Ofensywa solarna w Alpach przypomina fiasko energetyki wiatrowej

W górach Glarony firma Axpo zbudowała ogromną elektrownię słoneczną.

Przez wiele miesięcy Axpo zlecała szeroko zakrojone badania dotyczące obciążeń wiatrem i śniegiem. Badanie Instytutu Badań nad Śniegiem i Lawinami (SLF) wykazało, że w niektórych częściach instalacji należy liczyć się z wysokimi obciążeniami śniegiem. “Przede wszystkim u podstawy zapory gromadzi się dużo śniegu” — mówi badaczka SLF Annelen Kahl.

Elektrownia słoneczna ma dostarczać pilnie potrzebny prąd zimą i według Axpo jest wyjątkowo dobrze dostosowana do energii słonecznej. Jednak ten flagowy projekt nie jest rentowny.

Nakład pracy związany z budową w wysokich górach jest bowiem ogromny – także przy Muttsee. Konstrukcja stalowo-aluminiowa dla podbudowy instalacji została zmontowana w dolinie, a następnie przetransportowana kawałek po kawałku helikopterem na zaporę. Tak samo same panele.

Wszystko to znajduje odzwierciedlenie w cenie. Koszty produkcji energii słonecznej przy zaporze na Muttsee są niemal dwukrotnie wyższe niż koszty energii słonecznej produkowanej w dolinie. Instalacja kosztowała osiem milionów franków.

W Szwajcarii Axpo również zabiega o wyższe dotacje. Za instalację na Muttsee otrzymała od państwa zwykłą jednorazową rekompensatę w wysokości 641’000 franków, co pokrywa jednak zaledwie 8% kosztów inwestycji. Dodatkowo Axpo wnioskowała o równie wysoką dotację inwestycyjną w ramach kategorii “projekt sztandarowy”. Jednak Federalny Urząd ds. Energii uznał, że projekt jest zbyt mało innowacyjny, by zostać uznanym za “projekt sztandarowy”, i odrzucił tę dodatkową dotację.

Alpinsolar, pionierski projekt Axpo na Muttsee w regionie Glarus Süd, dosłownie tonie w śniegu. 270 paneli słonecznych elektrowni nie przetrwało zimy. Obecnie trzeba je wymienić. Panele słoneczne wytrzymały dwa lata zamiast dwudziestu: elektrownia słoneczna nie nadaje się do warunków górskich.

Alpejska instalacja słoneczna na zaporze Muttsee produkuje ponadto mniej energii, niż zakładano. Pojawiają się teraz zasadnicze pytania. Także w odniesieniu do innych parków słonecznych.

Szwajcaria nie jest krajem wiatru

Mapy wiatrów pokazują, że Szwajcaria jest obszarem o najsłabszych wiatrach w całej Europie. W przypadku tzw. ciemnej ciszy wiatrowej, czyli sytuacji, gdy nie wieje wiatr i jest mgliście, w lukę muszą wskoczyć na przykład elektrownie gazowe, o ile w 2050 roku nie będą już dostępne elektrownie jądrowe.

Elektrownie wiatrowe w Europie mają sens głównie w pobliżu wybrzeży. Ale i tam istnieją przesłanki, że morskie farmy wiatrowe szkodzą faunie morskiej, zwłaszcza wielorybom i delfinom. Gdzie indziej są to zazwyczaj mocno subsydiowane szpecące krajobraz konstrukcje, za które musi płacić odbiorca prądu. W dolinie Rodanu w Valais panują korzystne warunki wiatrowe, podobnie jak na Mont-Crosin w Jurze Bernejskiej. Gdzie indziej instalacje o wysokości do 210 metrów przez większość czasu stoją bezczynnie i poza kosztami nie przynoszą nic dobrego. Parki wiatrowe na Gütsch powyżej Andermatt, na przełęczy Griespass między Goms a Włochami oraz na Gotthard rozczarowują: dostarczają na jedną turbinę mniej energii niż turbiny w dolinie Rodanu. Park wiatrowy Gries jest najwyżej położonym parkiem wiatrowym w Europie. Nie jest to sztandarowy projekt, lecz coroczne rozczarowanie.

Gminy z najwyższą produkcją energii z elektrowni wiatrowych w megawatogodzinach (MWh) za okres: 1 stycznia 2023 – 31 grudnia 2023.

1. Villeret BE: 35 228 MWh
2. Courtelary BE: 26 672 MWh
3. Saint-Imier BE: 21 640 MWh
4. Muriaux JU: 17 226 MWh
5. Martigny VS: 13 653 MWh
6. Cormoret BE: 10 065 MWh
7. Airolo TI: 9376 MWh
8. St-Brais JU: 9212 MWh
9. Obergoms VS: 6770 MWh
10. Andermatt UR: 5299 MWh

Zielona transformacja energetyczna to czysta satyra na rzeczywistość.