Jachtkoorts

Zijn er verschillen tussen recreatieve jagers en seriemoordenaars?

Beiden zijn ziek (jachtkoorts) en hebben een sterk verlangen naar macht en controle. Jagen kan een eerste symptoom zijn van een gevaarlijke psychopathie die zich niet alleen tot dieren beperkt. Talrijke studies tonen aan dat gewelddaden tegen dieren onze volle aandacht vereisen!

Zowel de seriemoordenaar als de recreatieve jager meent deel te nemen aan iets belangrijks.

Opvallend vaak worden bij seriemoordenaars hersenafwijkingen vastgesteld. Geweld laat al na korte tijd sporen na in de hersenen. Neuropsychologen bevestigen: de amygdala, een kerngebied in de hersenen, is bij geweldplegers opvallend geatrofieerd of gestoord. Is dit centrale deel van de hersenen defect, dan is onder meer het walgingsgevoel uitgeschakeld.

Hobby-Jäger und ihr Muster im Gehirn

Bij het doden ervaren beiden hetzelfde als bij het gebruik van drugs. Een tijdelijke opluchting, een kalmte gaat door hun lichaam en geest – totdat er in de jachtkoorts opnieuw op zoek moet worden gegaan naar een slachtoffer. Het valt niet te ontkennen dat bij de jacht ook andere illegale activiteiten worden bedreven, zoals stroperij, wapensmokkel, criminaliteit, alcoholmisbruik enzovoort, en dat sociopathie wordt bevorderd.

Toonaangevende jagersbladen staan vol met foto's van recreatieve jagers in jachtkoorts, die een wapen in de hand houden en in een dominante positie boven hun slachtoffers poseren. Zulke bladen prikkelen de fantasie van recreatieve jagers om nog meer en meer te willen jagen, ook in alle mogelijke landen. Dergelijke foto's en films hebben recreatieve jagers nodig om zich belangrijk te voelen.

Jachtwapens leiden in de jachtkoorts tot misbruik in ons aller sociale leven. Steeds weer komt het tot zelfdodingen met vuurwapens, bedreigingen en dodelijke tragedies. Er bestaan studies die aantonen dat 90 % van de geweldsmisdadigers begonnen is als dierenbeul of recreatieve jager. Jaar na jaar worden ontelbare mensen door recreatieve jagers en jachtwapens gedood en verwond, deels zo zwaar dat ze in een rolstoel belanden of dat ledematen moeten worden geamputeerd.

Gebieden waar intensief op wilde dieren wordt gejaagd, kunnen een nog grotere populatie voortbrengen. Recreatieve Jagers vermoorden niet alleen zieke of oude dieren, maar niet zelden juist de sterkste en gezondste wilde dieren. Een groot aantal wilde dieren wordt tijdens de jacht slechts verwond en niet gedood. Jagen verwoest het natuurlijke evenwicht van dierpopulaties.

Dieren spelen een even belangrijke rol als mensen. Ze laten ons ook zien hoe belangrijk het is om te delen, want wij mensen zijn niet de enige levende wezens op deze planeet.

IG Wild beim Wild

De jacht is de donkere schaduw die de wilde dieren kwelt. Jacht is als prostitutie. Revier- en patentjagers betalen een geldbedrag om hun passie te kunnen botvieren, om hun doodsdrift te mogen uitleven. Daarvoor worden aantrekkelijke jachten georganiseerd.

Behalve bijvoorbeeld in het kanton Genève

Het sinds 1974 recreatieve jagervrije kanton Genève kent de door de onprofessionele recreatieve jagers zelf veroorzaakte problemen met wilde dieren niet. De wilde dieren worden daar verzorgd door 12 professionele milieuwachters (Gardes de l’environnement), wat de belastingbetaler per jaar nog niet eens een kop koffie kost, aldus de Geneefse wildhoeder Gottlieb Dändliker. In Nederland werd de jacht in 2002 eveneens grotendeels afgeschaft.

De jacht is lelijk. De jacht is dierenmishandeling. De jacht doet alsof ze iets is wat ze helemaal niet is.

Dat de jacht in Zwitserland steeds perverser wordt, laat de recreatieve jager koud. Sinds kort worden op de speciale jachten drachtige reegeiten en hindes geschoten, of afzonderlijke moeders en kalveren. Zelfs het Bambi-schieten wordt de hemel in geprezen. En dat alleen maar omdat de jachtplanners er niet in geslaagd zijn wildpopulaties duurzaam te reguleren – omdat de zelfveroorzaakte problemen van hun slechte wetenschap in het wildbeheer hen allang boven het hoofd zijn gegroeid. Hoe valt anders te verklaren dat er bij zogenaamd steeds kleiner wordende leefgebieden steeds meer herten, wilde zwijnen enz. zijn, dan door de verkeerde jachtuitoefening als geheel?

Er zijn maar weinig recreatieve jagers die begrijpen dat de populatiedichtheid van wilde dieren zich dynamisch regelt op basis van voedselaanbod, territorialiteit, klimaat, ziekten, hulpbronnen en sociale en fysiologische factoren enzovoort, zonder menselijk ingrijpen, zolang er niet op geschoten wordt. De jachtdruk en andere factoren verhogen daarentegen de voortplantingscijfers van de betrokken dierpopulaties, wat men niet alleen bij wilde zwijnen, vossen, reeën, herten en duiven kan waarnemen, maar bij elke soort (soortbehoud, overlevingsinstinct, geboortecompensatie enzovoort). De meeste recreatieve jagers accepteren de meeëtende predatoren niet. Zij hegen reeën, herten en gemzen zoals huisdieren en willen vervolgens zoveel mogelijk oogsten. Zij denken dat de wilde dieren van hen zijn en dat zij recht hebben op buit en op het doden van wilde dieren voor de lol. De inheemse wilde dieren zijn van niemand (res nullius). Recreatieve Jagers hebben de minachting voor dieren geperfectioneerd.

