna metoda patroszenia[47]; 2. obgryzanie kory przez wiewiórki[48]
• krążenie termiczne: zdolność wielu gatunków ptaków drapieżnych do wznoszenia się krążąc w prądach wznoszących niemal bez uderzeń skrzydłami
• koziołkowanie: (czasami występujące) przewracanie się uciekającej zwierzyny po trafieniu kulą lub śrutem
• róża: 1. wieńcowaty cokół u nasady tyk poroża wieloletnich jeleniowatych; 2. nagie miejsca skóry na głowie kuraków, np. róże godowe u cietrzewia
• nasada poroża: kostny wyrostek czołowy, na którym osadzona jest tyka poroża
• praca krwawa: patroszenie
• warchlaki (gromada): 1. grupa kilku dzików; 2. również u wilka (rzadko)
• zwierzyna jelenia: jelenie szlachetne
• watak: grupa kilku zwierząt gatunku zwierzyny grubej, poza dzikami, oraz wilków
• gromadzenie się w watahę: 1. zbieranie się zwierząt tworzących watahę; 2. odgłos wydawany przez cietrzewia
• ogon: 1. ogon u psów, wszystkich drapieżników futerkowych, poza lisem (kita), borsukiem i niedźwiedziem (kuper); 2. prącie u zwierzyny grubej (Brunftrute), drapieżników i psa, zająca, królika i świstaka (Brunftrute)
• lizawka solna: urządzenie dostarczające zwierzynie soli jako źródła minerałów; zwykle w pobliżu poletek żerowych
• legowisko zająca: miejsce odpoczynku zająca
• dzik: dzik (jako gatunek – w odniesieniu do samicy patrz: locha)
• nóż do dobijania dzików: ostrze do dobijania (przebijania) dzików, np. podczas polowania pędzonego
• pułapka żywołowna na dziki: pułapka do łowienia żywcem dzików
• oszczep na dziki: długie, obosieczne ostrze zamontowane na drewnianym drzewcu z twardego drewna o długości do dwóch metrów, używane do dobijania atakujących dzików
• jeleń szkodnik: zwany też jeleniem mordercą, ponieważ jako zwykle starszy, zepchnięty na margines jeleń szlachetny o tykach bez wykształconych zakończeń może przebić (zabić) inne jelenie
• schädelecht (autentyczny czaszkowo): poroże lub rogi, które nie zostały zrzucone (odrzutki), lecz były trwale połączone z kością czaszki w chwili odstrzału zwierzęcia
• Schachtel: stare, samice sarny, kozicy lub jelenia, które nie prowadzą już młodych. Od tego pojęcia pochodzi wyrażenie „stara pudełka” (Alte Schachtel).
• Schale: racice zwierzyny przeżuwającej i dzika
• Schalenwild: gatunki zwierzyny z racicami (kopytami), czyli zwierzyna przeżuwająca i dziki
• Scherenfalle: dawniej używane urządzenie łownicze zbudowane z kołków, szczególnie nadające się do chwytania kun
• Schild (tarcza): 1. zgrubienie skóry na łopatkach samców dzika (odyńców); 2. plama piersiowa u ptaków kuraków; 3. inne, przestarzałe znaczenia według Hasedera
• Schirm: osłona wzrokowa na ziemi jako urządzenie łowieckie
• Schloss: określenie chrząstki w dnie miednicy, przez którą przechodzi odbytnica zwierzyny. Por. patroszenie
• Schlüpfertyp: klasyfikacja sarny i jelenia sika
• Schmalreh: młoda, jeszcze niedojrzała płciowo koza sarny. Jest to koźlę z poprzedniego roku.
• Schmaltier: młoda, jeszcze niedojrzała płciowo łania, cielę z poprzedniego roku.
