Kritiek op de trofeeshow van Schwyz in Muotathal
Hoe dergelijke evenementen traditie, commercie en dierenleed met elkaar verbinden.
Kritiek op bont-, vacht- en trofee-evenementen in Zwitserland, geïllustreerd aan de hand van de traditionele trofeeshow van Schwyz (SZ) van 26 februari 2026.
Wilde dieren zijn geen handelswaar voor vermaak, prestige en commercie.
IG Wild beim Wild bekritiseert bont-, vacht- en trofee-evenementen in Zwitserland ten scherpste af. Dergelijke evenementen presenteren jaar na jaar gedode wilde dieren als trofeeën, decoratieobjecten en handelswaar. Daarmee wordt een omgang met wilde dieren genormaliseerd die niet meer van deze tijd is en die duidelijk indruist tegen de maatschappelijke verwachtingen op het gebied van dierethiek en respect voor medeschepselen.
De organisatoren verkopen deze evenementen als het in stand houden van tradities en als bijdrage aan het zogenaamde wildbeheer. In werkelijkheid staan gedode wilde dieren centraal, waarvan lichaamsdelen worden opgemeten, beoordeeld, bekroond of als handelswaar verhandeld. Deze praktijk bevordert een verouderde trofeeëncultuur, waarin niet het dier als voelend individu telt, maar de jachtprestatie en de grootte van geweien, horens of andere «succestekens».
Bijzonder stuitend is dat dergelijke evenementen daarnaast dienen als marktplaats voor de handel in vellen. Daarbij worden vossenvellen en andere huiden opgekocht, beoordeeld, deels bekroond of verloot. Deze handel negeert het leed dat achter elk afzonderlijk vel schuilt, en draagt eraan bij wilde dieren als grondstof te beschouwen. Terwijl de politiek en de samenleving stappen zetten in de richting van een beperking van de bonthandel, wordt in Zwitserland nog steeds een gecommercialiseerde vorm van de hobbyjacht gevierd die ethisch nauwelijks te verantwoorden is.
Dergelijke markten zijn geen folklore, maar onderdeel van een systeem dat dierlichamen tot waarde maakt. Wanneer vellen per stuk worden verhandeld, wordt dierenleed een rekensom. Juist deze logica is onverenigbaar met een modern begrip van de bescherming van wilde dieren .
De IG Wild beim Wild wijst er bovendien op dat de geschetste jachtpraktijk vaak een verfraaid beeld geeft. In werkelijkheid horen misschoten, gewonde dieren en lange lijdenswegen tot de dagelijkse realiteit van de hobbyjacht. Deze aspecten worden bij dergelijke evenementen niet aan de orde gesteld, noch openlijk gecommuniceerd door de verantwoordelijken. De bewering dat trofeeëntentoonstellingen dienen voor de toestandsanalyse van de wildpopulaties is nauwelijks houdbaar. Wetenschappelijk onderbouwde monitoringinstrumenten hebben geen tentoongestelde schedels en geweien nodig, die primair dienen voor zelfpresentatie. Trofeeën zijn een materiële uitdrukking van gedode wilde dieren, waarvan de afschotkwaliteit, het nazoeken en het lijden in het officiële beeld nauwelijks voorkomen.
Vanuit het oogpunt van dierenwelzijn is het bovendien zorgwekkend dat kinderen en jongeren bij dergelijke evenementen worden betrokken zonder dat hun een respectvolle en eigentijdse omgang met wilde dieren wordt bijgebracht. In plaats van kennisoverdracht staat een spektakel centraal dat geweld bagatelliseert en een geromantiseerde jachtwereld propageert.
Wapenhandelaren, fabrikanten van optische apparatuur, jachtbenodigdheden, jachtreizen, verlotingen van jachtafschoten in het buitenland: er ontstaat een jachtindustrieel geweldssysteem waarin afschoten en dierenkadavers deel uitmaken van een vermarktingssysteem.
Wie zinloos doodt, beschermt niet, en de beschaafde samenleving heeft er niets aan. Hobbyjagers zorgen dus niet voor gezonde of natuurlijke wildbestanden, in het bijzonder niet met hun afschuwelijke vossenjacht. Dergelijke evenementen roepen regelmatig vragen op over ethische aspecten, vergunningspraktijk en publieke uitstraling, en ze moeten politiek en maatschappelijk eindelijk fundamenteel worden herzien.
De IG Wild beim Wild roept verantwoordelijken in gemeenten, steden en kantons op om dergelijke evenementen grondig te heroverwegen. Een beschaafde samenleving heeft geen wedstrijden nodig waarbij dode wilde dieren als successen worden gepresenteerd, en ze heeft geen markt nodig waarop vellen als willekeurige handelsgoederen worden verhandeld. Wat nodig is, is in plaats daarvan een respectvol begrip van wilde dieren, een vakkundig onderbouwde wildecologie en een afkeer van de hobbyjacht.