Łowiectwo hobbystyczne w Niemczech: kilka tygodni szkolenia, dożywotnia władza decydowania o losie dzikich zwierząt

Hellweger Anzeiger przedstawił 3 czerwca 2026 roku dwóch prowadzących prywatną akademię łowiecką w Kamen (Nadrenia Północna-Westfalia) i zaprezentował ich autoprezentację jako wzorowych obrońców przyrody.

Czego artykuł nie porusza: podstawą wszystkich tych daleko idących decyzji, czyli zabijania dzikich zwierząt, „zarządzania” ich siedliskami i przeprowadzania regulacji populacji, jest w Niemczech szkolenie, które można ukończyć w ciągu kilku tygodni.

Co hobby hunters mówią o samych sobie

Przedstawieni hobby hunters opisują swoją działalność jako niezbędny wkład w ochronę przyrody: mieliby regulować populacje zwierzyny, pielęgnować biotopy, troszczyć się o gatunki chronione i podejmować odpowiedzialne decyzje o tym, które zwierzęta wolno zabić.

„Gdy ma się odpowiedzialność za zwierzynę, która stoi przed tobą, dokładnie zastanawia się, czy to właściwe zwierzę”, cytowana jest Denise Jücker z akademii łowieckiej Kamener Kreuz. A Michael Garbe podkreśla, że uczy się kursantów „rozsądnego obchodzenia się z bronią”.

Brzmi to jak wieloletnia specjalizacja. Rzeczywistość wygląda inaczej.

Kilka tygodni kursu, dożywotnie uprawnienia

W Niemczech przygotowanie do egzaminu na pozwolenie na polowanie trwa zazwyczaj od trzech do dziewięciu miesięcy, często jednak jedynie kilkutygodniowy kurs intensywny. Wiedza z zakresu biologii zwierzyny, czyli naukowe zrozumienie dynamiki populacji, funkcji ekosystemów czy faktycznego zapotrzebowania na regulację poszczególnych gatunków, jest w prawnie przewidzianym zakresie egzaminacyjnym reprezentowana w stopniu marginalnym.

Kto następnie składa się do strzału, podejmuje decyzje, do których biolodzy i ekolodzy zajmujący się dziką zwierzyną potrzebują wieloletniego wykształcenia uniwersyteckiego. Różnica polega na tym, że naukowczynie i naukowcy podlegają recenzji naukowej (peer review) oraz obowiązkowi przedstawiania dowodów. Hobby hunters podlegają prawu łowieckiemu, które przyznaje im daleko idącą swobodę działania w obrębie obwodu łowieckiego.

Co nauka mówi o «potrzebie regulacji»

Przedstawiona w artykule kluczowa teza, że przyroda nie potrafi już sama się regulować bez ingerencji człowieka, jest naukowo kontrowersyjna. W rzeczywistości badania nad predators i naturalnymi mechanizmami regulacyjnymi dowodzą, że nienaruszone populacje dzikich zwierząt wykształcają stabilną równowagę, gdy nie są obiektem polowań. Predators takie jak wilk, ryś i orzeł przejmują dokładnie tę funkcję, którą hobby hunters przypisują sobie, jednak na podstawie milionów lat koewolucji, a nie tygodniowego kursu.

Również wspomniane w artykule dokarmianie dzikich zwierząt jest naukowo problematyczne: sztucznie zwiększa zagęszczenie populacji, sprzyja przenoszeniu chorób i tworzy zależności, które następnie interpretowane są jako «potrzeba regulacji». To błędne koło, które legitymizuje hobby hunting, ponieważ tworzy problemy, które rzekomo ma rozwiązywać.

Branża sama przyznaje: «Są czarne owce»

Michael Garbe przyznaje w artykule Hellweger-Anzeiger, że «z pewnością istnieją czarne owce», ale «to oczywiście nieliczni». To klasyczna retoryka jednostkowych przypadków. Pytanie nie brzmi, czy poszczególni hobby hunters działają nieodpowiedzialnie. Pytanie brzmi, czy system, który po kilku tygodniach szkolenia pozwala zabijać dzikie zwierzęta i przekazuje osobom prywatnym władzę decyzyjną nad całymi ekosystemami, jest strukturalnie zdolny do zapewnienia ochrony przyrody.

Codziennie w mediach niemieckojęzycznych pojawiają się artykuły takie jak ten z Kamen, które przedstawiają hobby hunters jako bezinteresownych strażników przyrody. To, jak hobby hunting w rzeczywistości daje się pogodzić z ochroną przyrody, w takich portretach pozostaje regularnie bez odpowiedzi.