• Schmalz: tłuszcz świstaka i borsuka
• Schmalzmann: borsuk, także zwany Grimbart
• Schmelz: wydaliny ptaków drapieżnych
• Schnalle: zewnętrzny narząd płciowy samic psów, lisów, wilków i innych
• schnallen: gdy pies myśliwski zostaje spuszczony ze smyczy
• Schnecke: 1. róg barana, trofeum łowieckie; 2. muszla trytonu, por. wabik na jelenie
• Schneider: 1. słaby jeleń lub głuszec/cietrzew; 2. myśliwi wracający do domu bez zdobyczy
• Schnepfenstrich: lot godowy słonki
• Schnitthaar: sierść odcięta w momencie wniknięcia pocisku w ciało zwierzyny
• schnüren: chód lisa rudego, wilka lub rysia, przy którym łapy dotykają ziemi w linii prostej jedna za drugą, przy czym tylne łapy stawiane są w ślady przednich łap tej samej strony ciała, w przeciwieństwie do chodu skośnego (Schränken)
• schöpfen: zwierzyna i ptactwo łowne „czerpią”, gdy piją
• Schrank, por. znaki godne jelenia: boczna odległość śladów prawej pary nóg od lewej w tropie krokowym
• schränken: stawianie nóg obok siebie, odbiegające od linii prostej („skrzyżowanie”)
• Schürze: u sarny jasny kępek sierści nad żeńskim narządem płciowym (Feuchtblatt)
• Schützenbruch: gałązka szlachetnego gatunku drzewa, wręczana strzelcowi, który upolował sztukę zwierzyny, przez gospodarza polowania
• Schüsseltrieb lub Schüsseltreiben: wspólne biesiadowanie po zakończonym polowaniu zbiorowym, zwykle podczas posiłku
• odporny na strzał: pies myśliwski, który nie płoszy się przy oddaniu strzału
• pobudliwy na strzał: pies myśliwski, który natychmiast po oddaniu strzału, bez rozkazu, chce ścigać zwierzynę lub podjąć poszukiwanie
• znaki postrzału: cechy wskazujące, czy i gdzie zwierzyna została trafiona, np. jak się zachowuje po strzale
• Schwarte: gruba, owłosiona skóra u borsuka i zwierzyny czarnej
• Schwarzkittel: myśliwskie określenie dzika
• zwierzyna czarna: myśliwskie określenie zbiorcze dzików
• schweimen: euforia lotu u ptaków drapieżnych; wymykanie się na dużej wysokości spod wpływu sokolnika
• „Schweinesonne” („słońce dzika”): pełnia księżyca, której światło jest szczególnie korzystne podczas nocnego czatowania na dziki
• Schweiß: krew zwierzyny lub psa myśliwskiego, od momentu wypłynięcia z ciała
• pies gończy tropowiec: pies myśliwski wyspecjalizowany w szukaniu, znajdowaniu i stawianiu chorej (rannej), krwawiącej zwierzyny płowej w ramach poszukiwania postrzałkowego
• Seher (oczy): oczy drapieżników sierściowych, takich jak lis, a także zająca, królika i świstaka[57]
• sichern (zabezpieczać): 1. u zwierzyny: sprawdzanie otoczenia wszystkimi zmysłami; 2. w broni: zabezpieczanie lub odbezpieczanie naładowanej broni za pomocą bezpiecznika
• Spiegel: jasne umaszczenie sierści na zadniej części ciała jeleniowatych (Cerviden), np. u samca sarny w kształcie nerki, u samicy sarny w kształcie serca z dodatkowym jasnym owłosieniem nad srom, zwanym też fartuszkiem
• Spiel: ogół piór ogonowych u cietrzewia
• szpicak: młody kozioł lub jeleń z porożem lub wieńcem, które jeszcze się nie rozgałęziło
• sprengen: wypędzanie zwierzyny za pomocą psa norowego lub fretki z nory lisiej lub królikarni
• Sprengruf: bojowy okrzyk byka rykowiskowego, mający na celu odstraszenie rywali
• Sprinz: samiec krogulca, u wszystkich innych ptaków drapieżnych samiec nazywany jest Terzel
• Sprung: grupa saren w okresie zimowym. Latem sarny są samotnikami (kozły i sarny płowe) lub tworzą niewielkie grupy rodzinne (koza z koźlęciem)
• Sprosse lub Spross: rozwidlenie, końcówka na tyce poroża
• Sprung: tylna noga zająca polnego
• Spur (ślad): odciski łap u wszystkich zwierząt sierściowych, z wyjątkiem zwierzyny płowej
• spurlaut, por. fährtenlaut: opisuje psa myśliwskiego, który głośno, czyli szczekaniem, ściga zwierzynę na jej śladzie lub tropie
• Ständer: nogi i stopy u ptaków łownych
• Standarte lub Lunte: ogon lisa i wilka
• Zwierzyna stała: zwierzyna, która w przeciwieństwie do zwierzyny wędrownej stale przebywa w danym rewirze
• Stange (żerdź): 1. tyka poroża; 2. jelec przy broni białej; 3. język spustowy
• Steine (kamienie): jądra odyńca (rzadko); również: szczególnie duże perły na porożu
• stawiać (stellen): 1. pies stawia zwierzynę, gdy zmusza ją do zatrzymania się, np. podczas pogoni po tropieniu; 2. ptak łowczy przysiada; 3. ustawianie skutecznej pułapki
• Stern (gwiazda): tęczówka oka u zwierzyny
• przeszukiwanie (stöbern): planowe przeszukiwanie terenu przez psa naganiającego poza kontrolą przewodnika psa[59]
• Stoß (ster): całość piór ogonowych ptaka drapieżnego
• Strecke, pokot: wszystkie upolowane zwierzęta z polowania (zbiorowego), ułożone w rzędach według ustalonego porządku („układać pokot”, „doprowadzić do pokotu”)
• Strich (przelot): regularnie utrzymywana trasa lotu ptaków („pierzastej zwierzyny”) z i do miejsc odpoczynku lub żerowania, albo podczas godów, np. przelot słonek
• Stück (sztuka): ogólny klasyfikator liczbowy dla rzeczy i zwierząt (bez liczby mnogiej, np. dwie sztuki sarny), zwłaszcza dlatego, że w języku łowieckim nie mówi się „sarna” czy „zwierzę”, lecz mówi się o „sztuce”.