Recreatieve Jagers hebben een groot verlangen om iets heldhaftigs te doen. Om hun gevoel van eigenwaarde te bevredigen door de daad van het doden. Recreatieve Jagers deinzen er niet voor terug om met missionaire ijver kinderen op scholen te misbruiken. Sektarisch maken zij met hun jagerslatijn reclame voor hun gewelddadige passie. Kinderen en jongeren koesteren een grote liefde voor dieren, en dan krijgen zij van recreatieve jagers wapens en wandaden in handen gelegd.

Ziek kind van een recreatieve jager met een stervend wild dier:

Wat recreatieve jagers en seriemoordenaars ook verbindt, is de wens om trofeeën van hun slachtoffers te verzamelen. Beiden gaan er graag op uit om te besluipen, uit te kijken naar slachtoffers, voor de volgende gewelddadige daad.

«Ik wil daarmee niet suggereren dat de meeste jagers zwakke mensen zijn, maar naar mijn ervaring benutten zwakke mensen vaak genoeg de mogelijkheid om hun tekortkoming te compenseren door te jagen of met wapens en messen te spelen».

De ziel van de moordenaar» van FBI-profiler John Douglas

Recreatieve Jagers zijn zowel in Europa als in de Verenigde Staten al onderworpen aan psychologisch en sociologisch onderzoek en op verschillende punten vergeleken met niet-jagers. De resultaten tonen ondubbelzinnig aan dat jagers geen sterkere band met de natuur hebben dan niet-jagers, dat zij eerder negatief staan tegenover thema's van dieren-, milieu- en natuurbescherming en dat zij in het algemeen een grotere neiging tot agressief gedrag vertonen – een typisch kenmerk van vleeseters. De dieren- en natuurliefde van de jager verheugt zich niet in het bestaan van het geliefde object – veeleer is zij erop gericht het geliefde wezen met huid en haar te bezitten, en culmineert zij erin het door de daad van het doden tot buit te maken. Nergens blijkt dit duidelijker dan in de jachtverhalen – in vrijwel elke uitgave van de gangbare jachttijdschriften.

Ook al hebben mensen die jagen uiteenlopende karaktereigenschappen, uiteindelijk verenigt alle recreatieve jagers toch hetzelfde handelen: een gewelddadige omgang met vreedzame dieren en met de natuur, vaak louter als pretje, vrijetijdsvermaak, in jachtkoorts of zelfs als sport, alsook de vergiftiging van de natuur met loodhoudende munitie.

Bij nauwkeurige analyse leveren hobbyjaagsters en recreatieve jagers geen waardevolle bijdrage aan de flora en fauna. Recreatieve Jagers zorgen tot op de dag van vandaag voor een catastrofaal onevenwicht in de natuur. Met de hoge, opgefokte bestanden aan hoefwild brengen zij bovendien bijvoorbeeld de beschermingsbossen in de bergregio's in gevaar.

Veel Zwitserse recreatieve jagers nemen in jachtkoorts deel aan jachtpartijen in het buitenland, en dat doen zij zeker niet omdat flora en fauna hun na aan het hart liggen. De hedendaagse jacht is geen eerzaam ambacht, maar een onkultuur met al die zinloos bedreven dierenkwellingen. Recreatieve Jagers en de moderne beschaving gaan even goed samen als vuur en water, of als een pedofiele kleuterleider in een kleuterschool.

«Met de jachtakte wordt de licentie om te doden verworven. Dat in de volksmond iemand, «die de jachtakte heeft«, als niet volledig toerekeningsvatbaar geldt, heeft waarschijnlijk – zoals de meeste volkswijsheden – een kern van waarheid. En inderdaad weten wij niet hoeveel psychopaten, wapengekken of verslaafden er zijn onder de houders van een jachtakte, die volkomen legaal met vuurwapens mogen omgaan. Evenmin weten wij wie van de kandidaten voor een jachtakte enkel en alleen het jachtexamen wil afleggen om langs legale weg aan vuurwapens te komen. Wij weten het niet, de autoriteiten weten het niet, de jachtverenigingen weten het niet – en willen het liever ook niet weten».

Karin Hutter

Christian Lüdke is psychotherapeut, leidt speciale eenheden van de politie op en houdt zich vooral bezig met de psychologie van daders.

Lüdke: „Zulke mensen leiden een dubbelleven. Vanbinnen voelen ze zich als absolute mislukkelingen – in het gezin, op het werk en seksueel – en ze worden gedreven door extreme machtsverlangens. Omdat ze dat in het dagelijks leven niet kunnen verwezenlijken, moeten ze dat via zo'n geweldsdaad doen en zoeken ze de zwakste slachtoffers uit.“

Hoe kun je zo'n mens herkennen?

Lüdke: „Naar buiten toe zijn ze meestal heel onopvallend. Maar in de levensgeschiedenis van deze daders vind je rond het elfde levensjaar vaak drie symptomen: dat ze weer in bed plassen, dat ze met vuur spelen en vooral dat ze dieren kwellen.“

Zijn dat op zichzelf staande gevallen?

Lüdke: „Helaas niet. Er leven heel veel mensen onder ons met zo'n hoge seksuele, criminele energie dat ze zo goed als tikkende tijdbommen zijn.“ 

Wat is de goede weg? Het is de weg waarop wordt nagedacht over hoe het doden van levende wezens kan worden voorkomen.

Meer daarover in het dossier: Psychologie van de jacht

U kunt met barmhartigheid alle dieren en onze planeet helpen. Kies mededogen op uw bord en in uw glas. Go vegan.