• Schusszeichen (znaki po strzale): oznaki uderzenia pocisku w ciało zwierzyny
• Sulze: patrz lizawka
• Teckel: łowieckie określenie jamnika
• Teller (talerze): uszy dzika
• Terzel: samiec ptaka drapieżnego (wyjątek: Sprinz dla samca krogulca)
• Tier (łania): samica jelenia, w zależności od gatunku pełna nazwa to łania jelenia szlachetnego lub łania daniela, także określenie wiekowe jako łania jednoroczna
• Tirass: sieć maskująca do łapania pierzastej zwierzyny
• totverbellen (szczekanie przy martwej zwierzynie): wydawanie głosu przez psa po odnalezieniu padłej sztuki zwierzyny płowej lub czarnej, aż do przybycia myśliwego
• Totverbeller: pies, który po odnalezieniu padłej sztuki zwierzyny płowej lub czarnej wydaje głos i pozostaje przy niej aż do przybycia myśliwego
• Totverblasen, sygnał zakończenia: indywidualne sygnały rogu myśliwskiego dla wszystkich gatunków zwierząt upolowanych podczas polowania zbiorowego
• Tracht: macica zwierzyny futerkowej, także zarodek
• Träger (szyja): szyja zwierzyny płowej z wyjątkiem dzika
• Treiben (miot): część obszaru objęta polowaniem w ramach większego polowania pędzonego
• Tropfbett (łoże krwi): nagromadzenie skapującej posoki postrzelonego, lecz wciąż stojącego zwierzęcia, które w tym miejscu szukało osłony
• Tritt (odcisk kopyta): pojedynczy odcisk stopy zwierzyny płowej (kilka odcisków tworzy trop)
• Trosch: pióropusz na kapturku sokolniczym
• przeskakiwać (überfallen): zwierzyna płowa przeskakuje przeszkody, tzn. pokonuje je skokiem
• übergehen (przeoczyć): 1. przeoczyć, np. trop, ślady zwierzyny, 2. np. minąć przyczajonego zająca, 3. samica zwierzyny płowej nie zostaje pokryta (zapłodniona), w wyniku czego w kolejnym roku nie prowadzi młodych, tj. nie ma potomstwa
• Überhege (nadmierna hodowla): prowadzi do zwiększenia populacji i szkód łowieckich
• überjagen (przekroczyć granicę polowania): pies myśliwski opuszcza obszar polowania lub poluje poza granicą rewiru
• Überläufer (przelatek): młody dzik w wieku od 12 do 24 miesięcy (pierwotnie: w roku łowieckim następującym po urodzeniu)
• überrollen (przemknąć obok): podczas polowania na jamę lis lub borsuk wydostaje się na wolność, mijając leżącego przed norą psa
• unterladen (niedoładowany): naładowany repetier, ale bez naboju w komorze nabojowej
• Urhahn (prapietuch): głuszec
• Urian: stary, silny odyniec
• verbeißen, w efekcie Verbiss (zgryzanie): ślady żerowania na drzewach i krzewach
• verblasen (odtrąbić): sygnał trąbki oznajmiający, że sztuka zwierzyny została odstrzelona
• verblatten (spłoszyć manwaniem): spłoszenie kozła podczas polowania na rykowisko manwą
• verenden (zdechnąć w wyniku urazu): zwierzyna ginie w sposób gwałtowny. Śmierć naturalna nazywana jest fallen
• vergrämen lub Vergrämung (płoszenie): zamierzone lub niezamierzone spłoszenie zwierzyny
• verhitzen (zaparzenie): zepsucie odstrzelonej zwierzyny wskutek nagromadzenia ciepła w tuszy, jeśli nie zostanie ona na czas wypatroszona
• verhoffen (zastygnąć w bezruchu): zatrzymanie się przemieszczającej się lub żerującej zwierzyny, np. w celu przyjrzenia się „podejrzanemu” przedmiotowi lub zlokalizowania dźwięku
• Verlorenbringer (aporter zgubionej zwierzyny): pies myśliwski, który podąża tropem postrzelonego zająca/lisa, chwyta go, uśmierca i przynosi
• verludern (zmarnować się): zepsucie postrzelonej zwierzyny, która nie została na czas odnaleziona
• vernehmen (usłyszeć): słyszeć
• verprellen (spłoszyć przez nieostrożność): spłoszyć zwierzynę przez nieostrożność lub niezręczność
• Vorsuche (poszukiwanie wstępne): znalezienie przez psa myśliwskiego miejsca trafienia w celu dalszego tropienia
• Vorstehhunde (psy legawe): rasy psów myśliwskich wykazujące wyraźnie cechę „stójki”, tj. wskazujące myśliwemu wykrytą zwierzynę poprzez zastygnięcie w bezruchu
• Waidgerechtigkeit (lub Weidgerechtigkeit): etyczne zasady, według których powinien postępować i polować uczciwy, przestrzegający zasad myśliwy
• Waidloch (lub Weidloch): odbyt lub też odbytnica zwierzyny albo psa myśliwskiego
• Waidmann (lub Weidmann): myśliwy
• Waidmannsdank! (lub Weidmannsdank): odpowiedź na pozdrowienie „Waidmannsheil!” traktowane jako gratulacje
• Waidmannsheil! (lub Weidmannsheil!): tradycyjna formuła powitania, pożegnania lub gratulacji wśród myśliwych
• waidwund (lub weidwund): strzał w trzewia (wnętrzności)
• Wechselwild: zwierzyna płowa, która nie przebywa stale w danym rewirze lub obszarze jako zwierzyna osiadła, lecz z określonych powodów, np. rui lub dostępności żeru, przemieszcza się tam i wkrótce ponownie opuszcza dany rewir lub obszar
• Wedel: ogon u zwierząt jeleniowatych (Cerviden)
• Welpe: młode drapieżników, a więc zasadniczo także kotowatych, jednak najczęściej psowatych
• Wild: dzikie zwierzęta zdefiniowane jako takie w niemieckim federalnym prawie łowieckim
• Wildbret: mięso z upolowanej zwierzyny przeznaczone do spożycia
• Wildfolge: umowa dotycząca tropienia chorej lub postrzelonej zwierzyny poza granicami rewiru
• Wildschaden – szkody wyrządzone przez zwierzynę
• Wildwechsel: ścieżka regularnie uczęszczana przez zwierzynę płową
• Wimpelschlagen, znak niebieski: rozrzucanie mrowisk przez jelenie szlachetne za pomocą poroża; powstałe szkody nazywane są również szkodami "Wimpelschaden"
• winden: postrzegać coś zmysłem węchu, wąchać; używane w odniesieniu do zwierzyny i psów
• Windfang: nos zwierzyny płowej, z wyjątkiem dzików
• Witterung: zmysł węchu lub zapach („Witterung aufnehmen”, węszyć)
• wölfen (także werfen): rodzić – u wilka, lisa i psa
• Wolfsspross: dodatkowy odrost na porożu pomiędzy odrostem środkowym a koroną
• worgen: (także wörgen, würgen, kröpfen) skrzeczące bądź duszące dźwięki głuszca, gdy siedzi na swoim drzewie (nocnym)
• Wundbett: miejsce, w którym kładzie się ranna sztuka zwierzyny płowej
• Zain, der lub das: przestarzałe określenie na 1) ogon borsuka (dziś Bürzel); 2) rurę rujową jelenia
• Zeichnen: reakcja zwierzyny na strzał poprzez ruch i wydawane dźwięki
• Zementzonenverfahren: metoda określania wieku u jeleniowatych
• zerwirken: rozbiór zwierzyny na mięso dziczyznę lub porcje gotowe do przyrządzenia, patrz Auslösen
• ziehen: 1. spokojnie przemieszczać się – w odniesieniu do zwierzyny płowej; 2) latać – w odniesieniu do ptaków
• Zielwasser: alkohol, który ma pomagać w celowaniu spokojną ręką
• Ziemer lub Zimmer: pieczeń z grzbietu dziczyzny rozbiorowej jelenia, daniela, sarny i dzika, dzielona dalej na Wedel- lub Blumenziemer, Mittelziemer oraz Vorder- lub Blattziemer
• Zukunftsbock lub -hirsch: młode, dobrze rokujące jeleniowate
• zusammenbrechen: padać po strzale – w odniesieniu do zwierzyny płowej
• Zwang (por. Hirschgerechte Zeichen): ziemia lub śnieg ściśnięte podczas stąpania
• Zwangswechsel: ścieżka, którą zwierzyna musi zmuszona korzystać ze względu na lokalne warunki (ukształtowanie terenu, przeszkody itp.)